O-demetylo-wenlafaksyna
O-demetylo-wenlafaksyna (ODV) to główny aktywny metabolit wenlafaksyny, leku przeciwdepresyjnego z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Proces demetylacji wenlafaksyny zachodzi w wątrobie przy udziale enzymu CYP2D6 z cytochromu P450, przekształcając lek macierzysty w ODV.
Pod względem farmakodynamicznym, O-demetylo-wenlafaksyna wykazuje działanie podobne do związku macierzystego, hamując wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny w ośrodkowym układzie nerwowym, przy czym wykazuje nieznacznie większe powinowactwo do transportera noradrenaliny. Metabolit ten odpowiada za znaczną część efektu terapeutycznego wenlafaksyny.
ODV charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania niż wenlafaksyna (około 11 godzin w porównaniu do 5 godzin dla związku macierzystego), co przyczynia się do utrzymania efektu terapeutycznego. Deswenlafaksyna, będąca formą lekową O-demetylo-wenlafaksyny, została wprowadzona jako odrębny preparat przeciwdepresyjny, oferujący bardziej przewidywalny profil farmakokinetyczny, mniej zależny od polimorfizmu enzymu CYP2D6.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Alventa, zawierającego chlorowodorek wenlafaksyny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (37,5 mg, 75 mg, 150 mg), nie wykazały potencjału rakotwórczego ani mutagennego substancji czynnej. Testy genotoksyczności przeprowadzone in vitro i in vivo potwierdziły brak negatywnego wpływu na materiał genetyczny. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa, zwiększoną liczbę płodów martwo urodzonych oraz podwyższoną śmiertelność noworodków w pierwszych 5 dniach laktacji przy dawce 30 mg/kg/dobę, co odpowiada czterokrotności maksymalnej dobowej dawki terapeutycznej u ludzi (375 mg). Dawka bezobjawowa wyniosła 1,3-krotność dawki terapeutycznej stosowanej u ludzi.
aktywny metabolit, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, chlorowodorek wenlafaksyny, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, genotoksyczność, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, masa urodzeniowa, mutacja genetyczna, O-demetylo-wenlafaksyna, płód martwo urodzony, potencjał rakotwórczy, redukcja płodności, śmiertelność noworodków, wenlafaksyna -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania wenlafaksyny, substancji czynnej Velaxin ER 75 mg, nie wykazały działania rakotwórczego ani mutagennego w modelach zwierzęcych (szczury, myszy) oraz testach in vitro i in vivo. W zakresie bezpieczeństwa reprodukcyjnego zaobserwowano jednak toksyczne efekty przy dawce 30 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 4-krotności dawki stosowanej u ludzi (375 mg/dobę). Efekty te obejmowały zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa, zwiększoną liczbę płodów martwo urodzonych oraz podwyższoną śmiertelność młodych w pierwszych 5 dniach laktacji. Dawka bezobjawowa wyniosła 1,3-krotność dawki ludzkiej, co wskazuje na określony margines bezpieczeństwa, choć mechanizm toksyczności pozostaje nie do końca wyjaśniony.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, bezpieczeństwo stosowania, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, genotoksyczność, karcynogenność, margines bezpieczeństwa, metabolit wenlafaksyny, mutacja genetyczna, O-demetylo-wenlafaksyna, płód martwo urodzony, płodność, śmiertelność potomstwa, toksyczność reprodukcyjna, wenlafaksyna
