zakażenie kostne
Zakażenie kostne, inaczej osteomielitis, to poważny stan zapalny kości wywołany przez drobnoustroje chorobotwórcze. Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za rozwój tej choroby są bakterie Staphylococcus aureus, ale może być również spowodowane przez bakterie Gram-ujemne, prątki gruźlicy czy grzyby.
Zakażenia kostne dzielimy na ostre i przewlekłe. W postaci ostrej dominują objawy ogólnoustrojowe takie jak gorączka, złe samopoczucie oraz lokalne – ból, obrzęk i zaczerwienienie zajętej okolicy. Przewlekłe zakażenie kostne charakteryzuje się obecnością martwicy kości (sekwestrów), tworzeniem przetok oraz nawracającymi zaostrzeniami.
Diagnostyka zakażeń kostnych opiera się na badaniach obrazowych (RTG, MRI, scyntygrafia), badaniach laboratoryjnych (OB, CRP, leukocytoza) oraz mikrobiologicznych materiału pobranego z miejsca zakażenia. Leczenie wymaga długotrwałej antybiotykoterapii celowanej, a w przypadkach zaawansowanych – interwencji chirurgicznej obejmującej usunięcie martwiczych tkanek i stabilizację kości.
Zakażenia kostne stanowią istotne wyzwanie terapeutyczne ze względu na ograniczoną penetrację antybiotyków do tkanki kostnej oraz tendencję do przechodzenia w formę przewlekłą. Szczególnie narażone są osoby z obniżoną odpornością, cukrzycą, po urazach kości lub zabiegach ortopedycznych oraz pacjenci z implantami ortopedycznymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lincocin 500 mg
Linkomycyna, antybiotyk z grupy linkozamidów, charakteryzuje się zróżnicowanym profilem farmakokinetycznym zależnym od drogi podania. Po podaniu doustnym dawki 500 mg na czczo osiąga maksymalne stężenie w surowicy 5,3 μg/ml po 2 godzinach, natomiast podanie domięśniowe 600 mg skutkuje wyższym Cmax 11,6 μg/ml po 60 minutach, z utrzymaniem stężenia terapeutycznego przez 17-20 godzin. Dożylne podanie wlewowe 600 mg przez 2 godziny zapewnia najwyższe stężenie maksymalne 15,9 μg/ml, utrzymujące się przez około 14 godzin. Linkomycyna wykazuje zmienne wiązanie z białkami osocza, z tendencją do wysycania miejsc wiążących przy wyższych stężeniach. Penetracja leku do tkanek jest dobra: 25-30% stężenia we krwi w płynie płodowym, otrzewnowym i opłucnowym, 40% w tkance kostnej, 75% w tkankach miękkich oraz 50-100% w mleku kobiecym, co ma znaczenie przy terapii kobiet karmiących. Jednak stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym są niewystarczające do leczenia zakażeń OUN.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializa otrzewnowa, dializoterapia, drobnoustrój Gram-dodatni, farmakokinetyka, hemodializa, linkomycyna, linkozamid, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, patogen Gram-dodatni, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, schemat dawkowania, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie kostne, zapalenie opon mózgowych