objaw Gowersa
Objaw Gowersa (ang. Gowers’ sign) to charakterystyczny sposób wstawania z pozycji leżącej lub siedzącej na podłodze, obserwowany u pacjentów z osłabieniem mięśni obręczy biodrowej i mięśni kończyn dolnych. Został opisany po raz pierwszy przez angielskiego neurologa Williama Richarda Gowersa w 1879 roku.
Pacjent z dodatnim objawem Gowersa, aby wstać z podłogi, musi najpierw obrócić się do pozycji na brzuchu, następnie ustawić się na czworakach, a potem stopniowo „wspinać się” po własnych nogach, wykorzystując ręce do wypychania tułowia do pozycji pionowej. Ten manewr, nazywany również „wspinaniem się po sobie”, jest spowodowany brakiem wystarczającej siły w mięśniach obręczy biodrowej i prostownikach kręgosłupa do samodzielnego podniesienia się.
Objaw Gowersa jest najbardziej charakterystyczny dla dystrofii mięśniowej Duchenne’a i Beckera, ale może występować również w innych chorobach nerwowo-mięśniowych, takich jak zapalenie wielomięśniowe, rdzeniowy zanik mięśni czy miopatie metaboliczne. Jest ważnym elementem badania neurologicznego u dzieci z podejrzeniem chorób nerwowo-mięśniowych, szczególnie że może być widoczny zanim pojawią się inne wyraźne objawy osłabienia mięśni.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia mięśniowa – Objawy
Dystrofie mięśniowe stanowią heterogenną grupę ponad 30 genetycznych schorzeń charakteryzujących się postępującym osłabieniem i zanikiem mięśni szkieletowych, wynikającym z mutacji genów kodujących białka mięśniowe. Przebieg choroby jest zmienny i zależy od typu dystrofii, z różnym wiekiem początku objawów oraz tempem progresji. Najczęstsze formy to dystrofia Duchenne’a (DMD), Beckera (BMD), twarzowo-łopatkowo-ramieniowa (FSHD), obręczowo-kończynowa (LGMD) oraz dystrofia miotoniczna. DMD manifestuje się między 2. a 5. rokiem życia, prowadząc do utraty zdolności chodzenia około 12. roku życia i skrócenia średniej długości życia do 25-30 lat, z możliwym wydłużeniem do 40 lat dzięki postępom w opiece medycznej. Objawy obejmują m.in. pseudohypertrofię mięśni łydek, objaw Gowersa, skoliozę oraz kardiomiopatię i niewydolność oddechową w późniejszych stadiach. BMD cechuje się łagodniejszym przebiegiem z późniejszym początkiem i dłuższym zachowaniem zdolności ambulatoryjnych, natomiast FSHD charakteryzuje się asymetrycznym osłabieniem mięśni twarzy i obręczy barkowej, z powolną progresją i normalną długością życia u większości pacjentów.
aspiracyjne zapalenie płuc, dysfagia, dystrofia mięśniowa, dystrofia mięśniowa Beckera, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, dystrofia mięśniowa dystalna, dystrofia mięśniowa Emery’ego-Dreifussa, dystrofia mięśniowa obręczowo-kończynowa, dystrofia mięśniowa oczno-gardłowa, dystrofia mięśniowa twarzowo-łopatkowo-ramieniowa, dystrofia mięśniowa wrodzona, dystrofia miotoniczna, kaczkowaty chód, kardiomiopatia, kortykosteroid, mięsień oddechowy, mięsień sercowy, miotonia, mutacja, objaw Gowersa, opadająca powieka, osłabienie mięśni, problem oddechowy, przykurcz stawu, skolioza, włókno mięśniowe, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zanik mięśni