posiew wirusowy

Posiew wirusowy to jedna z metod diagnostycznych stosowanych w wirusologii klinicznej, służąca do wykrywania, izolacji i identyfikacji wirusów z materiału klinicznego. Technika ta polega na namnażaniu wirusów w odpowiednich hodowlach komórkowych, jajach zarodkowych lub organizmach zwierzęcych.

W praktyce klinicznej posiew wirusowy wykonuje się pobierając materiał biologiczny od pacjenta (np. wymaz z gardła, krew, płyn mózgowo-rdzeniowy, mocz) i wprowadzając go do odpowiedniego podłoża hodowlanego. Następnie obserwuje się efekt cytopatyczny, czyli zmiany w morfologii i funkcjonowaniu komórek wywołane przez namnażające się wirusy. Identyfikacja wirusa odbywa się poprzez ocenę charakteru zmian cytopatycznych oraz dodatkowe metody, takie jak immunofluorescencja czy testy molekularne.

Choć posiew wirusowy jest metodą czułą i pozwala na izolację żywego wirusa, ma też istotne ograniczenia – jest czasochłonny (wyniki dostępne są po kilku dniach lub tygodniach), wymaga specjalistycznego wyposażenia laboratoryjnego oraz doświadczonego personelu. W diagnostyce wirusologicznej coraz częściej zastępują go szybsze metody molekularne, zwłaszcza techniki amplifikacji kwasów nukleinowych, takie jak PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy).

Mimo postępu technologicznego, posiew wirusowy pozostaje metodą referencyjną w niektórych sytuacjach klinicznych oraz w badaniach naukowych, pozwalając na określenie zakaźności wirusa, jego fenotypu oraz wrażliwości na leki przeciwwirusowe.