mutacja genu protrombiny
Mutacja genu protrombiny (znana również jako mutacja G20210A lub mutacja F2) to genetyczna anomalia wpływająca na gen kodujący proteinę zwaną protrombiną (czynnik II krzepnięcia). Protrombina jest kluczowym białkiem w kaskadzie krzepnięcia, przekształcanym w trombiną, która z kolei przekształca fibrynogen w fibrynę, tworząc skrzep.
Mutacja ta polega na zamianie guaniny (G) na adeninę (A) w pozycji 20210 genu protrombiny. W rezultacie dochodzi do zwiększonej ekspresji genu i podwyższonego stężenia protrombiny we krwi o około 30%. Prowadzi to do stanu nadkrzepliwości, zwiększając ryzyko zakrzepicy żylnej 2-3 krotnie w porównaniu do populacji ogólnej.
Badania wykazują, że mutacja genu protrombiny jest drugą najczęstszą genetyczną przyczyną trombofilii dziedzicznej po mutacji czynnika V Leiden. Występuje u około 2-3% populacji kaukaskiej, rzadziej w innych grupach etnicznych. Diagnostyka opiera się na badaniach genetycznych, a wykrycie mutacji jest istotne w ocenie ryzyka zakrzepowego, szczególnie u pacjentów z wywiadem zakrzepowym lub rodzinnym obciążeniem chorobami zakrzepowo-zatorowymi.
Pacjenci z mutacją genu protrombiny wymagają szczególnej uwagi w sytuacjach zwiększonego ryzyka zakrzepowego, takich jak zabiegi chirurgiczne, unieruchomienie, ciąża czy stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Leczenie profilaktyczne przeciwzakrzepowe może być konieczne w sytuacjach podwyższonego ryzyka, natomiast terapia przeciwzakrzepowa jest standardem w przypadku wystąpienia incydentu zakrzepowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Estradiol – Przeciwwskazania stosowania
Estradiol, jako kluczowy hormon steroidowy z grupy estrogenów, jest szeroko stosowany w hormonalnej terapii zastępczej u kobiet z objawami menopauzalnymi oraz w leczeniu niedoborów estrogenów. Jednakże jego stosowanie jest obarczone licznymi przeciwwskazaniami, które wynikają z potencjalnych zagrożeń onkologicznych, zakrzepowo-zatorowych, wątrobowych oraz innych schorzeń metabolicznych. Absolutnym przeciwwskazaniem jest obecność lub podejrzenie raka piersi oraz innych estrogenozależnych nowotworów, takich jak rak endometrium, a także nieleczona hiperplazja endometrium. Ponadto, przebyta lub aktywna żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, zaburzenia trombofilne (np. niedobór białka C, S, antytrombiny, mutacje czynnika V Leiden lub genu protrombiny), a także choroby zakrzepowo-zatorowe tętnic (np. zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, TIA) stanowią istotne przeciwwskazania do terapii estradiolem. Warto podkreślić, że ryzyko zakrzepicy dotyczy wszystkich form podania estradiolu, w tym tabletek, systemów transdermalnych, aerozoli przezskórnych oraz preparatów dopochwowych.
autoimmunologiczna choroba wątroby, biosynteza hemu, ciężkie nadciśnienie tętnicze, cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, dusznica bolesna, dyslipoproteinemia, gruźlica skóry, grzybica, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, migrena z aurą, monoterapia estrogenowa, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, nadwrażliwość na estradiol, niedobór antytrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, nowotwór jajnika, nowotwór wątroby, ostra choroba wątroby, ostra niewydolność nerek, poalkoholowa choroba wątroby, porfiria, przemijający atak niedokrwienny, rak endometrium, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, trądzik różowaty, udar mózgu, wirusowe zapalenie wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zakrzepica żył głębokich – Etiologia i przyczyny
Zakrzepica żył głębokich (DVT) jest wynikiem złożonej patogenezy obejmującej triadę Virchowa: zastój krwi, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego oraz nadkrzepliwość, z istotnym udziałem procesów zapalnych. Zastój krwi może być spowodowany długotrwałym unieruchomieniem (np. podróże powyżej 4 godzin, hospitalizacja, pooperacyjne unieruchomienie), porażeniem kończyn czy zwiększonym ciśnieniem w żyłach. Uszkodzenie śródbłonka wynika z urazów mechanicznych, zabiegów operacyjnych (szczególnie ortopedycznych), cewników naczyniowych, infekcji oraz palenia tytoniu. Nadkrzepliwość może mieć podłoże genetyczne (mutacje czynnika V Leiden, protrombiny G20210A, niedobory antytrombiny III, białek C i S) lub nabyte (nowotwory, ciąża, stosowanie estrogenów, otyłość, choroby mieloproliferacyjne). Ryzyko DVT wzrasta z wiekiem, szczególnie powyżej 60 lat, oraz w obecności licznych chorób współistniejących, takich jak niewydolność serca, choroby autoimmunologiczne, przewlekłe zapalenia jelit czy COVID-19.
artroplastyka stawu biodrowego, cewnik naczyniowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba mieloproliferacyjna, czerwienica prawdziwa, hiperhomocysteinemia, małopłytkowość indukowana heparyną, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, nadkrzepliwość, nadpłytkowość samoistna, niedobór antytrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, niewydolność żylna przewlekła, nocna napadowa hemoglobinuria, pompa mięśniowa, proces zapalny, skrzeplina, toczeń rumieniowaty układowy, triada Virchowa, trombofilia wrodzona, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zastój krwi, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół nerczycowy, zespół pozakrzepowy - Leksykon chorób i schorzeń
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) – Etiologia i przyczyny
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) to zapalenie żyły powierzchownej spowodowane zakrzepicą, wynikające z elementów triady Virchowa: uszkodzenia ściany naczynia, zastoju krwi oraz zmian w składzie krwi zwiększających krzepliwość. Najczęstszymi czynnikami ryzyka są żylaki (obecne w 75-88% przypadków), przewlekła niewydolność żylna, unieruchomienie, stany nadkrzepliwości (wrodzone mutacje, zespół antyfosfolipidowy, SLE), ciąża (z ryzykiem utrzymującym się do 6 tygodni po porodzie), leczenie hormonalne (zwiększające ryzyko zakrzepicy 3-12-krotnie), aktywna choroba nowotworowa (szczególnie nowotwory trzustki, żołądka, jelita grubego, płuc i układu moczowo-płciowego) oraz choroby autoimmunologiczne i infekcyjne zapalenia żył. Dodatkowo wiek >60 lat, otyłość, palenie tytoniu, przebyta zakrzepica żył powierzchownych lub głębokich, odwodnienie, zabiegi chirurgiczne i niewydolność serca zwiększają ryzyko rozwoju choroby.
cewnik dożylny, choroba Behçeta, choroba Buergera, guzkowe zapalenie tętnic, infuzja dożylna, krzepliwość krwi, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwzapalny, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, niedobór antytrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, oporność na aktywowane białko C, przewlekła niewydolność żylna, sepsa, skrzeplina, stan nadkrzepliwości, toczeń rumieniowaty układowy, triada Virchowa, tromboflebitis powierzchowna, turbulentny przepływ krwi, uszkodzenie ściany naczynia, wenflon, wrodzona trombofilia, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie HIV, zakrzep krwi, zakrzepica, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń, zapalenie żyły, zastój krwi, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół Trousseau, żylaki, żylakowatość powierzchowna - Leksykon chorób i schorzeń
Zakrzepica żył głębokich – Etiologia i przyczyny
Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) jest patologią charakteryzującą się tworzeniem zakrzepów w żyłach głębokich, najczęściej kończyn dolnych, wynikającą z triady Virchowa: zastoju żylnego, uszkodzenia śródbłonka oraz nadkrzepliwości. Zastój żylny powstaje m.in. w wyniku unieruchomienia, długotrwałych podróży (>4 godziny), zwiększonego ciśnienia żylnego czy niewydolności serca. Uszkodzenie śródbłonka jest często konsekwencją zabiegów chirurgicznych (zwłaszcza ortopedycznych biodra i kolana, z ryzykiem ZŻG do 60% i 40% odpowiednio), urazów, cewników centralnych czy stanów zapalnych naczyń. Nadkrzepliwość może mieć podłoże genetyczne (mutacja czynnika V Leiden, genu protrombiny 20210A, niedobory białka C, S, antytrombiny) lub być wtórna do nowotworów (zwłaszcza płuca, trzustki, mózgu, żołądka, jelita), zespołu antyfosfolipidowego, ciąży, stosowania hormonów czy chorób zapalnych i hematologicznych. Czynniki ryzyka dzieli się na przejściowe, trwałe i idiopatyczne, a ich identyfikacja jest kluczowa dla profilaktyki i leczenia.
czerwienica prawdziwa, czynnik tkankowy, doustny środek antykoncepcyjny, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor szlaku czynnika tkankowego, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, nadkrzepliwość, nadpłytkowość samoistna, niewydolność serca, skrzep krwi, toczeń rumieniowaty układowy, triada Virchowa, trombofilia dziedziczna, udar mózgu, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, zabieg chirurgiczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń, zapalna choroba jelit, zastój żylny, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół May-Thurner, znieczulenie ogólne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Mutacja czynnika v leiden – Diagnostyka i diagnoza
Mutacja czynnika V Leiden, będąca najczęstszą genetyczną przyczyną trombofilii dziedzicznej w populacji kaukaskiej (występuje u około 5% tej populacji), polega na mutacji punktowej c.1601G>A (p.Arg534Gln) w genie F5, prowadzącej do oporności na aktywowane białko C (APC). Ta oporność skutkuje zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), które u heterozygot wzrasta 4-8-krotnie (ryzyko 1 na 125-250 rocznie), a u homozygot nawet do 80-krotnego (ryzyko 1 na 12). Diagnostyka obejmuje testy funkcjonalne oporności na APC (stosunek aPTT z i bez APC) oraz potwierdzenie mutacji za pomocą analizy DNA (PCR, PCR-RFLP, Real-time PCR). Wskazania do badań to m.in. pierwszy epizod VTE przed 50. rokiem życia, nawracające zakrzepy, zakrzepica w nietypowych lokalizacjach, VTE w ciąży lub podczas stosowania hormonalnej terapii. Testy funkcjonalne mogą być fałszywie dodatnie u pacjentów przyjmujących inhibitory trombiny lub czynnika Xa oraz w obecności antykoagulanta toczniowego, dlatego interpretacja wyników wymaga korelacji klinicznej.
aktywowane białko C, antykoagulant toczniowy, antytrombina, białko C, białko S, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, doustne środki antykoncepcyjne, homocysteina, homozygotyczność, hormonalna terapia zastępcza, kaskada krzepnięcia, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, oporność na aktywowane białko C, PCR w czasie rzeczywistym, polimorfizm długości fragmentów restrykcyjnych, reakcja łańcuchowa polimerazy, reduktaza metylenotetrahydrofolianowa, trombofilia dziedziczna, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Skłonność do zakrzepicy – Objawy
Trombofilia to stan charakteryzujący się zwiększoną skłonnością do zakrzepicy, mogący mieć podłoże wrodzone lub nabyte. Najczęstszą manifestacją kliniczną jest zakrzepica żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowość płucna (ZP), z objawami takimi jak obrzęk, ból, zaczerwienienie kończyn dolnych oraz nagła duszność i ból w klatce piersiowej w przypadku ZP. Zakrzepy mogą również lokalizować się w nietypowych miejscach, np. żyłach mózgu, wątroby czy nerek, szczególnie u pacjentów z niedoborem antytrombiny. Trombofilia zwiększa ryzyko powikłań ciążowych, takich jak nawracające poronienia, stan przedrzucawkowy, ograniczenie wzrastania płodu oraz przedwczesne oddzielenie łożyska. Ryzyko zakrzepicy jest szczególnie wysokie u osób z mutacją czynnika V Leiden, zwłaszcza w ciąży, gdzie wzrasta około 7-krotnie.
choroba Hashimoto, hiperhomocysteinemia, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, niedobór antytrombiny, niedobór białka S, niedokrwistość złośliwa, objawy depresyjne, powikłania ciążowe, przedwczesne oddzielenie łożyska, stan przedrzucawkowy, toczeń rumieniowaty układowy, trombofilia, trombofilia nabyta, trombofilia wrodzona, udar mózgu, zakrzep krwi, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół antyfosfolipidowy, zespół Budda-Chiariego, zespół pozakrzepowy, żyła mózgowa, żylaki, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Skłonność do zakrzepicy – Diagnostyka i diagnoza
Trombofilia to zaburzenie hemostazy charakteryzujące się zwiększoną tendencją do zakrzepicy, zarówno w żyłach, jak i tętnicach, o etiologii genetycznej, nabytej lub mieszanej. Diagnostyka trombofilii powinna być ukierunkowana i wykonywana jedynie w sytuacjach, gdy wyniki mogą wpłynąć na postępowanie kliniczne, np. u pacjentów z zakrzepicą żylną poniżej 50 roku życia, nawracającymi epizodami zakrzepicy, zakrzepicą w nietypowych lokalizacjach, idiopatyczną zakrzepicą, silnym wywiadem rodzinnym, czy powikłaniami położniczymi. Podstawowe badania przesiewowe obejmują morfologię, PT, aPTT, stężenie fibrynogenu, D-dimery oraz badania biochemiczne. Diagnostyka trombofilii wrodzonej obejmuje testy genetyczne (mutacje czynnika V Leiden, genu protrombiny G20210A, polimorfizmy MTHFR) oraz badania funkcjonalne i antygenowe (aktywność i stężenia antytrombiny, białka C i S, test oporności na aktywowane białko C). Diagnostyka trombofilii nabytej koncentruje się na zespole antyfosfolipidowym (antykoagulant toczniowy, przeciwciała antykardiolipinowe i anty-β2GPI) oraz innych stanach, takich jak hiperhomocysteinemia czy choroby mieloproliferacyjne.
antagonista witaminy K, antykoagulant toczniowy, antykoncepcja hormonalna, bezpośredni doustny antykoagulant, choroba mieloproliferacyjna, cytometria przepływowa, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, D-dimer, fibrynogen, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperhomocysteinemia, homocysteina, hormonalna terapia zastępcza, leczenie przeciwzakrzepowe, martwica skóry, morfologia krwi, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, nawracające poronienie, nocna napadowa hemoglobinuria, odklejenie łożyska, ograniczenie wzrostu płodu, oporność na aktywowane białko C, przeciwciało antykardiolipinowe, sekwencjonowanie nowej generacji, skłonność do zakrzepicy, stan przedrzucawkowy, tkankowy aktywator plazminogenu, trombofilia, zakrzepica w nietypowej lokalizacji, zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, zespół antyfosfolipidowy - Leksykon chorób i schorzeń
Żylakowatość zakrzepowa – Diagnostyka i diagnoza
Żylakowatość zakrzepowa (thrombophlebitis) to zapalenie żyły związane z obecnością zakrzepów, najczęściej w kończynach dolnych, które może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zakrzepica żył głębokich (DVT) i zatorowość płucna (PE). Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (obrzęk, zaczerwienienie, ból, twardość żyły), badaniach obrazowych, przede wszystkim ultrasonografii duplex, oraz testach laboratoryjnych, w tym oznaczeniu D-dimeru i badaniach trombofilii (np. oporność na aktywowane białko C, niedobory białek C, S, antytrombiny III, przeciwciała antyfosfolipidowe, mutacje genów). Ultrasonografia duplex charakteryzuje się czułością i swoistością 80-100%, umożliwiając ocenę lokalizacji, rozległości i ryzyka progresji zakrzepu. W przypadku podejrzenia DVT stosuje się skalę Wellsa i test D-dimeru z progiem dostosowanym do wieku (10 x wiek, min. 500 ng/ml). W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć inne stany zapalne i infekcyjne skóry oraz zapalenia naczyń.
aktywowany czas częściowej tromboplastyny, badanie fizykalne, czas protrombinowy, czynnik V Leiden, flebografia, morfologia krwi obwodowej, mutacja genu protrombiny, nadkrzepliwość, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, przeciwciała antyfosfolipidowe, rezonans magnetyczny, skala Wellsa, tomografia komputerowa, ultrasonografia dopplerowska, ultrasonografia duplex, ultrasonografia kompresyjna, wenografia, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie tkanki łącznej, zatorowość płucna, zespół pozakrzepowy, żylakowatość zakrzepowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zatorowość płucna – Etiologia i przyczyny
Zatorowość płucna (PE) jest stanem nagłego zablokowania tętnicy płucnej lub jej gałęzi przez materiał zatorowy, najczęściej skrzeplinę pochodzącą z zakrzepicy żył głębokich (DVT) kończyn dolnych, zwłaszcza proksymalnej DVT powyżej kolana. Patogeneza opiera się na triadzie Virchowa: zastój krwi, nadmierna krzepliwość oraz uszkodzenie śródbłonka. Czynniki ryzyka obejmują trombofilie genetyczne (mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, niedobory białka C i S, hiperhomocysteinemię) oraz nabyte stany kliniczne, takie jak długotrwałe unieruchomienie (>3 dni), urazy, operacje ortopedyczne, nowotwory (np. rak trzustki, hematologiczne, płuc, żołądka), choroby współistniejące (niewydolność serca, POChP, cukrzyca, COVID-19) oraz czynniki hormonalne (antykoncepcja estrogenowa, ciąża, HRT). Otyłość (BMI >35), palenie tytoniu, wiek >60 lat, obecność cewników żylnych i żylaki również zwiększają ryzyko. U 30-50% pacjentów z PE nie identyfikuje się czynników ryzyka zewnętrznego (zakrzepica idiopatyczna).
choroba Leśniowskiego-Crohna, hiperhomocysteinemia, hiperkoagulacja, migotanie przedsionków, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, niewydolność serca, proksymalna zakrzepica żył głębokich, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe nadciśnienie płucne zakrzepowo-zatorowe, skrzeplina, śródmiąższowa choroba płuc, staza żylna, triada Virchowa, trombofilia, udar mózgu, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie żył, zator nowotworowy, zator septyczny, zator tłuszczowy, zatorowość płucna, zawał płuca, zawał serca - Leksykon substancji czynnych
Białko C – Przedawkowanie
Białko C, będące składnikiem koncentratów zespołu protrombiny (np. Beriplex P/N, Octaplex, Prothromplex Total NF), pełni rolę naturalnego antykoagulanta, jednak jego stężenie po rekonstytucji wynosi 13-45 j.m./ml, co przekłada się na całkowitą zawartość 150-1800 j.m. w zależności od preparatu i dawki. Przedawkowanie tych preparatów prowadzi do nadmiaru czynników prokoagulacyjnych (II, VII, IX, X), które mogą przeważyć nad działaniem białka C, skutkując patologiczną aktywacją układu krzepnięcia i poważnymi powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe (DIC), zakrzepica żylna oraz zatorowość płucna. Ryzyko powikłań wzrasta proporcjonalnie do dawki i jest szczególnie wysokie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsze incydenty zakrzepowo-zatorowe, wrodzone trombofilie, stany nadkrzepliwości, choroby układu sercowo-naczyniowego, zaawansowany wiek, otyłość oraz stosowanie hormonalnej terapii zastępczej lub antykoncepcji doustnej.
białko C, ból w klatce piersiowej, choroba niedokrwienna serca, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik prokoagulacyjny, czynnik V Leiden, D-dimery, duszność, fibrynogen, kaskada krzepnięcia, koncentrat zespołu protrombiny, krwioplucie, leczenie przeciwzakrzepowe, martwica mięśnia sercowego, migotanie przedsionków, mutacja genu protrombiny, naturalny antykoagulant, niedobór antytrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, niewydolność serca, płytki krwi, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, stężenie czynników krzepnięcia, wrodzona trombofilia, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół antyfosfolipidowy - Leksykon chorób i schorzeń
Skłonność do zakrzepicy – Etiologia i przyczyny
Skłonność do zakrzepicy (thrombophilia) jest stanem charakteryzującym się nadkrzepliwością krwi wynikającą z zaburzenia równowagi między czynnikami prokoagulacyjnymi a naturalnymi antykoagulantami. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca trombofilie wrodzone i nabyte. Wrodzone trombofilie dzieli się na typ I (niedobory antykoagulantów, np. antytrombiny III, białka C i S) oraz typ II (nadmierna aktywność czynników krzepnięcia, np. mutacje czynnika V Leiden i protrombiny G20210A). Mutacja czynnika V Leiden występuje u około 5% populacji europejskiej i zwiększa ryzyko zakrzepicy 3-8-krotnie u heterozygot oraz 80-100-krotnie u homozygot. Mutacja protrombiny G20210A dotyczy około 2% populacji i prowadzi do zwiększonego stężenia protrombiny, co sprzyja nadkrzepliwości. Niedobór antytrombiny III definiowany jest jako aktywność poniżej 80% normy i znacząco podnosi ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Inne rzadsze przyczyny to dysfibrynogemenia, hiperhomocysteinemia oraz mutacje w genach CBS i MTHFR.
aktywowane białko C, antykoagulant toczniowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba mieloproliferacyjna, czerwienica prawdziwa, czynnik prokoagulacyjny, czynnik tkankowy, hiperhomocysteinemia, homocystynuria, małopłytkowość indukowana heparyną, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, nadkrzepliwość krwi, nadpłytkowość samoistna, niedobór antytrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, nocna napadowa hemoglobinuria, nowotwór złośliwy, przeciwciała antykardiolipinowe, triada Virchowa, trombofilia, układ fibrynolityczny, układ krzepnięcia, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół nerczycowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) – Diagnostyka i diagnoza
Żylakowatość powierzchowna (superficial thrombophlebitis) to zapalenie żyły podskórnej z obecnością zakrzepu, które nie jest już uważane za schorzenie łagodne i samoograniczające się. W diagnostyce kluczowe jest badanie ultrasonograficzne duplex, które pozwala potwierdzić obecność zakrzepu, ocenić jego rozległość oraz odległość od układu żył głębokich, zwłaszcza w okolicy połączenia odpiszczelowo-udowego lub podkolanowego. Badanie ultrasonograficzne powinno być wykonane u wszystkich pacjentów z podejrzeniem żylakowatości powierzchownej, szczególnie gdy zakrzep znajduje się powyżej kolana, a kontrolne USG zaleca się po 48-72 godzinach w celu oceny progresji choroby. W około 23,5% przypadków współistnieje zakrzepica żył głębokich, co podkreśla konieczność rutynowej ultrasonografii. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. zakrzepicę żył głębokich, cellulitis, zapalenie naczyń chłonnych oraz ukąszenia owadów.
badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, cellulitis, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik V Leiden, D-dimer, lymphangitis, morfologia krwi, mutacja genu protrombiny, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, połączenie odpiszczelowo-podkolanowe, połączenie odpiszczelowo-udowe, przeciwciała antyfosfolipidowe, rezonans magnetyczny, thrombophlebitis migrans, tomografia komputerowa, trombofilia, ultrasonografia duplex, USG duplex, wenografia, zakrzep, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie tkanki łącznej, zatorowość płucna, żyła odpiszczelowa, żylakowatość powierzchowna