wchłanianie neomycyny

Neomycyna to antybiotyk aminoglikozydowy stosowany głównie miejscowo w zakażeniach skórnych oraz doustnie w celu dekontaminacji przewodu pokarmowego przed zabiegami chirurgicznymi. Jej wchłanianie z przewodu pokarmowego jest minimalne, co stanowi zarówno zaletę, jak i ograniczenie terapeutyczne.

Po podaniu doustnym neomycyna wchłania się w mniej niż 3%, co powoduje, że większość leku pozostaje w świetle jelita, działając miejscowo na florę bakteryjną. Ta niska biodostępność jest korzystna przy stosowaniu w celu ograniczenia produkcji amoniaku przez bakterie jelitowe u pacjentów z encefalopatią wątrobową, jednak uniemożliwia skuteczne leczenie zakażeń ogólnoustrojowych tą drogą podania.

Wchłanianie neomycyny może się zwiększyć w przypadku stanów zapalnych błony śluzowej przewodu pokarmowego, uszkodzeń śluzówki czy niedrożności jelit. W takich sytuacjach istnieje ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych charakterystycznych dla aminoglikozydów, szczególnie nefrotoksyczności i ototoksyczności.

Przy stosowaniu miejscowym na uszkodzoną skórę, rozległe rany czy oparzenia, neomycyna również może się wchłaniać w stopniu wystarczającym do wywołania działań ogólnoustrojowych, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u osób w wieku podeszłym.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl