idarubicynol
Idarubicynol (również znany jako 4-demetoksydaunorubicynol lub idarubicyna zredukowana) jest głównym metabolitem idarubicyny, który powstaje w wyniku redukcji grupy ketonowej w pozycji C-13. Jest to aktywny metabolit, który wykazuje działanie przeciwnowotworowe porównywalne lub nawet silniejsze niż związek macierzysty.
W przeciwieństwie do metabolitów innych antracyklin, idarubicynol charakteryzuje się wyższą lipofilnością, co umożliwia mu lepszą penetrację przez błony komórkowe i barierę krew-mózg. Ta właściwość sprawia, że idarubicynol osiąga wyższe stężenia wewnątrzkomórkowe, co przekłada się na zwiększoną skuteczność przeciwnowotworową.
Mechanizm działania idarubicynolu opiera się głównie na interkalacji do DNA oraz hamowaniu topoizomerazy II, co prowadzi do zaburzenia replikacji DNA i transkrypcji RNA, a w konsekwencji do śmierci komórki nowotworowej. Dodatkowo, metabolit ten generuje wolne rodniki, które przyczyniają się do uszkodzenia DNA i błon komórkowych.
Idarubicynol charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania niż idarubicyna, co przyczynia się do przedłużonego działania przeciwnowotworowego po podaniu leku macierzystego. W praktyce klinicznej istotne jest monitorowanie stężenia zarówno idarubicyny, jak i jej metabolitu, co może pomóc w optymalizacji dawkowania i przewidywaniu skuteczności terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Idarubicin Accord 10 mg/10 ml
Idarubicyna chlorowodorek, będąca antracyklinowym antybiotykiem cytotoksycznym (kod ATC: L01DB06), występuje w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml i pH 3-4,5. Mechanizm działania polega na interkalacji z DNA oraz inhibicji topoizomerazy II, co prowadzi do zahamowania syntezy kwasów nukleinowych i apoptozy komórek nowotworowych. Specyficzna modyfikacja struktury w pozycji 4 zwiększa lipofilność idarubicyny, co skutkuje wyższym wychwytem przez komórki nowotworowe w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny. W badaniach przedklinicznych wykazano silniejsze działanie przeciwnowotworowe idarubicyny, potwierdzone w modelach białaczek i chłoniaków, z możliwością podawania zarówno dożylnego, jak i doustnego. Ponadto, idarubicyna charakteryzuje się mniejszą opornością krzyżową względem innych antracyklin, co jest istotne w terapii nowotworów opornych na standardowe leczenie.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, białaczka, chłoniak, daunorubicyna, doksorubicyna, działanie przeciwnowotworowe, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kardiotoksyczność, komórka nowotworowa, lipofilność, oporność krzyżowa, podanie dożylne, powikłanie kardiologiczne, roztwór do wstrzykiwań, synteza kwasu nukleinowego, toksyczność, topoizomeraza II, wskaźnik terapeutyczny, wychwyt komórkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Idarubicin Accord 10 mg/10 ml
Idarubicyna chlorowodorek wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania, wieku pacjenta oraz innych czynników fizjologicznych. Po doustnym podaniu u dorosłych w dawkach 10-60 mg/m² maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 4-12,65 ng/ml i osiągane jest w ciągu 1-4 godzin, z okresem półtrwania około 12,7±6,0 godzin. Po podaniu dożylnym okres półtrwania jest podobny i wynosi 13,9±5,9 godzin. Idarubicyna ulega intensywnemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu idarubicynolu, którego okres półtrwania jest znacznie dłuższy (41-69 godzin). Eliminacja leku odbywa się głównie z żółcią i przez nerki. W tkankach, zwłaszcza w komórkach jądrzastych krwi i szpiku kostnego, stężenia idarubicyny i idarubicynolu są ponad stukrotnie wyższe niż w osoczu, z okresem półtrwania odpowiednio około 15 godzin dla idarubicyny i 72 godzin dla idarubicynolu.
białaczka, dystrybucja tkankowa, eliminacja z krążenia, faza eliminacji, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kinetyka wchłaniania, klirens ogólnoustrojowy, komórki jądrzaste krwi, kumulacja tkankowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne idarubicyny, podanie dożylne, pozorna objętość dystrybucji, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, substancja czynna, szpik kostny - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Właściwości farmakodynamiczne
Idarubicyna, należąca do antracyklin (kod ATC L01DB06), wykazuje złożony mechanizm działania przeciwnowotworowego poprzez wbudowywanie się w DNA i hamowanie topoizomerazy II, co prowadzi do zahamowania syntezy kwasów nukleinowych i proliferacji komórek nowotworowych. Charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co zwiększa penetrację do komórek w porównaniu z doksorubicyną i daunorubicyną. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano jej wyższą skuteczność przeciwnowotworową, szczególnie w leczeniu białaczek i chłoniaków, zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym. Ponadto, idarubicyna cechuje się mniejszym ryzykiem oporności krzyżowej w stosunku do innych antracyklin, co jest istotne w terapii nowotworów opornych na leczenie.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, badanie in vitro, białaczka, chłoniak, choroba nowotworowa, daunorubicyna, doksorubicyna, działanie przeciwnowotworowe, idarubicynol, kardiotoksyczność, kwas nukleinowy, lipofilność, oporność krzyżowa, substancja czynna, topoizomeraza II, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zavedos 1 mg/ml
Idarubicyna chlorowodorek, substancja czynna Zavedos (1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania, wieku pacjenta oraz funkcji narządów metabolizujących i eliminujących lek. Po podaniu doustnym u dorosłych w dawkach 10–60 mg/m² pc. maksymalne stężenie w osoczu wynosi 4–12,65 ng/ml, osiągane w ciągu 1–4 godzin, a okres półtrwania wynosi 12,7 ± 6,0 godz., natomiast po podaniu dożylnym jest podobny i wynosi 13,9 ± 5,9 godz. Metabolit aktywny, idarubicynol, charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (41-69 godz. u dorosłych), co wydłuża działanie leku. Idarubicyna osiąga bardzo wysokie stężenia w komórkach krwi i szpiku, ponad 100-krotnie wyższe niż w osoczu, co tłumaczy jej skuteczność w leczeniu nowotworów układu krwiotwórczego. Eliminacja leku odbywa się głównie przez żółć i nerki, głównie w formie metabolitu idarubicynolu.
akumulacja leku, białaczka, dystrybucja komórkowa, eliminacja leku, farmakokinetyka, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kinetyka wchłaniania, klirens całkowity, komórki jądrzaste krwi, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór układu krwiotwórczego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie komórkowe, stężenie w osoczu, szpik kostny, wydalanie leku, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Właściwości farmakokinetyczne
Idarubicyna, antybiotyk antracyklinowy stosowany w terapii nowotworów, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym (dawki 10-60 mg/m²) z maksymalnym stężeniem w osoczu 4-12,65 ng/ml osiąganym w 1-4 godziny. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 12,7 ± 6,0 godzin po podaniu doustnym i 13,9 ± 5,9 godzin po podaniu dożylnym, co wskazuje na zbliżoną biodostępność obu dróg podania. Idarubicyna ulega intensywnemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu idarubicynolu, którego okres półtrwania w osoczu wynosi od 41 do 69 godzin, a w komórkach około 72 godziny, co świadczy o przedłużonym działaniu wewnątrzkomórkowym. Lek wykazuje wysoką dystrybucję tkankową, z wewnątrzkomórkowymi stężeniami idarubicyny i idarubicynolu ponad 100-krotnie wyższymi niż w osoczu, co jest kluczowe dla skuteczności przeciwnowotworowej, zwłaszcza w leczeniu białaczek.
antybiotyk antracyklinowy, badanie farmakokinetyczne, białaczka, biodostępność leku, dostęp naczyniowy, dystrybucja tkankowa, działanie cytotoksyczne, działanie przeciwnowotworowe, idarubicyna, idarubicynol, klirens ogólnoustrojowy, komórki jądrzaste krwi, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, populacja pediatryczna, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, stężenie wewnątrzkomórkowe, szpik kostny, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zavedos 10 mg
Zavedos, zawierający idarubicynę chlorowodorek, jest antracyklinowym antybiotykiem cytotoksycznym o kodzie ATC L01DB06, dostępnym w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w dawkach 5 mg i 10 mg. Mechanizm działania opiera się na wbudowywaniu się w DNA oraz interakcji z topoizomerazą II, co prowadzi do zahamowania syntezy kwasów nukleinowych w komórkach nowotworowych. Idarubicyna cechuje się wysoką lipofilnością, wynikającą z modyfikacji w pozycji 4 cząsteczki, co zwiększa penetrację do komórek nowotworowych w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny. W badaniach przedklinicznych wykazano silniejsze działanie przeciwnowotworowe idarubicyny niż daunorubicyny, a także korzystniejszy profil oporności krzyżowej, co jest istotne u pacjentów opornych na inne antracykliny.
aktywność przeciwnowotworowa, antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, białaczka, daunorubicyna, doksorubicyna, idarubicyna, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kardiotoksyczność, laktoza, lek przeciwnowotworowy, lipofilność, oporność krzyżowa, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, roztwór do wstrzykiwań, topoizomeraza II, układ sercowo-naczyniowy, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Zavedos 1 mg/ml
Idarubicyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Zavedos, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami mielosupresyjnymi, prowadzące do nasilonej supresji szpiku kostnego i ryzyka ciężkiej leukopenii, neutropenii oraz małopłytkowości. Równoczesne stosowanie leków kardiotoksycznych, w tym innych antracyklin i inhibitorów kanału wapniowego, wymaga ścisłego monitorowania funkcji serca ze względu na ryzyko kardiomiopatii i niewydolności serca. Metabolizm idarubicyny może być modyfikowany przez leki hepatotoksyczne i nefrotoksyczne, co może skutkować zwiększoną toksycznością. Podanie cyklosporyny A zwiększa AUC idarubicyny 1,78-krotnie oraz jej metabolitu idarubicynolu 2,46-krotnie, co może wymagać dostosowania dawki. Radioterapia stosowana w trakcie lub do 2-3 tygodni przed terapią idarubicyną nasila supresję szpiku, zwiększając ryzyko powikłań hematologicznych.
allopurynol, antracykliny, antykoagulacja, cyklosporyna A, cytostatyk, echokardiografia, EKG, hepatotoksyczność, hiperurykemia, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, inhibitory kanału wapniowego, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, nefrotoksyczność, neutropenia, niewydolność serca, ostra białaczka, powikłania hematologiczne, radioterapia, supresja szpiku kostnego, szczepionka atenuowana, szpik kostny, trastuzumab, wskaźnik INR, zapalenie błony śluzowej, zespół lizy guza, żółta febra - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Interakcje
Idarubicyna, jako silny inhibitor czynności szpiku kostnego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z innymi lekami mielosupresyjnymi, prowadzące do nasilonej neutropenii, trombocytopenii i niedokrwistości, oraz z lekami kardiotoksycznymi (np. innymi antracyklinami, trastuzumabem) i antagonistami kanału wapniowego, które zwiększają ryzyko kardiomiopatii, zastoinowej niewydolności serca i zaburzeń rytmu. Równoczesne stosowanie z radioterapią może powodować addycyjne zahamowanie czynności szpiku. Ponadto, kojarzenie z żywymi atenuowanymi szczepionkami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich, potencjalnie śmiertelnych infekcji u immunosupresyjnych pacjentów. W przypadku stosowania doustnych leków przeciwzakrzepowych zaleca się częstsze monitorowanie INR z uwagi na ryzyko zaburzeń hemostazy.
antagonista kanału wapniowego, AUC, cyklosporyna A, cytostatyk, doustny lek przeciwzakrzepowy, echokardiografia, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, idarubicynol, inhibitor szpiku kostnego, INR, interakcja z alkoholem, interakcje lekowe, kardiomiocyt, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, leki kardiotoksyczne, leki mielosupresyjne, mielosupresja, neutropenia, nudności i wymioty, obniżona odporność, ostra białaczka, powikłanie hematologiczne, radioterapia, schemat chemioterapii, szczepionka atenuowana, trastuzumab, układ krzepnięcia, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, żółta febra - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zavedos 1 mg/ml
Idarubicyna, będąca syntetycznym analogiem daunorubicyny z grupy antracyklin (kod ATC: L01DB06), wykazuje silne działanie przeciwnowotworowe poprzez wbudowywanie się w DNA, hamowanie syntezy kwasów nukleinowych oraz interakcję z topoizomerazą II. Strukturalna modyfikacja polegająca na braku grupy metoksylowej w pozycji 4 zwiększa lipofilność leku, co przekłada się na lepszą penetrację komórkową w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny. W modelach zwierzęcych idarubicyna wykazała wyższą skuteczność terapeutyczną w leczeniu białaczek i chłoniaków, zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym, a także mniejszą częstość oporności krzyżowej względem innych antracyklin.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, białaczka i chłoniak, daunorubicyna, DNA, doksorubicyna, działanie przeciwnowotworowe, idarubicynol, idarubicyny chlorowodorek, kardiotoksyczność, kwas nukleinowy, lipofilność, modyfikacja strukturalna, oporność krzyżowa, podanie dożylne, topoizomeraza II, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Idarubicin Accord 5 mg/5 ml
Idarubicyna chlorowodorek, należąca do antracyklin (kod ATC: L01DB06), jest cytotoksycznym antybiotykiem o silnym działaniu przeciwnowotworowym, stosowanym głównie w terapii białaczek i chłoniaków. Lek dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml, w opakowaniach 5 mg/5 ml, 10 mg/10 ml oraz 20 mg/20 ml. Mechanizm działania opiera się na interakcji z topoizomerazą II i hamowaniu syntezy DNA, co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych. Idarubicyna wyróżnia się zwiększoną lipofilnością, co przekłada się na lepszy wychwyt przez komórki nowotworowe w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny. Ponadto, wykazuje mniejszą oporność krzyżową oraz skuteczność zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym, co potwierdzają badania in vitro i in vivo na modelach zwierzęcych.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, białaczka i chłoniak, daunorubicyna, doksorubicyna, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kardiotoksyczność, komórka nowotworowa, lipofilność, model in vitro, oporność krzyżowa, roztwór do wstrzykiwań, struktura DNA, synteza kwasu nukleinowego, terapia przeciwnowotworowa, topoizomeraza II, układ sercowo-naczyniowy, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zavedos 10 mg
Idarubicyna chlorowodorek wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym w dawkach 10-60 mg/m² u dorosłych, z maksymalnym stężeniem w osoczu 4-12,65 ng/ml osiąganym w ciągu 1-4 godzin. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 12,7 ± 6,0 godziny po podaniu doustnym oraz 13,9 ± 5,9 godziny po podaniu dożylnym, co wskazuje na podobne farmakokinetyczne zachowanie leku niezależnie od drogi podania. Idarubicyna ulega przekształceniu do aktywnego metabolitu idarubicynolu, którego okres półtrwania jest znacznie dłuższy (41-69 godzin), co tłumaczy długotrwałą ekspozycję na działanie cytotoksyczne. W komórkach docelowych (jądrzaste komórki krwi i szpiku) stężenia idarubicyny i idarubicynolu są ponad 100-krotnie wyższe niż w osoczu, a okres półtrwania metabolitu w komórkach wynosi około 72 godziny. Eliminacja leku i metabolitów odbywa się głównie przez żółć i nerki, z dominującą rolą idarubicynolu.
akumulacja leku, białaczka, cykl leczenia, działanie cytotoksyczne, ekspozycja na substancję aktywną, faza eliminacji, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kinetyka wchłaniania, klirens całkowity, komórki szpiku kostnego, modyfikacja dawkowania, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, podanie dożylne, stężenie idarubicyny, stężenie leku w osoczu, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Idarubicin Accord 20 mg/20 ml
Idarubicyna wykazuje silne działanie mielosupresyjne, co wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o podobnym profilu toksyczności, gdyż może dojść do addycyjnego efektu prowadzącego do neutropenii, trombocytopenii i anemii. Wpływ na farmakokinetykę i toksyczność idarubicyny mają także leki modyfikujące funkcję wątroby i nerek, co wymaga monitorowania parametrów biochemicznych i ewentualnej korekty dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiotoksyczności podczas terapii skojarzonej z innymi lekami kardiotoksycznymi (np. antracykliny, trastuzumab) oraz antagonistami kanału wapniowego, co wymaga regularnej oceny czynności serca i frakcji wyrzutowej lewej komory. Radioterapia stosowana jednocześnie lub w okresie 2-3 tygodni przed leczeniem idarubicyną może nasilać mielosupresję, co wskazuje na konieczność modyfikacji schematu leczenia.
antagonista kanału wapniowego, cyklosporyna A, cytostatyk, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, efekt mielosupresyjny, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, idarubicynol, kardiotoksyczność, krzepnięcie krwi, lek hepatotoksyczny, lek nefrotoksyczny, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mielosupresja, mielosupresja szpiku kostnego, morfologia krwi, neutropenia, ostra białaczka, szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zavedos 5 mg
Idarubicyna chlorowodorek, aktywny składnik Zavedos, jest antracykliną o specyficznym mechanizmie działania polegającym na wbudowywaniu się w DNA oraz hamowaniu topoizomerazy II, co prowadzi do zahamowania syntezy kwasów nukleinowych i śmierci komórek nowotworowych. Charakteryzuje się wysoką lipofilnością, wynikającą z modyfikacji strukturalnej w pozycji 4 cząsteczki, co zwiększa jej penetrację do komórek nowotworowych w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny. Badania wykazały silniejsze działanie przeciwnowotworowe idarubicyny niż daunorubicyny, potwierdzone w modelach chłoniaków i białaczek, zarówno przy podaniu dożylnym, jak i doustnym. Ponadto, idarubicyna wykazuje obniżoną podatność na oporność krzyżową względem innych antracyklin, co jest istotne w terapii nowotworów opornych na wcześniejsze leczenie.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, białaczka, chłoniak, daunorubicyna, DNA, doksorubicyna, działanie cytotoksyczne, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kardiotoksyczność, komórka nowotworowa, kwas nukleinowy, lipofilność, oporność krzyżowa, powikłanie sercowo-naczyniowe, profil bezpieczeństwa, topoizomeraza II, Zavedos