wskaźnik płodności
Wskaźnik płodności to miara określająca zdolność populacji do reprodukcji. W medycynie i demografii najczęściej używanym parametrem jest współczynnik dzietności całkowitej (Total Fertility Rate, TFR), który określa średnią liczbę dzieci, jaką urodziłaby kobieta w ciągu całego okresu rozrodczego (15-49 lat), przy zachowaniu aktualnych współczynników płodności.
Wartość wskaźnika płodności ma istotne znaczenie kliniczne przy ocenie zdrowia reprodukcyjnego populacji. Za poziom zapewniający zastępowalność pokoleń uznaje się współczynnik dzietności wynoszący około 2,1 dziecka na kobietę. Wartości niższe wskazują na procesy starzenia się społeczeństwa, natomiast wyższe sugerują wzrost demograficzny.
W praktyce medycznej wskaźniki płodności wykorzystuje się również do oceny indywidualnej płodności pacjentów. U kobiet stosuje się pomiary stężeń hormonów, ocenę jakości owulacji oraz badania obrazowe narządów rozrodczych. U mężczyzn kluczową rolę odgrywa badanie nasienia (seminogram), które dostarcza informacji o liczbie, ruchliwości i morfologii plemników.
Obniżone wskaźniki płodności mogą być rezultatem różnorodnych czynników medycznych, takich jak zaburzenia hormonalne, nieprawidłowości anatomiczne układu rozrodczego, choroby ogólnoustrojowe, a także czynników środowiskowych i stylu życia, w tym palenia tytoniu, nadużywania alkoholu, otyłości czy przewlekłego stresu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finahit 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa finasterydu, obejmujące toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz działanie rakotwórcze, nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na samcach szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych, obniżone wydzielanie z dodatkowych gruczołów płciowych oraz spadek wskaźnika płodności, co jest zgodne z farmakologicznym działaniem inhibitora 5α-reduktazy. Jednak kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nieokreślone.
dodatkowy gruczoł płciowy, działanie rakotwórcze, feminizacja płodu, finasteryd, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, gruczoł krokowy, inhibitor 5α-reduktazy, narażenie na lek, nieprawidłowy rozwój narządów płciowych, pęcherzyk nasienny, rozwój płodowy, rozwój zarodkowy, toksyczność wielokrotna, wskaźnik płodności - Leksykon substancji czynnych
Kannabidiol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kannabidiolu (CBD) wykazały, że działania niepożądane pojawiają się głównie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną ekspozycję u człowieka, co wskazuje na ograniczone ryzyko kliniczne. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na wyciągach zawierających CBD i THC (preparat Sativex) nie stwierdzono istotnych negatywnych efektów na płodność męską i żeńską, choć zaobserwowano zmniejszenie masy bezwzględnej najądrzy u samców przy dawce 25 mg/kg/dobę (150 mg/m²), która jest powyżej maksymalnej dawki terapeutycznej. Poziom dawki „bez działania szkodliwego” na wczesną przeżywalność zarodków i płodów wynosił około 1 mg/kg/dobę (6 mg/m²), co odpowiada maksymalnej dawce terapeutycznej lub jest od niej niższy. Nie wykazano działania teratogennego nawet przy dawkach przekraczających maksymalną dawkę u człowieka.
badanie niekliniczne, badanie prenatalne, dawka bezpieczeństwa, działanie teratogenne, ekspozycja u człowieka, kannabidiol, lipofilność, najądrze, parametry nasienia, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, przeżywalność młodych, rozwój embrionalny, ruchliwość plemników, Sativex, tetrahydrokannabinol, toksyczność reprodukcyjna, wskaźnik płodności, wzrost niemowląt - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea Q-Tab 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, opierające się na danych dotyczących cytalopramu, wykazały potencjalne kardiotoksyczne działanie obu substancji u szczurów, manifestujące się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach stosowania dawek toksycznych. Toksyczność sercowa korelowała z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, podczas gdy AUC escytalopramu wynosiło 3-4 razy, a cytalopramu 6-7 razy więcej niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zaburzeniami hemodynamicznymi, jednak nie został w pełni wyjaśniony. Długotrwałe podawanie escytalopramu i cytalopramu powodowało odwracalną fosfolipidozę w tkankach takich jak płuca, najądrza i wątroba, przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, choć znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje nieustalone.
amfifilny kation, amina biogenna, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, ekspozycja, escytalopram, fosfolipidoza, implantacja zarodka, kardiotoksyczność, kumulacja fosfolipidów, maksymalne stężenie, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnienie kostnienia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, toksyczność sercowa, wskaźnik płodności, zaburzenie hemodynamiczne, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bellix 20 mg
Przedkliniczne badania bilastyny, substancji czynnej preparatu Bellix, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły kumulacyjnego działania toksycznego, a testy genotoksyczności i karcynogenności potwierdziły brak potencjału mutagennego i rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych obserwowano działania niepożądane na płód jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, przy czym poziomy NOAEL były ponad 30-krotnie wyższe niż ekspozycja terapeutyczna u ludzi. W badaniu laktacji bilastyna była obecna w mleku szczurów po dawce 20 mg/kg, jednak znaczenie tego dla ludzi pozostaje nieokreślone.
aberracja chromosomowa, badanie płodności, bilastyna, choroba nowotworowa, dawka toksyczna, dysfagia, działanie niepożądane na płód, działanie rakotwórcze, ekspozycja u ludzi, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, metoda autoradiografii, niepełne kostnienie kości, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, stężenie w osoczu, substancja czynna, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wada wrodzona, właściwość farmakokinetyczna, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escipram 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, choć niekompletne, wykazały podobny profil bezpieczeństwa do cytalopramu, co umożliwia ekstrapolację danych. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazują kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania dawek wywołujących ogólną toksyczność. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4 razy większe dla escytalopramu i 6-7 razy dla cytalopramu. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi efektami hemodynamicznymi, jednak nie jest w pełni poznany. W praktyce klinicznej nie zaobserwowano korelacji tych efektów z działaniem leków u pacjentów. Długotrwałe podawanie powodowało przemijającą fosfolipidozę w tkankach, w tym wątrobie i najądrzach, przy ekspozycji zbliżonej do ludzkiej, jednak jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działania niepożądane, działanie teratogenne, efekty hemodynamiczne, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, laktacja, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, okres okołoporodowy, opóźnienie kostnienia, stężenie leku w osoczu, wskaźnik ciąży, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Citalopram – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa citalopramu obejmują szeroki zakres analiz farmakologicznych, toksykologicznych oraz wpływu na rozrodczość, które nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu u szczurów zaobserwowano przemijającą fosfolipidozę w różnych narządach, charakterystyczną dla lipofilnych amin, bez trwałych zmian morfologicznych czy funkcjonalnych. Badania embriotoksyczności wskazały, że dawki toksyczne citalopramu mogą indukować wady rozwojowe kośćca u potomstwa, jednak ryzyko to u ludzi pozostaje nieustalone, co wymaga ostrożności przy stosowaniu leku u kobiet w ciąży.
citalopram, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, implantacja zarodka, kancerogenność, lipofilna amina, nieprawidłowe nasienie, płodność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność substancji, toksyczność wielokrotnego podania, wada rozwojowa kośćca, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zmiana morfologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Symphar 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, opierając się na danych dotyczących cytalopramu, wykazały potencjalne kardiotoksyczne działanie u szczurów, manifestujące się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne u ludzi, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Mechanizm toksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi efektami hemodynamicznymi, jednak kliniczne dane nie potwierdzają istotnej kardiotoksyczności u pacjentów. Długotrwałe podawanie leku powodowało odwracalną fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycji porównywalnej do ludzkiej, choć znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje niejasne.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, AUC, badania przedkliniczne, badania toksykologiczno-kinetyczne, embriotoksyczność, escytalopram i cytalopram, fosfolipidoza, implantacja zarodków, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnione kostnienie, parametry spermy, przepływ wieńcowy, stężenie leku w osoczu, toksyczność rozwojowa, wady rozwojowe, wskaźnik ciąży, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symescital 5 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa escytalopramu, będącego składnikiem leku Symescital, opiera się częściowo na danych dotyczących cytalopramu ze względu na podobny profil toksykologiczno-kinetyczny obu substancji. Badania na szczurach wykazały toksyczne działanie obu leków na mięsień sercowy, objawiające się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Toksyczność ta korelowała bardziej z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były ośmiokrotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4 razy większe. Efekty kardiotoksyczne prawdopodobnie wynikają z wpływu na aminy biogenne i wtórnych zaburzeń hemodynamicznych, jednak mechanizm ten nie jest w pełni poznany. W praktyce klinicznej nie zaobserwowano korelacji tych efektów z działaniem leku u ludzi.
amina biogenna, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, mechanizm toksyczności, niedokrwienie, profil bezpieczeństwa leku, przepływ wieńcowy, S-enancjomer, stężenie leku w osoczu, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zaburzenie hemodynamiczne, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilagra ORO 20 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Bilagra ORO, została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym obejmującym farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano niekorzystne efekty (przed- i poimplantacyjna utrata zarodków u szczurów oraz niepełne kostnienie kości u królików) jedynie przy dawkach toksycznych dla samic. Poziomy NOAEL były ponad 30-krotnie wyższe niż ekspozycja przy zalecanej dawce terapeutycznej, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, bilastyna nie kumuluje się w ośrodkowym układzie nerwowym, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych neurologicznych.
autoradiografia, badanie płodności, badanie przedkliniczne, bilastyna, dawka terapeutyczna, dystrybucja bilastyny, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, margines bezpieczeństwa, narząd rozrodczy, niepełne kostnienie kości, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, poziom ekspozycji, przenikanie do mleka, stężenie w mleku, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, utrata zarodków poimplantacyjna, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rexetin 20 mg
Paroksetyna, będąca składnikiem aktywnym leku Rexetin (tabletki powlekane 20 mg), została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej bezpieczeństwo metaboliczne i toksykologiczne. Badania na małpach Rhezus oraz szczurach albinosach wykazały podobieństwo metabolizmu paroksetyny do ludzkiego, co umożliwia wiarygodną ekstrapolację wyników. U szczurów zaobserwowano fosfolipidozę, typową dla amin lipofilnych, jednak efekt ten nie wystąpił u naczelnych nawet przy dawkach sześciokrotnie przekraczających kliniczne 20 mg. Długoterminowe badania rakotwórczości (2 lata) na modelach mysich i szczurzych nie wykazały działania kancerogennego, a testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak uszkodzeń materiału genetycznego.
amina lipofilna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, fosfolipidoza, kostnienie, osyfikacja, paroksetyna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, Rexetin, toksyczność paroksetyny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie materiału genetycznego, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Grindeks 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, uzupełnione danymi z badań racemicznego cytalopramu, wykazały podobny profil toksyczności obu substancji, co umożliwia ekstrapolację wyników. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram indukowały kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała silniej z maksymalnymi stężeniami w osoczu (Cmax) niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych przekraczały 8-krotnie stężenia kliniczne, a AUC było 3-4 razy wyższe niż w terapii u ludzi. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z nasilonym wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie jest w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano podobnych efektów u ludzi. Długotrwałe podawanie leku powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje nieustalone.
amfifilny kation, aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, Cmax, cytalopram racemiczny, działanie embriotoksyczne, ekspozycja farmakologiczna, escytalopram, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszenie masy płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilastyna Hitaxa 20 mg
Badania przedkliniczne bilastyny wykazały korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej, zgodny z wytycznymi badań farmakologicznych. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym nie zaobserwowano istotnych klinicznie efektów toksycznych. Ocena wpływu na procesy rozrodcze wykazała toksyczność płodową jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (NOAEL ponad 30-krotnie wyższy niż ekspozycja kliniczna). W badaniach na szczurach i królikach odnotowano przed- i poimplantacyjną stratę oraz niepełne kostnienie kości, jednak przy dawkach znacznie przewyższających te stosowane klinicznie.
analiza farmakokinetyczna, autoradiografia, badanie dystrybucji, badanie farmakologiczne, badanie laktacji, badanie toksyczności, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, implantacja zarodka, lek przeciwhistaminowy, narząd rozrodczy, niepełne kostnienie, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, parametry płodności, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, poziom ekspozycji, profil bezpieczeństwa, strata poimplantacyjna, toksyczność płodowa, toksyczność wielokrotna, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pramatis 10 mg
Badania toksykologiczne escytalopramu, przeprowadzone głównie na szczurach, wykazały potencjalną kardiotoksyczność, objawiającą się niewydolnością serca po kilku tygodniach stosowania dawek powodujących ogólnoustrojowe działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż te obserwowane klinicznie, natomiast AUC było 3-4 razy wyższe niż w praktyce klinicznej. Długotrwałe stosowanie powodowało również fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych, zjawisko odwracalne po zaprzestaniu terapii. Embriotoksyczność objawiała się zmniejszeniem masy ciała płodów i opóźnieniem kostnienia przy ekspozycjach przekraczających kliniczne, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. W okresie laktacji obserwowano zmniejszoną przeżywalność przy wyższych niż kliniczne ekspozycjach (AUC).
amfifilny kation, amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, ekspozycja układowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, laktacja, niedokrwienie, niewydolność serca, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą, przepływ wieńcowy, S-enancjomer, stężenie leku w osoczu, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adablix 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bilastyny wykazały brak istotnych zagrożeń zdrowotnych przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Kompleksowe analizy farmakologiczne i toksykologiczne, w tym badania genotoksyczności i rakotwórczości, nie ujawniły niepokojących efektów. W badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano działania niepożądane u płodu, takie jak utrata zarodka u szczurów oraz niepełne kostnienie kości u królików, jednak tylko przy dawkach toksycznych dla samic. Poziom NOAEL przekraczał ponad 30-krotnie ekspozycję u ludzi przy zalecanej dawce terapeutycznej, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Dodatkowo, podawanie bilastyny do 1000 mg/kg/dobę nie wpływało na funkcje rozrodcze szczurów ani na parametry płodności i ciąży.
autoradiografia, badanie farmakologiczne, bilastyna, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, dystrybucja leku, działanie rakotwórcze, efekt niepożądany, genotoksyczność, laktacja, margines bezpieczeństwa, narząd rozrodczy, niepełne kostnienie kości, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, poziom ekspozycji, przenikanie do mleka, stężenie w mleku, stężenie w osoczu krwi, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, utrata zarodka, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilagra 20 mg
Bilastyna, substancja czynna preparatu Bilagra, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń toksycznych dla człowieka. Badania toksyczności reprodukcyjnej ujawniły efekty niekorzystne jedynie przy dawkach toksycznych dla organizmów matek, takie jak przed- i poimplantacyjna strata ciąży u szczurów oraz niepełne kostnienie kości u królików. Poziomy ekspozycji bez efektów niepożądanych (NOAEL) były ponad 30-krotnie wyższe niż te obserwowane przy zalecanej dawce terapeutycznej u ludzi, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa. W badaniach płodności na szczurach, przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie stwierdzono wpływu bilastyny na narządy rozrodcze ani na wskaźniki płodności i zachodzenia w ciążę.
autoradiografia, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, Bilagra, bilastyna, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, dystrybucja bilastyny, działanie rakotwórcze, ekspozycja, kostnienie kości, narząd rozrodczy, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie do mleka, stężenie bilastyny, strata poimplantacyjna, substancja czynna, toksyczny wpływ na rozród, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Crusia 100 mg/ml (10 000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa, substancja czynna leku Crusia, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach, psach i małpach stosowano dawki 10–15 mg/kg/dobę podskórnie i dożylnie przez 13–26 tygodni, nie wykazując działań niepożądanych poza spodziewanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy genotoksyczności in vitro (test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy) oraz in vivo (test aberracji chromosomalnej w szpiku kostnym szczura) nie wykazały mutagenności ani klastogenności enoksaparyny. Badania teratogenności na ciężarnych szczurach i królikach, przy dawkach do 30 mg/kg/dobę, nie potwierdziły działania teratogennego ani toksycznego na rozwój płodu. Ponadto, ocena wpływu na funkcje rozrodcze szczurów obu płci przy dawkach do 20 mg/kg/dobę nie wykazała negatywnego wpływu na płodność, przebieg ciąży ani rozwój potomstwa.
aberracja chromosomalna, badanie genotoksyczności, badanie teratogenności, droga dożylna, droga podskórna, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, limfocyt ludzki, mutacja genowa, ocena histopatologiczna, organogeneza, parametry hematologiczne, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, ryzyko krwawienia, szpik kostny, test Amesa, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, wskaźnik płodności, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Twinpros 0,5 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Twinpros zawiera dutasteryd (0,5 mg) oraz tamsulosyny chlorowodorek (0,4 mg). Przedkliniczne badania bezpieczeństwa opierają się na oddzielnych ocenach obu składników, które wykazały zgodność z ich znanym mechanizmem działania. Dutasteryd wykazuje wpływ na układ rozrodczy samców szczurów, w tym zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz obniżenie płodności, jednak kliniczne znaczenie tych zmian u ludzi pozostaje nieokreślone. Dutasteryd wykazuje również potencjał feminizacji płodów męskich u gryzoni i królików, natomiast badania na naczelnych nie potwierdziły takiego ryzyka, nawet przy stężeniach przekraczających ekspozycję ludzką. Tamsulosyna nie wykazuje działania teratogennego ani toksycznego dla płodów, a jej toksyczność ogólnoustrojowa i genotoksyczność nie wskazują na istotne zagrożenia, choć wysokie dawki mogą indukować zmiany proliferacyjne w gruczołach sutkowych samic szczurów, powiązane z hiperprolaktynemią, bez znaczenia klinicznego dla ludzi.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, dutasteryd, działanie teratogenne, feminizacja płodu, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoł płciowy dodatkowy, hiperprolaktynemia, inhibitor 5-alfa-reduktazy, pęcherzyk nasienny, potencjał rakotwórczy, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność ogólna, Twinpros, układ rozrodczy, wskaźnik płodności, zaburzenie ejakulacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nexpram 20 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu na szczurach wykazały potencjalną kardiotoksyczność, w tym zastoinową niewydolność serca, obserwowaną po kilkutygodniowej ekspozycji na dawki wywołujące ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje silniej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a wartości AUC dla escytalopramu wynosiły 3-4 razy ekspozycję kliniczną. Mechanizm toksyczności może wiązać się z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi efektami hemodynamicznymi, jednak mechanizm działania na mięsień sercowy pozostaje niejasny. Długotrwałe podawanie powodowało fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba), zjawisko odwracalne po odstawieniu leku, o nieustalonym znaczeniu klinicznym u ludzi.
amfifilne kationy, aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, cytalopram, działanie embriotoksyczne, escytalopram, fosfolipidoza, implantacja zarodka, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, różnice międzygatunkowe, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pilocarpinum WZF 2% 20 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pilokarpiny chlorowodorku, zawartej w preparacie Pilocarpinum WZF 2%, nie wykazały istotnego potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku. W zakresie funkcji reprodukcyjnych, długotrwałe podawanie dawki 18 mg/kg mc./dobę przez ponad 28 dni u samców skutkowało zaburzeniami płodności, zmniejszoną ruchliwością plemników oraz zwiększoną liczbą uszkodzonych plemników. U samic ta sama dawka powodowała obniżenie wskaźnika płodności, wydłużenie cyklu rujowego oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Dawka 3 mg/kg mc./dobę nie wywoływała tych niekorzystnych efektów u żadnej z płci.
cykl rujowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcje reprodukcyjne, genotoksyczność, Pilocarpinum WZF, pilokarpina chlorowodorek, płodność samców, płodność samic, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, ruchliwość plemników, uszkodzenie plemników, wskaźnik płodności, zaburzenie reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pramatis 20 mg
Ocena bezpieczeństwa escytalopramu, opartego na danych zarówno z badań escytalopramu, jak i cytalopramu, wykazała podobny profil toksykologiczny obu substancji. Badania na szczurach ujawniły potencjał kardiotoksyczny, manifestujący się niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania dawek wywołujących ogólnoustrojowe działanie toksyczne. Kardiotoksyczność była silniej skorelowana z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenie escytalopramu bez działań niepożądanych było 8-krotnie wyższe niż stężenia terapeutyczne, a AUC 3-4 razy wyższe niż w praktyce klinicznej. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy wyższe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się prawdopodobnie z oddziaływaniem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie potwierdzono jej klinicznego odpowiednika u ludzi.
amfifilne kationy, amina biogenna, AUC, badanie toksykologiczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, kardiotoksyczność, mięsień sercowy, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, niewydolność serca, opóźnienie kostnienia, parametr rozrodczy, przepływ wieńcowy, rozwój pourodzeniowy, stężenie w osoczu, substancja czynna, toksyczność, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Betesda 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Betesda (10 mg), wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczne działanie kardiologiczne u szczurów, objawiające się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Toksyczność ta koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z nadmiernym wpływem na aminy biogenne i wtórnym efektem hemodynamicznym, jednak nie jest w pełni poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają występowania tych efektów u pacjentów. Ponadto, długotrwałe podawanie escytalopramu powodowało przemijające zwiększenie zawartości fosfolipidów w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, co jest zjawiskiem obserwowanym także przy innych lekach amfifilnych kationów, o nieustalonym znaczeniu klinicznym.
amfifilne kationy, amina biogenna, AUC, badanie toksykologiczno-kinetyczne, dysfagia, embriotoksyczność, enancjomer, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja zarodka, kardiotoksyczność, nieprawidłowości plemników, opóźnienie kostnienia, przepływ wieńcowy, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Citronil 20 mg
Profil bezpieczeństwa cytalopramu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych, obejmujących toksyczność przewlekłą, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy, które nie wykazały istotnego ryzyka dla pacjentów. W badaniach toksyczności wielokrotnego podania u szczurów zaobserwowano fosfolipidozę wielonarządową, charakterystyczną dla amin lipofilnych, jednak bez morfologicznych i czynnościowych zaburzeń tkanek. Embriotoksyczność cytalopramu ujawniła się w postaci zaburzeń układu szkieletowego płodów przy podawaniu dużych, toksycznych dawek ciężarnym samicom, co może wynikać z bezpośredniego działania farmakologicznego lub pośredniego wpływu na organizm matki. Ponadto, w okresie okołoporodowym odnotowano zmniejszoną przeżywalność młodych szczurów, co wymaga dalszej analizy pod kątem ryzyka dla ludzi.
amina lipofilna, badanie farmakologiczne, cytalopram, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, fosfolipidoza wielonarządowa, genotoksyczność, implantacja zarodka, laktacja, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowe nasienie, okres okołoporodowy, parametr rozrodczy, potencjał rakotwórczy, toksyczność przewlekła, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allestin 0,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku azelastyny wykazały brak działania nadwrażliwościowego, genotoksycznego oraz rakotwórczego. Testy na świnkach morskich nie ujawniły potencjału uczulającego, a badania in vitro i in vivo na szczurach i myszach potwierdziły brak uszkodzeń materiału genetycznego oraz indukcji procesów nowotworowych. W zakresie wpływu na płodność, zaobserwowano zmniejszenie wskaźnika płodności u szczurów przy dawkach przekraczających 30 mg/kg/dobę, co znacznie przewyższa dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Nie stwierdzono jednak zmian morfologicznych w narządach rozrodczych, co wskazuje na brak strukturalnych uszkodzeń układu rozrodczego.
badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek azelastyny, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, nadwrażliwość, objaw toksyczności, potencjał uczulający, proces nowotworowy, profil bezpieczeństwa, reakcja nadwrażliwości, rozwój zarodka i płodu, toksyczność, uszkodzenie materiału genetycznego, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, wskaźnik płodności, zniekształcenie kostne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aciprex 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, choć niekompletne, opierają się na danych dotyczących cytalopramu ze względu na podobny profil bezpieczeństwa obu substancji. Badania na szczurach wykazały potencjalną kardiotoksyczność obu leków, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność była bardziej związana z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Mechanizm toksyczności może wiązać się z wpływem na aminy biogenne i niedokrwieniem, jednak kliniczne dane nie potwierdzają tych efektów u ludzi. Dodatkowo, obserwowano odwracalną fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, bez jasnego znaczenia klinicznego.
amina biogenna, AUC, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, niedokrwienie, przepływ wieńcowy, S-enancjomer, stężenie w osoczu, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilaxten 10 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Bilaxten (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych na układ krążenia, oddechowy ani centralny układ nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły niepokojących zmian, a badania genotoksyczności i kancerogenności nie wskazały na ryzyko mutagenne ani rakotwórcze. W badaniach rozwojowych działania teratogenne obserwowano jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, ponad 30-krotnie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi. W badaniu laktacji po podaniu dawki 20 mg/kg masy ciała bilastyna była obecna w mleku szczurów na poziomie około 50% stężenia w osoczu, jednak znaczenie kliniczne tego wyniku dla ludzi pozostaje nieokreślone.
aberracja chromosomowa, autoradiografia, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie laktacji, badanie przedkliniczne, centralny układ nerwowy, dystrybucja bilastyny, działanie rakotwórcze, mutacja genowa, narząd rozrodczy, niepełne kostnienie kości, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, poimplantacyjna utrata zarodków, poziom ekspozycji, strata poimplantacyjna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na rozród, układ krążenia, układ oddechowy, uszkodzenie DNA, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esogno 1 mg
Badania przedkliniczne eszopiklonu wykazały brak potencjału mutagennego i rakotwórczego zarówno dla samej substancji, jak i jej aktywnego metabolitu (S)-N-demetylo zopiklonu, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności i kancerogenności przy dawkach terapeutycznych. Działania niepożądane obserwowano jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną dawkę kliniczną, co czyni je nieistotnymi klinicznie. W badaniach na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki, psy) eszopiklon nie wykazywał działania teratogennego, a wszelkie negatywne efekty na układ rozrodczy pojawiały się przy dawkach 13-16-krotnie wyższych niż maksymalne dawki stosowane u ludzi i miały charakter odwracalny.
badania przedkliniczne, badania reprodukcyjne, cykliczność rui, dawka terapeutyczna, degeneracja narządów płciowych, działanie teratogenne, ekspozycja lekowa, eszopiklon, genotoksyczność, męskie narządy płciowe, odwracalność, potencjał mutagenny, przeżywalność poporodowa, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko genotoksyczne, S-N-demetylo zopiklon, starzenie reprodukcyjne, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Grindeks 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa escytalopramu opiera się na badaniach toksykologiczno-kinetycznych przeprowadzonych na szczurach, które wykazały podobny profil toksyczności do cytalopramu. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazywały kardiotoksyczność objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania w dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych przekraczały 8-krotnie stężenia kliniczne, a AUC było 3-4 razy wyższe niż w warunkach klinicznych. U cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy większe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórne zmiany hemodynamiczne, jednak nie potwierdzono podobnych efektów u ludzi w badaniach klinicznych. Dodatkowo, długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, choć znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje niejasne.
amfifilny kation, amina biogenna, AUC, badanie toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, escytalopram i cytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ wieńcowy, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esogno 3 mg
Badania przedkliniczne eszopiklonu wykazały brak działania mutagennego, rakotwórczego oraz teratogennego w modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki, psy). W badaniach genotoksyczności i karcynogenności nie stwierdzono ryzyka związanego z eszopiklonem ani jego aktywnym metabolitem (S)-N-demetylo zopiklonem (S-DMZ). W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano efekty degeneracyjne na męskich narządach płciowych, obniżoną płodność u obu płci, zaburzenia cyklu estralnego oraz przyspieszenie starzenia reprodukcyjnego, jednak zmiany te występowały jedynie przy dawkach 13-16-krotnie przekraczających maksymalną dawkę kliniczną i miały charakter odwracalny po zaprzestaniu podawania leku. W badaniach rozwojowych odnotowano opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego płodu oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową u szczurów i królików, co wiązało się z toksycznością matczyną, a nie bezpośrednim działaniem teratogennym leku.
badanie toksyczności, cykl estralny, cykliczność rui, działanie teratogenne, Esogno, eszopiklon, męskie narządy płciowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność poporodowa, rozwój wewnątrzmaciczny płodu, ryzyko genotoksyczne, ryzyko karcynogenne, S-N-demetylo zopiklon, starzenie reprodukcyjne, toksyczność matczyna, wady wrodzone, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Davoster 0,5 mg
Przedkliniczne badania dutasterydu, stosowanego w dawce 0,5 mg (lek Davoster), wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych, genotoksycznych oraz rakotwórczych dla organizmu ludzkiego. Standardowe testy toksyczności nie ujawniły istotnego ryzyka, a badania genotoksyczności i potencjału rakotwórczego nie wykazały zwiększonego ryzyka mutacji genetycznych czy rozwoju nowotworów. W modelach zwierzęcych zaobserwowano natomiast farmakologiczny wpływ dutasterydu na układ rozrodczy samców szczurów, objawiający się zmniejszeniem masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych, ograniczeniem wydzielania gruczołów dodatkowych oraz obniżeniem wskaźników płodności. Znaczenie kliniczne tych zmian u ludzi pozostaje jednak nie do końca wyjaśnione.
badanie toksykologiczne, Davoster, dutasteryd, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, ekspozycja płodu, feminizacja płodów, genotoksyczność, gruczoł krokowy, inhibitor 5α-reduktazy, model eksperymentalny, organogeneza, pęcherzyk nasienny, płyn nasienny, potencjał rakotwórczy, różnicowanie narządów płciowych, toksyczność, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Aurovitas 10 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu, przeprowadzone na szczurach, wykazały podobny profil bezpieczeństwa do cytalopramu, co pozwoliło na ekstrapolację danych toksykologicznych. Obserwowano kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Toksyczność sercowa korelowała z maksymalnymi stężeniami w osoczu, które przy braku działań niepożądanych były ośmiokrotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC było 3-4 razy większe niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z nasilonym wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie jest w pełni poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają istotnej korelacji między wynikami badań przedklinicznych a obserwowanymi działaniami niepożądanymi u pacjentów.
aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, ekspozycja ogólnoustrojowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie procesu kostnienia, stężenie w osoczu, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiany hemodynamiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma 0,5 mg + 0,4 mg
Ocena bezpieczeństwa skojarzonego produktu leczniczego Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma (0,5 mg + 0,4 mg) opiera się na badaniach nieklinicznych poszczególnych substancji czynnych: dutasterydu i tamsulosyny chlorowodorku. Badania dutasterydu wykazały brak istotnego ryzyka genotoksycznego i rakotwórczego, jednak zaobserwowano farmakologicznie związane zmiany w układzie rozrodczym samców szczurów, takie jak zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz redukcję wskaźników płodności. Dutasteryd wywoływał feminizację płodów męskich u szczurów i królików przy podaniu w ciąży, jednak u naczelnych nie stwierdzono takiego efektu nawet przy wysokich stężeniach, co sugeruje niskie ryzyko dla płodu ludzkiego przy ekspozycji przez nasienie.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie genotoksyczności, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, gruczoł krokowy, gruczoł płciowy dodatkowy, gruczoł sutkowy, hiperprolaktynemia, inhibitor 5-alfa-reduktazy, pęcherzyk nasienny, potencjał rakotwórczy, tamsulosyny chlorowodorek, teratogenność, toksyczny wpływ na reprodukcję, wskaźnik płodności, zaburzenie ejakulacji, zmiana proliferacyjna, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, przeprowadzone głównie na szczurach, wykazały potencjalną kardiotoksyczność manifestującą się uszkodzeniem mięśnia sercowego i zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje z maksymalnym stężeniem leku w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Podobne wyniki uzyskano dla cytalopramu (AUC 6-7-krotnie wyższe). Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i niedokrwieniem mięśnia sercowego, jednak nie potwierdzono jej klinicznego występowania u ludzi. Długotrwałe podawanie escytalopramu indukowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, obserwowaną przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, choć jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
amina biogenna, AUC, badanie kliniczne, badanie toksykologiczne, cytalopram, dawka kliniczna, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, efekt hemodynamiczny, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, naczynie wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnienie kostnienia, stężenie substancji w osoczu, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Escytalopram – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Escytalopram, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje w badaniach przedklinicznych na szczurach kardiotoksyczność objawiającą się zastoinową niewydolnością serca przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC), gdzie maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były około 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. W porównaniu, S-enancjomer cytalopramu wykazywał AUC 6-7 razy wyższe niż ekspozycja kliniczna. Działanie kardiotoksyczne wiąże się z wpływem na aminy biogenne i hemodynamikę, prowadząc do niedokrwienia, jednak mechanizm nie jest w pełni poznany. W badaniach toksycznego wpływu na rozwój stwierdzono embriotoksyczność (zmniejszenie masy ciała płodów, opóźnienie kostnienia) przy ekspozycji przekraczającej kliniczną, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. Długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje niejasne.
amfifilny kation, amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, fosfolipid, fosfolipidoza, implantacja zarodka, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, narażenie kliniczne, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenie-czas, S-enancjomer cytalopramu, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, toksyczność sercowo-naczyniowa, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fevarin 50 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa leku Fevarin (maleinian fluwoksaminy) wykazała brak działania rakotwórczego i mutagennego w badaniach na zwierzętach. W zakresie wpływu na rozrodczość i rozwój płodu zaobserwowano zmniejszenie płodności, zwiększoną śmiertelność płodów oraz obniżenie masy ciała płodów, jednak efekty te występowały jedynie przy dawkach przekraczających dwukrotnie maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi, co wskazuje na odpowiedni margines bezpieczeństwa w dawkowaniu terapeutycznym. Dodatkowo, zwiększona śmiertelność okołoporodowa szczeniąt sugeruje konieczność ostrożności przy stosowaniu leku u kobiet w ciąży.
ciąża, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, efekt farmakologiczny, indukcja nowotworu, liczba plemników, maleinian fluwoksaminy, masa ciała płodu, nadużywanie substancji, potencjał uzależniający, rozrodczość, śmiertelność okołoporodowa, śmiertelność płodów, tolerancja na lek, uzależnienie fizyczne, właściwość rakotwórcza, wskaźnik płodności, wydajność krycia, zmiana genetyczna, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Citalopram Vitabalans 20 mg
Przedkliniczne badania cytalopramu (bromowodorku) wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych, bez istotnych zagrożeń farmakologicznych dla człowieka. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano odwracalną fosfolipidozę w narządach szczurów po wielokrotnym podaniu leku, co jest zjawiskiem znanym również dla innych kationowych substancji amfifilowych, jednak jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. Standardowe testy genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały mutagennego ani kancerogennego potencjału cytalopramu, co potwierdza brak ryzyka uszkodzeń genetycznych i indukcji nowotworów u ludzi.
aktywność farmakologiczna, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórcze, bromowodorek cytalopramu, dawka terapeutyczna, fosfolipidoza, implantacja zarodka, indukcja nowotworu, kumulacja fosfolipidów, nieprawidłowość nasienia, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, substancja czynna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie genetyczne, wada rozwojowa szkieletu, wpływ na rozrodczość, wskaźnik ciąży, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fevarin 100 mg
Maleinian fluwoksaminy, substancja czynna Fevarin 100 mg, został poddany szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jego bezpieczeństwo, w tym potencjał rakotwórczy, mutagenny oraz wpływ na rozrodczość i płodność. Wyniki jednoznacznie wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego. Jednakże, w badaniach dotyczących rozrodczości zaobserwowano niekorzystne efekty, takie jak zmniejszenie płodności, zwiększona śmiertelność płodów oraz obniżona masa ciała płodów, które występowały przy dawkach przekraczających dwukrotnie maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi. Dodatkowo, zwiększona śmiertelność okołoporodowa szczeniąt wskazuje na potencjalne ryzyko stosowania leku w okresie ciąży i okołoporodowym.
badania przedkliniczne, Fevarin, liczba plemników, maleinian fluwoksaminy, narażenie na lek, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał uzależniający, profil bezpieczeństwa, śmiertelność okołoporodowa, śmiertelność płodów, substancja czynna, tolerancja na lek, uzależnienie fizyczne, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, wskaźnik płodności, wydajność krycia, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea Q-Tab 5 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu, oparte na danych z badań cytalopramu, wykazały kardiotoksyczność u szczurów objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym stosowaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność wiązała się z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, podczas gdy AUC było 3-4 razy większe niż w terapii u ludzi. Długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone. W badaniach rozwojowych u szczurów escytalopram wykazywał embriotoksyczność (zmniejszenie masy ciała płodów, opóźnienie kostnienia) przy ekspozycjach przekraczających kliniczne, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych, natomiast w okresie okołoporodowym obserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa.
aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kationy amfifilne, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ wieńcowy, stężenie leku w osoczu, toksyczność rozwojowa, wady rozwojowe, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Findarts 0,5 mg
Dutasteryd przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne obejmujące ocenę toksyczności ogólnej, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego, które nie wykazały istotnego ryzyka dla pacjentów stosujących lek w zalecanych dawkach terapeutycznych. W badaniach na samcach szczurów zaobserwowano farmakologicznie indukowane zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych, obniżenie wydzielania gruczołów płciowych dodatkowych oraz redukcję wskaźników płodności, co jest zgodne z mechanizmem działania dutasterydu jako inhibitora 5-alfa reduktazy. Kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje jednak nie do końca ustalone.
dutasteryd, ekspozycja na nasienie, feminizacja płodów męskich, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoł płciowy dodatkowy, inhibitor 5-alfa-reduktazy, narażenie na lek, pęcherzyk nasienny, potencjał rakotwórczy, prostata, stężenie leku we krwi, toksyczność ogólna, wskaźnik płodności