deformacja serca płodu

Deformacja serca płodu obejmuje różnorodne wady anatomiczne i czynnościowe rozwijającego się organu, które mogą powstać podczas organogenezy w pierwszym trymestrze ciąży. Wady wrodzone serca (CHD) występują u około 0,8-1% żywo urodzonych noworodków, czyniąc je najczęstszą grupą wad wrodzonych.

Etiologia deformacji serca płodu jest złożona i obejmuje czynniki genetyczne (trisomie, mikrodelecje, mutacje pojedynczych genów), środowiskowe (infekcje wewnątrzmaciczne, leki teratogenne, cukrzyca matki) oraz epigenetyczne. Wady mogą dotyczyć przegród serca, zastawek, naczyń wielkich lub połączeń sercowo-naczyniowych.

Diagnostyka prenatalna deformacji serca płodu opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym, w tym na echokardiografii płodowej, która powinna być wykonywana między 18. a 22. tygodniem ciąży. W przypadkach zwiększonego ryzyka lub wykrycia nieprawidłowości, badanie może być uzupełnione o rezonans magnetyczny płodu lub badania genetyczne (amniopunkcja, biopsja kosmówki).

Wczesne wykrycie deformacji serca płodu ma kluczowe znaczenie dla planowania opieki okołoporodowej, wyboru optymalnego miejsca porodu oraz wdrożenia natychmiastowego leczenia po urodzeniu. W niektórych przypadkach możliwe jest również leczenie wewnątrzmaciczne, jak walwuloplastyka balonowa zastawki aortalnej czy poszerzanie przegrody międzyprzedsionkowej.

Rokowanie w deformacjach serca płodu zależy od rodzaju wady, czasu rozpoznania, współistniejących anomalii oraz dostępności specjalistycznej opieki kardiologicznej i kardiochirurgicznej. Kompleksowa, wielodyscyplinarna opieka, obejmująca perinatologów, kardiologów dziecięcych i kardiochirurgów, znacząco poprawiła przeżywalność i jakość życia dzieci z wrodzonymi wadami serca.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl