szczepionka inaktywowana adsorbowana

Szczepionka inaktywowana adsorbowana to rodzaj preparatu immunologicznego, w którym całe patogeny (wirusy lub bakterie) zostały inaktywowane (zabite) poprzez działanie czynników chemicznych (np. formaldehyd) lub fizycznych (np. wysoka temperatura), a następnie oczyszczone i zaadsorbowane na nośniku, najczęściej związku glinu, takim jak wodorotlenek glinu czy fosforan glinu.

Proces adsorpcji na związkach glinu ma kluczowe znaczenie, ponieważ pełni rolę adiuwantu – wzmacnia odpowiedź immunologiczną organizmu na antygeny zawarte w szczepionce. Związki glinu spowalniają uwalnianie antygenów w miejscu podania, przedłużając czas ekspozycji układu odpornościowego na antygeny oraz aktywując komórki prezentujące antygen.

Szczepionki inaktywowane adsorbowane charakteryzują się wysokim profilem bezpieczeństwa, ponieważ nie zawierają żywych patogenów, co eliminuje ryzyko wywołania choroby. Przykładami takich szczepionek są preparaty przeciwko krztuścowi (komponenta bezkomórkowa), poliomyelitis (IPV), wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B, oraz niektóre szczepionki przeciw grypie, tężcowi i błonicy.

Ze względu na inaktywację patogenów, szczepionki te często wymagają podania kilku dawek w celu wywołania odpowiednio silnej i długotrwałej odpowiedzi immunologicznej. W praktyce klinicznej szczepionki inaktywowane adsorbowane mogą być stosowane u osób z obniżoną odpornością, u których przeciwwskazane jest podawanie szczepionek żywych atenuowanych.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl