gorączka połogowa

Gorączka połogowa, znana również jako sepsa połogowa, to poważne powikłanie infekcyjne, które może wystąpić u kobiet po porodzie. Najczęściej rozwija się w ciągu pierwszych 10 dni po porodzie, choć może pojawić się nawet do 6 tygodni po rozwiązaniu. Definiowana jest jako wzrost temperatury ciała powyżej 38°C utrzymujący się przez co najmniej 24 godziny w okresie połogu, z wyłączeniem pierwszych 24 godzin po porodzie.

Główną przyczyną gorączki połogowej jest zakażenie bakteryjne, najczęściej powodowane przez paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes), paciorkowce grupy B, Staphylococcus aureus, Escherichia coli lub bakterie beztlenowe. Infekcja może dotyczyć dróg rodnych, macicy (endometritis), rany po cięciu cesarskim, rany krocza, a w ciężkich przypadkach może prowadzić do uogólnionego zakażenia (sepsy).

Czynniki ryzyka gorączki połogowej obejmują: przedłużający się poród, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, liczne badania wewnętrzne podczas porodu, cięcie cesarskie, ręczne wydobycie łożyska, krwotok poporodowy oraz obniżona odporność matki. Objawy kliniczne to wysoka gorączka, dreszcze, tachykardia, ból w podbrzuszu, nieprawidłowe lub cuchnące odchody, a w zaawansowanych przypadkach hipotensja i niewydolność wielonarządowa.

Leczenie gorączki połogowej opiera się na szybkim wdrożeniu antybiotykoterapii empirycznej o szerokim spektrum działania, którą następnie modyfikuje się w oparciu o wyniki posiewów. W ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja, intensywna terapia, a nawet interwencja chirurgiczna. Wczesne rozpoznanie i leczenie mają kluczowe znaczenie dla zapobiegania powikłaniom, które w skrajnych przypadkach mogą zagrażać życiu pacjentki.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl