ostrość słuchu

Ostrość słuchu to zdolność do wykrywania, rozróżniania i interpretowania dźwięków przez narząd słuchu. Określa czułość układu słuchowego na bodźce akustyczne o różnych częstotliwościach i natężeniach. Prawidłowa ostrość słuchu pozwala na percepcję dźwięków w zakresie 20-20 000 Hz, przy czym największa wrażliwość dotyczy częstotliwości 1000-3000 Hz, kluczowych dla rozumienia mowy.

Ocena ostrości słuchu stanowi podstawowy element diagnostyki audiologicznej. Badanie audiometryczne tonalne (audiometria progowa) określa najmniejsze natężenie dźwięku (próg słyszenia) dla poszczególnych częstotliwości, prezentowane w formie audiogramu. Wartości progowe do 20 dB HL uznawane są za prawidłowe, a ich podwyższenie świadczy o niedosłuchu.

Zaburzenia ostrości słuchu mogą mieć charakter przewodzeniowy, odbiorczy (zmysłowo-nerwowy) lub mieszany. Przyczyny obejmują procesy fizjologiczne (presbyacusis), uwarunkowania genetyczne, infekcje, urazy, ekspozycję na hałas, działanie ototoksyczne leków oraz choroby metaboliczne. Wczesne wykrycie zaburzeń ostrości słuchu ma kluczowe znaczenie dla skutecznej interwencji, szczególnie u dzieci, gdzie wpływa na rozwój mowy i zdolności poznawcze.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl