surowicze zapalenie skóry

Surowicze zapalenie skóry to ostry stan zapalny, charakteryzujący się występowaniem pęcherzy wypełnionych płynem surowiczym na podłożu rumieniowym. Najczęściej jest wywołane przez bakterie, głównie paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes) lub gronkowce złociste (Staphylococcus aureus).

Klinicznie objawia się bolesnością, zaczerwienieniem, obrzękiem oraz charakterystycznymi pęcherzami wypełnionymi płynem surowiczym, które łatwo pękają, tworząc nadżerki i strupy. Zmiany najczęściej lokalizują się na kończynach dolnych, twarzy oraz tułowiu. W przypadku zakażenia paciorkowcowego zmiany mają tendencję do szerzenia się obwodowo.

Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, posiewy ze zmian skórnych oraz badania laboratoryjne, takie jak oznaczenie stężenia przeciwciał przeciwko streptolizynie O (ASO). Leczenie polega na stosowaniu antybiotyków, najczęściej beta-laktamowych, a w przypadku uczulenia na penicyliny – makrolidów lub klindamycyny. W ciężkich przypadkach konieczna może być hospitalizacja i podawanie antybiotyków dożylnie.

Powikłaniami nieleczonego surowiczego zapalenia skóry mogą być kłębuszkowe zapalenie nerek (w przypadku etiologii paciorkowcowej), zapalenie tkanki podskórnej, a w skrajnych przypadkach posocznica. Odpowiednia profilaktyka obejmuje właściwą higienę skóry oraz szybkie leczenie drobnych urazów skóry, które mogą stanowić wrota zakażenia.