wydzielanie pepsyny
Pepsyna to główny enzym proteolityczny wydzielany przez komórki główne żołądka w formie nieaktywnego prekursora – pepsynogenu. Proces wydzielania pepsyny rozpoczyna się w komórkach głównych zlokalizowanych w gruczołach żołądkowych dna i trzonu żołądka.
Wydzielanie pepsynogenu jest stymulowane przez kilka czynników, w tym acetylocholinę uwalnianą przez nerw błędny, gastrynę oraz lokalne bodźce mechaniczne i chemiczne. Po uwolnieniu do światła żołądka, pepsynogen zostaje przekształcony w aktywną pepsynę pod wpływem kwaśnego środowiska (pH poniżej 5), tworzonego przez komórki okładzinowe wydzielające kwas solny.
Pepsyna wykazuje optymalną aktywność proteolityczną w środowisku o pH 1,5-2,5, gdzie katalizuje hydrolizę wiązań peptydowych, szczególnie tych zawierających aminokwasy aromatyczne, inicjując tym samym proces trawienia białek. Zaburzenia wydzielania pepsyny mogą prowadzić do nieprawidłowości w trawieniu białek i są związane z różnymi stanami patologicznymi, takimi jak achlorhydria, atroficzne zapalenie błony śluzowej żołądka czy nowotwory żołądka.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranigast Pro 75 mg
Ranitydyna, substancja czynna leku Ranigast PRO, jest antagonistą receptorów histaminowych H2 (kod ATC: A02BA02), stosowanym w terapii choroby wrzodowej oraz refluksowej przełyku. Mechanizm działania polega na specyficznym blokowaniu receptorów H2 w błonie śluzowej żołądka, co skutkuje hamowaniem wydzielania kwasu solnego i pepsyny zarówno w warunkach podstawowych, jak i po stymulacji poposiłkowej. Farmakodynamicznie ranitydyna charakteryzuje się szybkim początkiem działania oraz stosunkowo długim okresem półtrwania, co umożliwia dwukrotne podawanie dawki 150 mg na dobę, zapewniając 12-godzinną kontrolę kwasowości soku żołądkowego.
antagonista receptora histaminowego H2, biodostępność, błona śluzowa żołądka, chlorowodorek ranitydyny, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, komórki okładzinowe żołądka, kwasowość soku żołądkowego, nadkwaśność, okres półtrwania, owrzodzenie błony śluzowej, Ranigast PRO, ranitydyna, receptor H2, receptor histaminowy H2, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie kwasu żołądkowego, wydzielanie pepsyny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranigast Max 150 mg
Ranitydyna, substancja czynna leku Ranigast MAX, jest antagonistą receptorów histaminowych H2, stosowanym w leczeniu choroby wrzodowej oraz choroby refluksowej przełyku (kod ATC: A02BA02). Każda tabletka zawiera 150 mg ranitydyny w formie chlorowodorku (168 mg ranitydyny chlorowodorku). Mechanizm działania polega na specyficznym i szybkim blokowaniu receptorów H2, co skutkuje istotnym zahamowaniem zarówno podstawowego, jak i poposiłkowego wydzielania kwasu solnego oraz pepsyny w żołądku, co przekłada się na ochronę błony śluzowej przewodu pokarmowego.
antagonista receptora histaminowego H2, antagonista receptorów histaminowych H₂, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, efekt terapeutyczny, nadmierna kwasowość soku żołądkowego, nadwrażliwość, okres półtrwania, podstawowe wydzielanie kwasu solnego, ranitydyny chlorowodorek, tabletka powlekana, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie pepsyny, żółcień pomarańczowa