białaczka mielomonocytowa
Białaczka mielomonocytowa (CMML) to rzadki nowotwór hematologiczny zaliczany do nowotworów mieloproliferacyjno-mielodysplastycznych. Charakteryzuje się zwiększoną liczbą monocytów we krwi obwodowej (>1 × 10^9/l) oraz obecnością dysplastycznych zmian w szpiku kostnym, które obejmują co najmniej jedną linię komórkową mielopoezy.
Wyróżnia się dwa podtypy CMML: CMML-1 z ilością blastów we krwi <5% i w szpiku <10% oraz CMML-2 z blastami we krwi 5-19% i w szpiku 10-19%. Choroba może również przyjmować postać mieloproliferacyjną (z leukocytozą >13 × 10^9/l) lub dysplastyczną (z prawidłową lub obniżoną liczbą leukocytów).
W patogenezie CMML istotną rolę odgrywają mutacje genetyczne, najczęściej dotyczące genów TET2, SRSF2, ASXL1 i RAS. Objawy kliniczne obejmują osłabienie, utratę masy ciała, powiększenie śledziony, nawracające infekcje i zaburzenia hematologiczne. Rozpoznanie opiera się na badaniu morfologicznym krwi obwodowej, szpiku kostnego oraz badaniach cytogenetycznych i molekularnych.
Leczenie CMML jest zróżnicowane i zależy od podtypu choroby, objawów klinicznych oraz czynników ryzyka. Może obejmować obserwację bez aktywnego leczenia, chemioterapię, leki hipometylujące (azacytydyna, decytabina) oraz, u wyselekcjonowanych pacjentów, allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, które stanowi jedyną opcję terapeutyczną dającą szansę na wyleczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azacitidine Zentiva 25 mg/ml
Azacytydyna, stosowana w terapii zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz innych chorób hematologicznych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu podskórnym dawki 75 mg/m², osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 750 ± 403 ng/ml w 0,5 godziny. Całkowita biodostępność wynosi około 89% w porównaniu do podania dożylnego. Farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność dawki do ekspozycji (AUC i Cmax) w zakresie 25-100 mg/m². Po dożylnym podaniu objętość dystrybucji wynosi średnio 76 ± 26 litrów, a klirens układowy 147 ± 47 l/godz. Metabolizm azacytydyny odbywa się głównie przez spontaniczną hydrolizę i deaminację z udziałem deaminazy cytydynowej, bez udziału izoenzymów cytochromu P450, UGT, SULT czy GST, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych związanych z tymi enzymami. Okres półtrwania (t½) po podaniu podskórnym wynosi 41 ± 8 minut, a eliminacja następuje głównie przez nerki, z wydaleniem 50-85% dawki w moczu.
białaczka mielomonocytowa, biodostępność leku, choroby hematologiczne, cytochrom P450, deaminaza cytydynowa, ekspozycja osocza, farmakokinetyka, frakcje wątrobowe, hepatocyty ludzkie, hydroliza spontaniczna, izoenzymy CYP, nawrót molekularny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, ostra białaczka szpikowa, podanie podskórne, pole pod krzywą AUC, remisja całkowita, stężenie w osoczu, sulfotransferazy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Azculem 25 mg/ml
Azacytydyna, analog pirymidyny o kodzie ATC L01BC07, wykazuje działanie przeciwnowotworowe poprzez cytotoksyczność wobec nieprawidłowych komórek krwiotwórczych oraz hipometylację DNA, co może prowadzić do reekspresji genów supresorowych nowotworu. W badaniu fazy III (AZA PH GL 2003 CL 001) u dorosłych pacjentów z MDS o pośrednim-2 i wysokim ryzyku, RAEB, RAEB-T oraz mCMML, azacytydyna podawana podskórnie w dawce 75 mg/m² przez 7 dni w 28-dniowym cyklu znacząco wydłużyła medianę całkowitego przeżycia do 24,46 miesiąca w porównaniu do 15,02 miesiąca w grupie kontrolnej (HR=0,58; 95% CI: 0,43-0,77; p=0,0001). Dwuletni wskaźnik przeżycia wyniósł 50,8% vs 26,2% (p<0,0001). Ponadto, azacytydyna zmniejszyła częstość cytopenii i potrzebę przetoczeń krwi, przy czym 45% pacjentów zależnych od transfuzji RBC uniezależniło się od nich podczas terapii (p<0,0001). Odpowiedź całkowita (CR+PR) wyniosła 29% w grupie azacytydyny vs 12% w grupie kontrolnej (p=0,0001).
analog pirymidyny, białaczka mielomonocytowa, blasty w szpiku, chemioterapia indukcyjna, cytarabina, cytotoksyczność komórek krwiotwórczych, hipometylacja DNA, krwiotwórcze komórki macierzyste, MDS wysokiego ryzyka, metylotransferaza DNA, Międzynarodowy Punktowy System Rokowniczy, minimalna choroba resztkowa, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, niedokrwistość oporna na leczenie, nieprawidłowość cytogenetyczna, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka szpikowa, poprawa hematologiczna, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przetoczenie czerwonych krwinek, przetoczenie płytek krwi, remisja całkowita, remisja częściowa, zespół mielodysplastyczny