precypitaty rogówkowe
Precypitaty rogówkowe to złogi komórkowe (przede wszystkim makrofagi, limfocyty i komórki nabłonka barwnikowego) oraz białkowe, które osadzają się na wewnętrznej powierzchni rogówki. Stanowią one kluczowy objaw zapalenia błony naczyniowej oka, szczególnie przedniego odcinka (zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego).
Precypitaty mogą mieć różny charakter – od drobnych, pylistych złogów po duże, tłuszczowe precypitaty typu „mutton fat” (baranie tłuszcze), charakterystyczne dla zapalenia ziarniniakowego (np. w sarkoidozie, gruźlicy). Najczęściej lokalizują się w dolnej części rogówki, tworząc charakterystyczny trójkąt Arlt’a, co wynika z naturalnego ruchu płynu w komorze przedniej oka.
Diagnostyka precypitatów rogówkowych opiera się na badaniu w lampie szczelinowej. Ich obecność, liczba, wielkość, kolor oraz rozmieszczenie mają istotne znaczenie diagnostyczne i mogą wskazywać na etiologię zapalenia. Precypitaty rogówkowe mogą utrzymywać się nawet po wyleczeniu stanu zapalnego, stanowiąc ślad przebytego procesu chorobowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Leptospiroza (choroba weila) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Leptospiroza, wywoływana przez krętki z rodzaju Leptospira, jest zoonozą o szerokim spektrum klinicznym, od postaci bezobjawowych po ciężką chorobę Weila, charakteryzującą się żółtaczką i niewydolnością wielonarządową. Rocznie notuje się około miliona przypadków na świecie, z około 60 000 zgonów, przy czym ciężka postać stanowi około 10% przypadków i cechuje się śmiertelnością sięgającą 5-40%, szczególnie u osób starszych i z obniżoną odpornością. Kluczowe czynniki prognostyczne ciężkiej leptospirozy to m.in. krwioplucie (OR=25,80), hipotensja (<90/60 mmHg, OR=17,33), trombocytopenia (<100 000/μL, OR=8,37), leukocytoza (>14 000/μL, OR=5,12), hematokryt ≤30% (OR=3,49) oraz żółtaczka (OR=3,11). Wskaźnik śmiertelności w przypadku żółtaczki wynosi około 19,1%, a niewydolność nerek, masywny krwotok i ARDS są głównymi przyczynami zgonów. Czas rekonwalescencji wynosi zwykle 2-6 tygodni, choć pełne wyzdrowienie może trwać do 3 miesięcy, a u części pacjentów obserwuje się długotrwałe powikłania, takie jak przewlekłe bóle głowy czy utrata ostrości wzroku po zapaleniu błony naczyniowej oka.
ALT, aminotransferaza alaninowa, ARDS, arytmia, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, AST, burza cytokinowa, ECMO, hematokryt, hipotensja, immunopareza, kreatynina, krwioplucie, Leptospira, leptospiroza, leukocyty, małopłytkowość, mikrobiota jelitowa, mocznik, niewydolność wielonarządowa, oliguria, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, powikłania autoimmunologiczne, precypitaty rogówkowe, przednie zapalenie błony naczyniowej, wstrząs septyczny, zapalenie błony naczyniowej oka, zespół krwotoczny płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Weila, zmieniony stan świadomości, żółtaczka