neurogenny ubytek słuchu
Neurogenny ubytek słuchu, określany również jako czuciowo-nerwowy lub odbiorczy, charakteryzuje się uszkodzeniem struktur drogi słuchowej od komórek słuchowych ucha wewnętrznego, przez nerw słuchowy, aż do ośrodków słuchowych w mózgu. Jest to najczęstszy typ niedosłuchu, odpowiadający za około 90% wszystkich przypadków uszkodzeń słuchu.
Przyczyny neurogennego ubytku słuchu są zróżnicowane i obejmują czynniki genetyczne, starzenie się (prezbiacuzis), narażenie na hałas, urazy głowy, infekcje (np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), choroby autoimmunologiczne oraz działanie leków ototoksycznych. Szczególnie niebezpieczne są aminoglikozydy, leki przeciwnowotworowe z grupy pochodnych platyny oraz niektóre diuretyki pętlowe, które mogą nieodwracalnie uszkadzać komórki słuchowe.
Diagnostyka neurogennego ubytku słuchu opiera się na badaniach audiometrycznych (audiometria tonalna, słowna), badaniach obiektywnych (otoemisje akustyczne, potencjały wywołane pnia mózgu), a także obrazowaniu (MRI) w celu wykluczenia zmian strukturalnych. Istotne jest różnicowanie z ubytkiem przewodzeniowym, który dotyczy ucha zewnętrznego lub środkowego i często poddaje się leczeniu przyczynowemu.
Leczenie neurogennego ubytku słuchu jest głównie objawowe i obejmuje aparaty słuchowe, implanty ślimakowe lub pniowe w przypadkach głębokiego niedosłuchu. W wybranych przypadkach, takich jak autoimmunologiczne zapalenie ucha wewnętrznego czy nagła głuchota, stosuje się glikokortykosteroidy. Profilaktyka polega na ochronie przed hałasem, monitorowaniu leczenia lekami ototoksycznymi oraz wczesnym wykrywaniu i interwencji, szczególnie u noworodków i dzieci.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydroquenin 200 mg
Podczas kwalifikacji do terapii hydroksychlorochiną (Hydroquenin 200 mg) kluczowe jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań, które uniemożliwiają bezpieczne wprowadzenie leku. Należą do nich nadwrażliwość na hydroksychlorochinę lub pochodne 4-aminochinoliny oraz na substancje pomocnicze preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również łuszczyca, ze względu na ryzyko zaostrzenia zmian skórnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na patologie okulistyczne, takie jak retinopatia (w tym toksyczna), makulopatia oraz wszelkie zmiany w polu widzenia (ubytki, mroczki, zniekształcenia), które stanowią przeciwwskazanie ze względu na ryzyko nieodwracalnego uszkodzenia siatkówki i pogłębienia zaburzeń wzroku. Hydroksychlorochina jest także przeciwwskazana u pacjentów z neurogennym ubytkiem słuchu, gdyż lek może nasilać uszkodzenia nerwu słuchowego lub ośrodkowego układu nerwowego.
choroby dermatologiczne, choroby siatkówki, degeneracja siatkówki, hydroksychlorochina, kontrola okulistyczna, łuszczyca, makulopatia, nerw słuchowy, neurogenny ubytek słuchu, ośrodkowy układ nerwowy, plamka żółta, pochodne 4-aminochinoliny, retinopatia, retinotoksyczność, szumy uszne, widzenie centralne, zawroty głowy, zmiany łuszczycowe, zmiany w polu widzenia