dystalny rak dróg żółciowych
Dystalny rak dróg żółciowych to nowotwór złośliwy wywodzący się z nabłonka dystalnej części przewodów żółciowych, zlokalizowany poniżej połączenia przewodu pęcherzykowego z przewodem wątrobowym wspólnym, a przed brodawką Vatera. Nowotwór ten stanowi około 20-30% wszystkich przypadków cholangiocarcinoma i jest często określany jako rak zewnątrzwątrobowych dróg żółciowych.
Klinicznie dystalny rak dróg żółciowych objawia się żółtaczką zaporową, bólem w prawym podżebrzu, utratą masy ciała i pogorszeniem stanu ogólnego. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG, TK, MR, MRCP, ERCP), markery nowotworowe (CA 19-9, CEA) oraz biopsję w celu potwierdzenia rozpoznania. Ocena zaawansowania jest kluczowa dla wyboru optymalnej metody leczenia.
Leczenie dystalnego raka dróg żółciowych opiera się głównie na chirurgicznym wycięciu zmiany, co najczęściej wymaga wykonania pankreatoduodenektomii (operacji Whipple’a). W przypadkach nieoperacyjnych stosuje się paliatywne metody drenażu dróg żółciowych (stenty, drenaż przezskórny) oraz chemioterapię opartą na gemcytabinie i pochodnych platyny. Radioterapia może być stosowana jako leczenie uzupełniające.
Rokowanie w dystalnym raku dróg żółciowych jest poważne, choć nieco lepsze niż w nowotworach proksymalnych dróg żółciowych. Pięcioletnie przeżycie po radykalnej resekcji sięga 20-30%. Czynniki rokownicze obejmują stopień zaawansowania, margines chirurgiczny, zajęcie węzłów chłonnych oraz zróżnicowanie histologiczne guza.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) – Epidemiologia
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) jest drugim najczęstszym pierwotnym nowotworem złośliwym wątroby, stanowiącym 3% nowotworów przewodu pokarmowego i 10-15% nowotworów wątrobowo-żółciowych. Wyróżnia się trzy podtypy: wewnątrzwątrobowy (ICC, 10-20%), zewnątrzwątrobowy (ECC), w tym perihilar (50-60%) i dystalny (30-40%). Zachorowalność wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne – od 0,3-6/100 000 w krajach zachodnich do 85-118,5/100 000 w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie dominują infekcje przywrami wątrobowymi (Opisthorchis viverrini, Clonorchis sinensis). W USA odnotowano wzrost zachorowalności na ICC o 128% w latach 1973-2012, podczas gdy ECC pozostaje stabilny. Średni wiek diagnozy to 70-72 lata, z przewagą mężczyzn, szczególnie w grupach wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci z pierwotnym stwardniającym zapaleniem dróg żółciowych (PSC), którzy mają 400-600-krotnie wyższe ryzyko rozwoju raka. Inne czynniki ryzyka to marskość wątroby, wirusowe zapalenie wątroby B i C, cukrzyca, otyłość, palenie tytoniu, wysokie spożycie alkoholu (>80 g/dzień) oraz ekspozycja na rozpuszczalniki organiczne (dichlorometan, 1,2-dichloropropan).
brodawka Vatera, cholangiocarcinoma, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, choroba Caroliego, Clonorchis sinensis, cukrzyca, dysfagia, dystalny rak dróg żółciowych, fuzja FGFR2, inhibitor FGFR2, kamica wewnątrzwątrobowa, kamica żółciowa, marskość wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, nowotwór przewodu pokarmowego, Opisthorchis viverrini, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, przewlekła choroba wątroby, przywra wątrobowa, rak dróg żółciowych, rak dróg żółciowych okolicy wnęki wątroby, rezonans magnetyczny, torbiel dróg żółciowych, wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych, wirus HBV, wirus HCV, wirusowe zapalenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych – Diagnostyka i diagnoza
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to agresywny nowotwór nabłonkowy dróg żółciowych, klasyfikowany na wewnątrzwątrobowy (iCCA, 5-10% przypadków), okołownękowy (pCCA, 60-70% zewnątrzwątrobowych) i dystalny (dCCA). Diagnostyka jest wyzwaniem ze względu na niecharakterystyczne objawy, takie jak żółtaczka, ból w prawym górnym kwadrancie, świąd, utrata masy ciała i zmiany w próbach wątrobowych (podwyższona bilirubina, ALP, GGT). Markery nowotworowe CA 19-9 (>100 UI/ml) i CEA mają ograniczoną specyficzność, choć u pacjentów z PSC poziom CA 19-9 >129 U/ml wykazuje czułość 79% i swoistość 98%. Diagnostyka obrazowa obejmuje USG, CT z kontrastem, MRI z MRCP oraz PET-CT, które pozwalają na ocenę lokalizacji, zaawansowania i planowanie leczenia. Charakterystyczny wzorzec iCCA to obwodowe wzmocnienie kontrastowe w fazie tętniczej z dośrodkowym postępem. Endoskopowe (ERCP, EUS) i przezskórne (PTC) metody umożliwiają pobranie materiału do badania histopatologicznego, które jest niezbędne do potwierdzenia rozpoznania.
aminotransferazy, antygen karcynoembrionalny, badanie przesiewowe, biopsja cienkoigłowa, biopsja płynna, CA 19-9, cholangiocarcinoma, cholangioskopia, cholestaza, cytologia szczoteczkowa, dystalny rak dróg żółciowych, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, gruczolakorak, klasyfikacja Bismuth-Corlette, klasyfikacja TNM, markery nowotworowe, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, pozytronowa tomografia emisyjna, próby wątrobowe, profilowanie molekularne, przezskórna przezwątrobowa cholangiografia, rak dróg żółciowych, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych, żółtaczka