niedobór 5α-reduktazy
Niedobór 5α-reduktazy to rzadkie zaburzenie genetyczne dziedziczone autosomalnie recesywnie, charakteryzujące się nieprawidłowym rozwojem męskich narządów płciowych. Defekt dotyczy enzymu 5α-reduktazy typu 2 (SRD5A2), który odpowiada za konwersję testosteronu do dihydrotestosteronu (DHT) – hormonu kluczowego dla prawidłowej maskulinizacji zewnętrznych narządów płciowych w okresie płodowym.
Pacjenci z niedoborem 5α-reduktazy posiadają kariotyp 46,XY, ale z powodu niewystarczającej produkcji DHT podczas rozwoju płodowego, rodzą się z niejednoznacznym wyglądem narządów płciowych – od fenotypu żeńskiego z powiększoną łechtaczką po męski z mikropenisem i spodziectewem. Charakterystyczną cechą jest obecność jąder, które mogą znajdować się w jamie brzusznej, kanałach pachwinowych lub mosznie.
W okresie dojrzewania, pod wpływem zwiększonej produkcji testosteronu, dochodzi często do znaczącej maskulinizacji wtórnych cech płciowych – pojawia się męski typ owłosienia, wzrost masy mięśniowej oraz obniżenie głosu. U niektórych pacjentów może nastąpić powiększenie penisa oraz zstąpienie jąder. Diagnostyka opiera się na badaniach hormonalnych (wysoki stosunek testosteronu do DHT), analizie genetycznej genu SRD5A2 oraz próbie stymulacji hCG.
Leczenie powinno być zindywidualizowane i obejmować wielospecjalistyczną opiekę endokrynologiczną, urologiczną i psychologiczną. Decyzje dotyczące określenia płci i ewentualnych interwencji chirurgicznych należy podejmować z uwzględnieniem czynników genetycznych, anatomicznych, funkcjonalnych oraz psychologicznych. W przypadku wyboru płci męskiej stosuje się suplementację DHT lub wysokie dawki testosteronu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nietypowe genitalia – Diagnostyka i diagnoza
Nietypowe genitalia, zaliczane do zaburzeń rozwoju płci (DSD), występują z częstością około 1:1000-4500 żywych urodzeń i charakteryzują się niejednoznacznym fenotypem zewnętrznych narządów płciowych. Diagnostyka wymaga wielospecjalistycznego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad rodzinny, badanie fizykalne z oceną obecności gonad, symetrii narządów, lokalizacji ujścia cewki moczowej oraz obecności błony dziewiczej. Kluczowe są badania laboratoryjne, w tym kariotypowanie, pomiar hormonów (testosteron, LH, FSH, 17-hydroksyprogesteron), elektrolitów i glukozy, a także test stymulacji hCG w wybranych przypadkach. Diagnostyka obrazowa obejmuje ultrasonografię miednicy i brzucha, genitogram oraz rezonans magnetyczny, które pozwalają na ocenę obecności gonad, macicy i innych struktur wewnętrznych. Nowoczesne metody genetyczne, takie jak sekwencjonowanie paneli genów i analiza mutacji CYP21A2, wspierają identyfikację etiologii, zwłaszcza w kontekście najczęstszej przyczyny – wrodzonego przerostu nadnerczy (CAH).
17-hydroksyprogesteron, CAH z utratą soli, cystoureteroskopia, dihydrotestosteron, DSD, dysgenezja gonad, endokrynologia pediatryczna, gonadotropina kosmówkowa, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, kariotyp, mieszana dysgenezja gonad, mikropenis, niedobór 5α-reduktazy, nietypowe genitalia, niezstąpienie jąder, obojnacze narządy płciowe, przełom nadnerczowy, renina, spodziectwo, test stymulacji hCG, testosteron, ultrasonografia miednicy, wnętrostwo, wrodzony przerost nadnerczy, zaburzenia rozwoju płci, zespół Klinefeltera, zespół multidyscyplinarny, zespół niewrażliwości na androgeny, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Wnętrostwo – Patofizjologia i mechanizm
Wnętrostwo (cryptorchidism) to najczęstsza wrodzona anomalia męskich narządów płciowych, charakteryzująca się brakiem obecności przynajmniej jednego jądra w mosznie, dotykająca około 3% donoszonych noworodków i 30% wcześniaków. Proces zstępowania jąder przebiega dwuetapowo: faza brzuszna (8-15 tydzień ciąży) i faza pachwinowo-mosznowa (25-35 tydzień), zależna od hormonów (INSL3, testosteron, DHT) oraz czynników anatomicznych (gubernaculum). Patogeneza wnętrostwa jest wieloczynnikowa, obejmując zaburzenia hormonalne (niedobór androgenów, upośledzone wydzielanie gonadotropin), anomalie gubernaculum, zmniejszone ciśnienie wewnątrzbrzuszne, mutacje genetyczne (np. HOXA10) oraz czynniki środowiskowe (ekspozycja na substancje estrogenne, palenie tytoniu, wcześniactwo). Wtórne uszkodzenia jąder rozpoczynają się już w drugim roku życia, obejmując uszkodzenie termiczne i zmiany histopatologiczne (zanik komórek Leydiga, degeneracja komórek Sertoliego, zwłóknienie okołokanalikowe), co prowadzi do upośledzenia spermatogenezy i steroidogenezy. Molekularne mechanizmy patogenezy obejmują zaburzenia szlaków sygnałowych Hedgehog, małych GTPaz oraz szlaku Piwi, a biomarkery takie jak MMP-17 i ADAMTS16 są powiązane z rozwojem wnętrostwa.
dihydrotestosteron, faza pachwinowo-mosznowa, gubernaculum testis, hormon insulinopodobny 3, kanał pachwinowy, komórka Leydiga, komórka Sertoliego, mięsień dźwigacz jądra, mutacja receptora androgenowego, nabyte wnętrostwo, narząd płciowy, niedobór 5α-reduktazy, niedobór androgenów, orchidopeksja, oś podwzgórze-przysadka-gonady, peptyd związany z genem kalcytoniny, powrózek nasienny, przepuklina pachwinowa, rak jądra, reaktywna forma tlenu, skręt jądra, spermatogeneza, spodziectwo, steroidogeneza, stres oksydacyjny, szlak sygnałowy Hedgehog, wcześniak, wnętrostwo, worek mosznowy, zaburzenie płodności, zespół dysgenezji jąder, zespół Klinefeltera, zespół Pradera-Williego, zstępowanie jąder