biodegradacja
Biodegradacja to naturalny proces rozkładu substancji organicznych na prostsze związki przez działanie mikroorganizmów takich jak bakterie, grzyby czy algi. W kontekście medycznym biodegradacja ma szczególne znaczenie w przypadku biomateriałów stosowanych w implantach, szwach chirurgicznych czy systemach dostarczania leków.
Materiały biodegradowalne w medycynie są projektowane tak, aby stopniowo rozkładały się w organizmie bez wywoływania negatywnych reakcji immunologicznych. Proces biodegradacji zależy od wielu czynników, w tym pH środowiska, temperatury, wilgotności oraz aktywności enzymatycznej. Szybkość biodegradacji można modyfikować poprzez dobór odpowiednich polimerów i kopolimerów.
W chirurgii materiały biodegradowalne eliminują konieczność powtórnych zabiegów w celu usunięcia implantów, co zmniejsza ryzyko powikłań i zwiększa komfort pacjenta. Przykładami są resorbowalne szwy (np. z kwasu poliglikolowego), śruby ortopedyczne czy stenty biodegradowalne, które po spełnieniu swojej funkcji ulegają całkowitemu rozpadowi i wydaleniu z organizmu.
Nowoczesne systemy dostarczania leków często wykorzystują biodegradowalne nośniki, które umożliwiają kontrolowane uwalnianie substancji aktywnych w określonym miejscu organizmu, zwiększając skuteczność terapii przy jednoczesnym zmniejszeniu działań niepożądanych. Tempo biodegradacji takich nośników można precyzyjnie projektować, dostosowując je do wymagań konkretnej terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octenidini APC Instytut 1 mg/ml
Octenidini APC Instytut, zawierający oktenidyny dwuchlorowodorek w stężeniu 1 mg/ml, przeszedł szeroko zakrojone badania przedkliniczne potwierdzające jego bezpieczeństwo stosowania w jamie ustnej. Badania farmakologiczne wykazały brak istotnych klinicznie zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt, przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne, nie wykazały kumulacji toksycznych metabolitów ani długotrwałych efektów niekorzystnych. Kompleksowa ocena genotoksyczności, obejmująca test Amesa, test aberracji chromosomowych oraz test mikrojądrowy in vivo, potwierdziła brak potencjału mutagennego i genotoksycznego substancji czynnej.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, bioakumulacja, biodegradacja, oktenidyny dwuchlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa leku, roztwór do jamy ustnej, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko środowiskowe, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Artiss –
ARTISS jest miejscowo stosowanym klejem fibrynowym, zawierającym fibrynogen ludzki (45,5-455 mg), aprotyninę syntetyczną (1500-15000 KIU), trombinę ludzką (2-20 j.m.), czynnik XIII ludzki (0,6-5 j.m./ml) oraz chlorek wapnia dwuwodny (20-200 μmol). Produkt ten nie jest przeznaczony do podawania dożylnego, co jest bezwzględnym przeciwwskazaniem ze względu na bezpieczeństwo pacjenta. Po miejscowej aplikacji składniki kleju tworzą stabilną sieć fibrynową na powierzchni tkanek, która ulega biodegradacji poprzez fibrynolizę oraz fagocytozę, a produkty rozpadu są włączane w naturalne szlaki metaboliczne organizmu, analogicznie do endogennej fibryny.
aplikacja miejscowa, aprotynina syntetyczna, biodegradacja, chlorek wapnia, czynnik XIII, fagocytoza, fibryna, fibrynogen ludzki, fibrynoliza, klej fibrynowy, klej tkankowy, komórka fagocytująca, podanie donaczyniowe, rozkład fibryny, sieć fibrynowa, skrzep fibrynowy, struktura fibrynowa, trombina ludzka, układ immunologiczny - Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina ludzka – Właściwości farmakokinetyczne
Immunoglobulina ludzka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (anty-HBs) wykazuje różnorodne właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania. Podanie domięśniowe (GAMMA anty-HBs 200) skutkuje osiągnięciem układu krążenia po 2-3 dniach, z okresem półtrwania około 3-4 tygodni, natomiast podanie dożylne (Hepatect CP) zapewnia natychmiastową i całkowitą dostępność biologiczną oraz okres półtrwania około 22 dni. Immunoglobulina G szybko dystrybuuje się między osoczem a płynem zewnątrznaczyniowym po podaniu dożylnym, co umożliwia szybkie działanie ochronne. Warto podkreślić, że okres półtrwania może różnić się indywidualnie, co ma istotne znaczenie przy planowaniu schematów dawkowania, zwłaszcza w profilaktyce długoterminowej.
biodegradacja, dostępność biologiczna, efektywność terapeutyczna, GAMMA anty-HBs, Hepatect CP, immunoglobulina A, immunoglobulina G, immunoglobulina G1, immunoglobulina G2, immunoglobulina G3, immunoglobulina G4, immunoglobulina ludzka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, kompleks immunologiczny, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podklasy IgG, profilaktyka długoterminowa, przeciwciała anty-HBs, schemat dawkowania, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wirusowe zapalenie wątroby typu B, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Librexa 11,25 mg
Librexa to implant zawierający 10,72 mg leuproreliny (odpowiadające 11,25 mg octanu leuproreliny) o przedłużonym uwalnianiu, zapewniający stałe działanie terapeutyczne przez 3 miesiące. Implant ma postać białego cylindrycznego pręcika (ok. 17,8 mm długości i 1,5 mm średnicy) i uwalnia substancję czynną z biodegradowalnej matrycy polimerowej, podobnej do materiałów stosowanych w szwach chirurgicznych. Po podskórnym podaniu u mężczyzn stężenie leuproreliny w osoczu osiąga 2,39 ± 1,15 ng/ml po 3 dniach i utrzymuje się przez cały okres działania implantu. Objętość dystrybucji wynosi 36 l, a całkowity klirens 139,6 ml/min. Wielokrotne podanie powoduje trwałe obniżenie testosteronu do poziomu kastracji bez przejściowego wzrostu, co stanowi korzystny profil w porównaniu z innymi analogami GnRH.
analog GnRH, biodegradacja, biodostępność względna, implant podskórny, kastracyjny poziom testosteronu, klirens całkowity, matryca polimerowa, nośnik polimerowy, objętość dystrybucji, octan leuproreliny, pole pod krzywą stężenia, przewlekła choroba nerek, stężenie leuproreliny, szew chirurgiczny, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leuprostin 5 mg
Leuprostin 5 mg w postaci biodegradowalnego implantu zapewnia ciągłe uwalnianie octanu leuproreliny przez 182 dni (26 tygodni) dzięki polimerowi kwasu mlekowego, który ulega biodegradacji zsynchronizowanej z uwalnianiem substancji czynnej. Po podskórnym podaniu implantu osiąga się maksymalne stężenie (Cmax) 5216 pg/ml (5,2 ng/ml) w ciągu 2 godzin, po czym stężenie stabilizuje się na poziomie terapeutycznym. W okresie 3 miesięcy AUC wynosi 32,4 ng/ml*d, co potwierdza długotrwałe utrzymanie stężenia leku w surowicy. Oznaczalne stężenie leuproreliny utrzymuje się przez cały okres działania implantu, co umożliwia jednorazowe podanie z efektem terapeutycznym przez pół roku.
biodegradacja, implant biodegradowalny, klirens całkowity, Leuprostin, objętość dystrybucji, octan leuproreliny, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, przewlekła niewydolność nerek, stężenie leuproreliny, stężenie maksymalne, szew chirurgiczny, uwalnianie substancji czynnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gamma anty-D 150 150 mcg/ml
Produkt leczniczy GAMMA anty-D 150 zawiera 150 µg/ml (750 j.m./ml) immunoglobuliny ludzkiej anty-D i charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym po podaniu domięśniowym. Przeciwciała anty-D są wykrywalne w surowicy już po około 4 godzinach, co umożliwia szybkie rozpoczęcie działania ochronnego wobec erytrocytów Rh-dodatnich. Maksymalne miano przeciwciał osiągane jest po około 5 dniach, co odpowiada momentowi najsilniejszego efektu terapeutycznego. Okres półtrwania immunoglobuliny anty-D wynosi średnio 2 tygodnie, co determinuje czas utrzymywania się działania preparatu i wymaga uwzględnienia przy planowaniu dawkowania, zwłaszcza z uwagi na zmienność międzyosobniczą tego parametru.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Albunorm 20% 200 g/l
Albunorm 20% to roztwór albuminy ludzkiej o stężeniu 200 g/l, charakteryzujący się specyficzną farmakokinetyką wynikającą z fizjologicznego rozmieszczenia albuminy w organizmie (4-5 g/kg masy ciała, z czego 40-45% w przestrzeni wewnątrznaczyniowej i 55-60% w pozanaczyniowej). Albumina ma okres półtrwania około 19 dni, a jej eliminacja odbywa się głównie wewnątrzkomórkowo przez proteazy lizosomalne. Po dożylnym podaniu Albunorm 20% u osób zdrowych mniej niż 10% albuminy opuszcza przestrzeń naczyniową w ciągu pierwszych 2 godzin, co sprzyja utrzymaniu efektu onkotycznego i zwiększeniu objętości osocza, która może utrzymywać się do kilku godzin, z istotnymi różnicami indywidualnymi. Preparat jest hyperonkotyczny, co powoduje przesunięcie płynu z przestrzeni pozanaczyniowej do wewnątrznaczyniowej, co jest kluczowe w terapii hipowolemii.
albumina ludzka, Albunorm 20%, biodegradacja, ciężkie oparzenia, ciśnienie onkotyczne osocza, dysfunkcja śródbłonka naczyniowego, efekt onkotyczny, hipowolemia, homeostaza białkowa, infuzja dożylna, kinetyka albumin, okres półtrwania albuminy, proteazy lizosomalne, przepuszczalność naczyń włosowatych, przestrzeń pozanaczyniowa, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, stan krytyczny pacjenta, wstrząs septyczny, wyciek naczyniowy, zwiększenie objętości osocza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Implanon NXT 68 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne implantu podskórnego Implanon NXT, zawierającego 68 mg etonogestrelu, nie wykazały działań niepożądanych wykraczających poza znany profil farmakologiczny tego syntetycznego progestagenu. Efekty biologiczne obserwowane w badaniach były zgodne z mechanizmem działania hormonalnego etonogestrelu i pozostawały spójne niezależnie od drogi podania substancji czynnej. Charakterystyka farmakokinetyczna implantu obejmuje kontrolowane uwalnianie etonogestrelu w zakresie od 60-70 μg/dobę w tygodniu 5-6 do około 25-30 μg/dobę pod koniec trzeciego roku stosowania, co było uwzględniane przy interpretacji wyników toksykologicznych.
badanie toksykologiczne, biodegradacja, biokompatybilność, działanie niepożądane, efekt biologiczny, etonogestrel, farmakokinetyka, implant podskórny, produkt leczniczy, profil farmakologiczny, profil uwalniania, progestagen, promienie rentgenowskie, syntetyczny progestagen, układ hormonalny, właściwość hormonalna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Okteva 10 mg
Oktreotyd w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu (Okteva) charakteryzuje się dwufazowym profilem farmakokinetycznym po jednorazowym podaniu domięśniowym. Początkowo stężenie maksymalne osiągane jest w ciągu 1 godziny, po czym spada do niewykrywalnych wartości w ciągu 24 godzin, a następnie utrzymuje się na poziomie subterapeutycznym przez około 7 dni. Stan równowagi stężenia leku osiągany jest około 14. dnia i utrzymuje się przez 3-4 tygodnie, z dawkowaniem zależnym liniowo od podanej dawki: 10 mg – 358 ng/l, 20 mg – 926 ng/l, 30 mg – 1710 ng/l u pacjentów z akromegalią. Po wielokrotnym podaniu co 4 tygodnie stężenia w stanie równowagi wzrastają 1,6-1,8-krotnie. U pacjentów z rakowiakiem stężenia w stanie równowagi również wykazują proporcjonalność do dawki, osiągając wartości średnie do 3928 ng/l dla dawki 30 mg. Nie obserwowano kumulacji leku poza przewidywanym powolnym uwalnianiem z matrycy polimerowej podczas długotrwałej terapii.
akromegalia, biodegradacja, dwufazowy profil stężenia, działanie przedłużone, klirens całkowity, kumulacja leku, matryca polimerowa, objętość dystrybucji, oktreotyd o przedłużonym uwalnianiu, otyłość podwzgórzowa, podanie domięśniowe, poziom subterapeutyczny, profil farmakokinetyczny, rakowiak, stan równowagi farmakokinetycznej, wiązanie z białkami, wskaźnik BMI, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Okteva 30 mg
Oktreotyd w preparacie Okteva, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym po podaniu domięśniowym. Po jednorazowym podaniu obserwuje się szybki wzrost stężenia w surowicy do maksymalnej wartości w ciągu pierwszej godziny, następnie spadek do subterapeutycznych poziomów przez 7 dni, po czym stężenie rośnie ponownie, osiągając stan równowagi około 14. dnia, utrzymujący się przez 3-4 tygodnie. Maksymalne stężenie pierwszego dnia jest niższe niż w stanie równowagi, a uwalnianie leku w pierwszej dobie nie przekracza 0,5% całkowitej dawki. Eliminacja rozpoczyna się około 42 dnia, związana z biodegradacją matrycy polimerowej, co umożliwia miesięczne odstępy między dawkami. W akromegalii stężenia w stanie równowagi wynoszą średnio 358 ng/l (10 mg), 926 ng/l (20 mg) i 1710 ng/l (30 mg), a po trzech dawkach co 4 tygodnie wzrastają do 1557 ng/l i 2384 ng/l dla 20 mg i 30 mg, co jest istotne dla planowania terapii. W rakowiaku stężenia w stanie równowagi po wielokrotnym podaniu wynoszą odpowiednio 1231 ng/l, 2620 ng/l i 3928 ng/l dla dawek 10 mg, 20 mg i 30 mg, wykazując liniową zależność dawka-stężenie.
akromegalia, biodegradacja, biodostępność leku, BMI, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka oktreotydu, indywidualizacja dawkowania, klirens całkowity, krwioobieg, matryca polimerowa, objętość dystrybucji, oktreotyd, oktreotyd octan, otyłość podwzgórzowa, profil farmakokinetyczny, rakowiak, stan równowagi, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie o przedłużonym uwalnianiu, zależność liniowa, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Implanon NXT 68 mg
Implanon NXT to podskórny implant antykoncepcyjny zawierający 68 mg etonogestrelu, przeznaczony wyłącznie dla kobiet w wieku 18-40 lat. Lek zapewnia długotrwałą ochronę antykoncepcyjną przez okres do 3 lat dzięki ciągłemu uwalnianiu progestagenu. Profil uwalniania etonogestrelu zmienia się w czasie: od 60-70 µg/dobę w 5-6 tygodniu stosowania, przez 35-45 µg/dobę po roku, 30-40 µg/dobę po dwóch latach, do 25-30 µg/dobę po trzech latach. Implant ma postać białego, giętkiego pręcika o długości 4 cm i średnicy 2 mm, co jest istotne przy implantacji i lokalizacji po zabiegu.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – GAMMA anty-HBs 200 200 j.m./ml
Preparat GAMMA anty-HBs 200 zawiera ludzką immunoglobulinę przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B w stężeniu 200 j.m./ml, z dominującą frakcją IgG stanowiącą co najmniej 85% białka. Po podaniu domięśniowym preparat osiąga dostępność biologiczną w układzie krążenia po 2-3 dniach, co umożliwia stopniowe uwalnianie przeciwciał i ich ochronne działanie. Okres półtrwania immunoglobuliny wynosi około 3-4 tygodni, choć może się różnić w zależności od indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek, stan układu immunologicznego czy choroby współistniejące. Metabolizm immunoglobulin i ich kompleksów zachodzi w układzie siateczkowo-śródbłonkowym, co zapewnia ich naturalną eliminację po spełnieniu funkcji ochronnych.
- Leksykon substancji czynnych
Czynnik XIII ludzki – Właściwości farmakokinetyczne
Czynnik XIII ludzki, obecny w produkcie leczniczym TISSEEL Lyo w stężeniu 0,6-5 j.m./ml, jest współoczyszczany z fibrynogenem i pełni kluczową rolę w stabilizacji skrzepu fibrynowego poprzez katalizowanie tworzenia wiązań krzyżowych między łańcuchami fibryny. Aktywowany przez trombinę w obecności jonów wapnia, czynnik XIII zwiększa wytrzymałość mechaniczną skrzepu oraz jego odporność na enzymatyczny rozkład przez układ fibrynolityczny. Preparat przeznaczony jest wyłącznie do aplikacji miejscowej na zmiany chorobowe, co wyklucza podawanie donaczyniowe i prowadzenie klasycznych badań farmakokinetycznych u ludzi oraz zwierząt laboratoryjnych.
Ze względu na miejscowy charakter działania TISSEEL Lyo, czynnik XIII ulega biodegradacji w organizmie poprzez fibrynolizę oraz fagocytozę przez komórki układu immunologicznego, a tempo jego eliminacji jest zbliżone do degradacji całego skrzepu fibrynowego. W praktyce klinicznej nie stosuje się typowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak biodostępność, objętość dystrybucji czy okres półtrwania, gdyż czynnik XIII pozostaje aktywny lokalnie i nie wykazuje systemowej dystrybucji. Świadomość tych właściwości jest istotna dla prawidłowego stosowania kleju fibrynowego TISSEEL Lyo w procedurach medycznych.
aplikacja miejscowa, biodegradacja, biodostępność, czynnik XIII ludzki, fagocytoza, fibrynogen ludzki, fibrynoliza, jony wapnia, klej fibrynowy, objętość dystrybucji, odpowiedź immunologiczna, okres półtrwania, podanie donaczyniowe, podanie dożylne, sieciowanie fibryny, skrzep fibrynowy, stabilizacja skrzepu, trombina, układ fibrynolityczny, wiązania krzyżowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dabigatran Etexilate Viatris 110 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa dabigatranu eteksylanu obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny wpływu na rozrodczość i rozwój. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy ekspozycjach odpowiadających dawkom terapeutycznym. Efekty toksyczne obserwowane w badaniach były głównie konsekwencją nasilonego działania farmakodynamicznego jako bezpośredniego inhibitora trombiny, co prowadziło do nasilenia efektów przeciwkrzepliwych. W badaniach reprodukcyjnych u samic zaobserwowano zmniejszenie liczby zagnieżdżeń i wzrost utraty zapłodnionych jaj przy dawce 70 mg/kg (5-krotność ekspozycji terapeutycznej), natomiast u szczurów i królików dawki 5-10-krotnie przekraczające ekspozycję terapeutyczną powodowały zmniejszenie masy ciała płodów, obniżenie ich przeżywalności oraz wzrost wad rozwojowych.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, biodegradacja, dabigatran eteksylan, dawka toksyczna, działanie farmakodynamiczne, działanie guzotwórcze, działanie niepożądane, działanie przeciwkrzepliwe, ekspozycja osoczowa, epizod krwotoczny, genotoksyczność, inhibitor trombiny, mechanizm śmiertelności, parametr płodności, płodność, podanie wielokrotne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój prenatalny, ryzyko krwawienia, śmiertelność płodu, wada rozwojowa płodu, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sandostatin LAR 30 mg
Sandostatin LAR, zawierający oktreotyd w formie octanu, charakteryzuje się dwufazowym profilem farmakokinetycznym po jednorazowym wstrzyknięciu domięśniowym. Początkowy, przejściowy szczyt stężenia (poniżej 0,5% dawki) pojawia się w ciągu pierwszej godziny, po czym stężenie spada do nieoznaczalnych wartości w ciągu 24 godzin. Po około 7 dniach następuje ponowne zwiększenie stężenia, osiągające stan równowagi około 14 dnia, utrzymujący się przez 3-4 tygodnie, a następnie stopniowy spadek po 42 dniach związany z degradacją matrycy polimerowej. U pacjentów z akromegalią stężenia w stanie równowagi po pojedynczym podaniu dawek 10 mg, 20 mg i 30 mg wynoszą odpowiednio 358 ng/l, 926 ng/l i 1710 ng/l, natomiast po wielokrotnym podaniu (3 iniekcje co 4 tygodnie) wzrastają do 1557 ng/l i 2384 ng/l dla dawek 20 mg i 30 mg. W przypadku rakowiaka stężenia po wielokrotnym podaniu dawek 10 mg, 20 mg i 30 mg wynoszą średnio 1231 ng/l, 2620 ng/l i 3928 ng/l, wykazując liniową zależność od dawki.
akromegalia, biodegradacja, farmakokinetyka oktreotydu, klirens całkowity, matryca polimerowa, objętość dystrybucji, oktreotyd, oktreotyd octan, otyłość podwzgórzowa, preparat o przedłużonym uwalnianiu, profil farmakokinetyczny, rakowiak, Sandostatin LAR, stan równowagi farmakologicznej, stężenie w stanie stacjonarnym, uwalnianie substancji czynnej, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie domięśniowe, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bigetra 110 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa dabigatranu eteksylanu, substancji czynnej leku Bigetra, obejmowała badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz potencjału genotoksycznego, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Zaobserwiane efekty toksyczne były związane z farmakodynamicznym działaniem przeciwkrzepliwym, będącym wynikiem bezpośredniej inhibicji trombiny. W badaniach na zwierzętach stwierdzono wpływ na płodność samic przy dawce 70 mg/kg (5-krotność ekspozycji u pacjentów), objawiający się zmniejszeniem liczby zagnieżdżeń i zwiększoną utratą zapłodnionych jaj. Dodatkowo, przy dawkach toksycznych (5-10-krotność ekspozycji u pacjentów) u szczurów i królików odnotowano zmniejszenie masy ciała płodów, obniżoną przeżywalność oraz wzrost wad rozwojowych. W badaniach pre- i postnatalnych dawki 4-krotnie wyższe od ekspozycji klinicznej wiązały się ze zwiększoną śmiertelnością płodów.
aktywność farmakologiczna, badania prenatalne i postnatalne, badanie toksyczności, biodegradacja, dabigatran eteksylat, działanie farmakodynamiczne, działanie guzotwórcze, działanie przeciwkrzepliwe, ekspozycja w osoczu, farmakologia, genotoksyczność, incydent krwawienia, inhibitor trombiny, płodność, toksyczność matczyna, toksyczność wielokrotna, wady rozwojowe płodu, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Okteva 20 mg
Oktreotyd w postaci zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu (Okteva) charakteryzuje się dwufazowym profilem farmakokinetycznym po domięśniowym podaniu. Początkowo obserwuje się przemijające maksimum stężenia w surowicy w ciągu pierwszej godziny, po czym następuje szybki spadek do subterapeutycznych wartości przez około 7 dni. Następnie stężenie wzrasta, osiągając stan równowagi około 14. dnia, utrzymujący się przez 3-4 tygodnie, po czym stopniowo maleje po około 42 dniach wraz z rozpadem matrycy polimerowej. Średnie stężenia w stanie równowagi u pacjentów z akromegalią wynoszą 358 ng/l dla dawki 10 mg, 926 ng/l dla 20 mg oraz 1710 ng/l dla 30 mg, przy czym po trzykrotnym podaniu co 4 tygodnie stężenia wzrastają do 1557 ng/l i 2384 ng/l dla dawek 20 mg i 30 mg. U pacjentów z rakowiakiem stężenia w stanie równowagi są wyższe i proporcjonalne do dawki, osiągając do 3928 ng/l dla dawki 30 mg. Nie stwierdzono niepożądanej kumulacji leku przy długoterminowym stosowaniu.
akromegalia, biodegradacja, dystrybucja leku, farmakokinetyka oktreotydu, klirens całkowity, matryca polimerowa, objętość dystrybucji, oktreotyd o przedłużonym uwalnianiu, otyłość podwzgórzowa, parametr farmakokinetyczny, rakowiak, stan równowagi, stężenie w stanie równowagi, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik BMI, zmienność międzyosobnicza