łuszczyca pospolita

Łuszczyca pospolita (psoriasis vulgaris) to przewlekła, niezakaźna choroba autoimmunologiczna skóry, charakteryzująca się występowaniem dobrze odgraniczonych, rumieniowych blaszek pokrytych srebrzystą łuską. Zmiany najczęściej lokalizują się symetrycznie na wyprostnych powierzchniach kończyn, w okolicy lędźwiowo-krzyżowej oraz na owłosionej skórze głowy.

Patogeneza łuszczycy pospolitej wiąże się z nieprawidłową aktywacją limfocytów T, co prowadzi do nadmiernej proliferacji keratynocytów i skrócenia cyklu odnowy naskórka z 28 do 3-4 dni. Kluczową rolę odgrywają cytokiny prozapalne, w tym TNF-α, IL-17, IL-23 i IL-22, stanowiące cele nowoczesnych terapii biologicznych.

Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym oraz charakterystycznych objawach, takich jak objaw Auspitza (krwawienie punktowe po zdrapaniu łuski), objaw świecy stearynowej (srebrzystobiałe łuski po zdrapaniu) oraz objaw Köbnera (pojawianie się zmian w miejscach urazu). W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie badania histopatologicznego.

Leczenie łuszczycy pospolitej jest wielokierunkowe i zależy od nasilenia zmian. Obejmuje terapię miejscową (kortykosteroidy, pochodne witaminy D3, retinoidy), fototerapię (UVB, PUVA) oraz leczenie ogólne (metotreksat, cyklosporyna, acytretyna, apremilast). W przypadkach o ciężkim przebiegu stosuje się leki biologiczne ukierunkowane na hamowanie specyficznych cytokin prozapalnych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl