wenflon
Wenflon to potoczna nazwa kaniuli dożylnej obwodowej, będącej jednym z najczęściej stosowanych narzędzi w praktyce medycznej. Urządzenie to składa się z elastycznego cewnika wykonanego najczęściej z teflonu lub poliuretanu oraz metalowej igły wprowadzającej (mandrynu), która po kaniulacji zostaje usunięta.
Wenflony stosowane są do krótkotrwałego dostępu naczyniowego, umożliwiającego podawanie leków, płynów infuzyjnych, preparatów krwiopochodnych oraz środków kontrastowych. Dostępne są w różnych rozmiarach oznaczonych kolorami i wyrażonych w jednostkach Gauge (G), gdzie większa liczba oznacza mniejszą średnicę. Wybór odpowiedniego rozmiaru zależy od wskazań klinicznych, stanu naczyń pacjenta oraz planowanej terapii.
Prawidłowe założenie i pielęgnacja wenflonu ma kluczowe znaczenie dla uniknięcia powikłań, takich jak zapalenie żył, zakażenie miejscowe lub uogólnione, wynaczynienie płynów czy zakrzepica. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi, wenflon powinien być wymieniany co 72-96 godzin, a miejsce wkłucia należy regularnie obserwować pod kątem oznak stanu zapalnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Osagrand 3 mg
Osagrand to roztwór do wstrzykiwań zawierający 3 mg kwasu ibandronowego w 3 ml roztworu (stężenie 1 mg/ml), podawany dożylnie. Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 3,465-4,235 oraz osmolalnością 270-310 mosmol/kg, jest bezbarwny i pozbawiony cząstek stałych. Substancje pomocnicze to m.in. chlorek sodu zapewniający izotoniczność, kwas octowy lodowaty jako regulator pH oraz bufor sodu octan trójwodny. Produkt jest pakowany w ampułki z bezbarwnego szkła typu I, dostępne w opakowaniach po 1 lub 4 ampułki, z okresem ważności 2 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
ampułka ze szkła, chlorek sodu, izotoniczność, kwas ibandronowy, kwas octowy lodowaty, octan sodu trójwodny, osmolalność, regulator pH, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, sodu ibandronian jednowodny, sól fizjologiczna, substancja buforująca, substancja pomocnicza, wenflon, wlew dożylny, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon chorób i schorzeń
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) – Etiologia i przyczyny
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) to zapalenie żyły powierzchownej spowodowane zakrzepicą, wynikające z elementów triady Virchowa: uszkodzenia ściany naczynia, zastoju krwi oraz zmian w składzie krwi zwiększających krzepliwość. Najczęstszymi czynnikami ryzyka są żylaki (obecne w 75-88% przypadków), przewlekła niewydolność żylna, unieruchomienie, stany nadkrzepliwości (wrodzone mutacje, zespół antyfosfolipidowy, SLE), ciąża (z ryzykiem utrzymującym się do 6 tygodni po porodzie), leczenie hormonalne (zwiększające ryzyko zakrzepicy 3-12-krotnie), aktywna choroba nowotworowa (szczególnie nowotwory trzustki, żołądka, jelita grubego, płuc i układu moczowo-płciowego) oraz choroby autoimmunologiczne i infekcyjne zapalenia żył. Dodatkowo wiek >60 lat, otyłość, palenie tytoniu, przebyta zakrzepica żył powierzchownych lub głębokich, odwodnienie, zabiegi chirurgiczne i niewydolność serca zwiększają ryzyko rozwoju choroby.
cewnik dożylny, choroba Behçeta, choroba Buergera, guzkowe zapalenie tętnic, infuzja dożylna, krzepliwość krwi, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwzapalny, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, niedobór antytrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, oporność na aktywowane białko C, przewlekła niewydolność żylna, sepsa, skrzeplina, stan nadkrzepliwości, toczeń rumieniowaty układowy, triada Virchowa, tromboflebitis powierzchowna, turbulentny przepływ krwi, uszkodzenie ściany naczynia, wenflon, wrodzona trombofilia, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie HIV, zakrzep krwi, zakrzepica, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń, zapalenie żyły, zastój krwi, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół Trousseau, żylaki, żylakowatość powierzchowna