niedokrwienne zaburzenie neurologiczne

Niedokrwienne zaburzenia neurologiczne to grupa schorzeń wynikających z niewystarczającego dopływu krwi do mózgu lub rdzenia kręgowego. Najczęstszą postacią jest udar niedokrwienny mózgu, stanowiący około 80-85% wszystkich udarów. Dochodzi do niego wskutek zamknięcia lub zwężenia naczynia krwionośnego zaopatrującego określony obszar mózgu.

Przyczynami niedokrwiennych zaburzeń neurologicznych są najczęściej zmiany miażdżycowe, zatory pochodzenia sercowego, choroby małych naczyń mózgowych oraz rzadziej dyssekcje tętnic, zaburzenia krzepnięcia czy waskulopatie. Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, migotanie przedsionków, palenie tytoniu i otyłość.

Objawy kliniczne niedokrwiennych zaburzeń neurologicznych zależą od lokalizacji i rozległości niedokrwienia. Mogą obejmować nagłe osłabienie lub porażenie kończyn, zaburzenia czucia, mowy, widzenia, równowagi, zawroty głowy, ból głowy czy zaburzenia świadomości. W przypadku przejściowego niedokrwienia mózgu (TIA) objawy ustępują w ciągu 24 godzin, nie pozostawiając trwałych następstw.

Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (TK, MRI, angiografia), badania ultrasonograficzne naczyń (USG Doppler), diagnostykę kardiologiczną oraz badania laboratoryjne. Leczenie w ostrej fazie udaru niedokrwiennego opiera się na trombolizie dożylnej i/lub trombektomii mechanicznej, jeśli pacjent kwalifikuje się do tych procedur. Istotna jest również wtórna profilaktyka obejmująca leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe, statyny oraz modyfikację czynników ryzyka.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl