lipoproteina niskiej gęstości
Lipoproteiny niskiej gęstości (LDL, ang. Low Density Lipoproteins) to kompleksy białkowo-lipidowe odpowiedzialne za transport cholesterolu z wątroby do tkanek obwodowych. Ze względu na negatywny wpływ na układ sercowo-naczyniowy, LDL jest potocznie nazywany „złym cholesterolem”.
Podwyższony poziom LDL w surowicy krwi (>100 mg/dl) stanowi główny czynnik ryzyka rozwoju miażdżycy i chorób sercowo-naczyniowych. Cząsteczki LDL mogą przenikać do ściany naczyń krwionośnych, gdzie ulegają oksydacji i są wychwytywane przez makrofagi, co prowadzi do powstawania komórek piankowatych – kluczowego elementu w formowaniu blaszek miażdżycowych.
Diagnostycznie oznaczanie stężenia LDL jest niezbędnym elementem oceny ryzyka sercowo-naczyniowego. Wartość LDL może być oznaczona bezpośrednio lub obliczona według wzoru Friedewalda. Cele terapeutyczne dotyczące poziomu LDL są zróżnicowane w zależności od indywidualnego ryzyka sercowo-naczyniowego pacjenta – od <70 mg/dl dla pacjentów z bardzo wysokim ryzykiem do <116 mg/dl dla osób z niskim ryzykiem.
Obniżanie poziomu LDL jest podstawowym celem terapii hipolipemizującej. Statyny stanowią leki pierwszego rzutu, redukując syntezę cholesterolu w wątrobie. W terapii można również stosować ezetimib, inhibitory PCSK9 oraz kwas bempediowy. Leczenie jest uzupełniane modyfikacją stylu życia, w tym dietą ubogą w tłuszcze nasycone i cholesterol, zwiększoną aktywnością fizyczną oraz eliminacją palenia tytoniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Torvalipin 40 mg
Lek Torvalipin, zawierający atorwastatynę w postaci soli wapniowej (tabletki powlekane 10 mg, 20 mg lub 40 mg), jest wskazany do leczenia hipercholesterolemii oraz profilaktyki chorób układu sercowo-naczyniowego. Stosowany jest u dorosłych i dzieci powyżej 10 roku życia z pierwotną hipercholesterolemią, hipercholesterolemią rodzinną heterozygotyczną, hiperlipidemią złożoną typu IIa lub IIb wg klasyfikacji Fredericksona oraz u dorosłych z homozygotyczną postacią rodzinnej hipercholesterolemii jako terapia uzupełniająca lub alternatywna. Lek obniża stężenia cholesterolu całkowitego, LDL, apolipoproteiny B oraz triglicerydów, co jest kluczowe w kontroli czynników ryzyka miażdżycy i chorób sercowo-naczyniowych. Terapia atorwastatyną powinna być stosowana po nieskuteczności diety i innych środków niefarmakologicznych, takich jak aktywność fizyczna, redukcja masy ciała czy zaprzestanie palenia.
afereza cholesterolu LDL, apolipoproteina B, atorwastatyna, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba niedokrwienna serca, choroby układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hiperlipidemia złożona, homozygotyczna rodzinna hipercholesterolemia, leczenie hipolipemizujące, lipoproteina niskiej gęstości, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, pierwotna hipercholesterolemia, profilaktyka sercowo-naczyniowa, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, triglicerydy, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Avedol 25 mg
Karwedylol, będący mieszaniną racemiczną dwóch enancjomerów, jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem o właściwościach blokujących receptory alfa1- i beta-adrenergiczne (kod ATC: C07AG02). Jego mechanizm działania obejmuje zmniejszenie oporu obwodowego naczyń poprzez selektywną blokadę receptorów alfa1 oraz hamowanie układu renina-angiotensyna przez nieselektywną blokadę receptorów beta, co skutkuje obniżeniem aktywności reniny w osoczu. Karwedylol nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej (ISA) i stabilizuje błony komórkowe. Dodatkowo posiada właściwości antyoksydacyjne, potwierdzone badaniami in vitro i in vivo, co może chronić tkanki przed stresem oksydacyjnym i przyczyniać się do korzystnych efektów klinicznych.
adrenoceptor beta, aktywność sympatykomimetyczna, beta-adrenolityk, bloker receptorów alfa i beta, ból wieńcowy, częstość akcji serca, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory, enancjomer, frakcja HDL, frakcja wyrzutowa, gospodarka lipidowa, lipoproteina niskiej gęstości, lipoproteina wysokiej gęstości, mieszanina racemiczna, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, noradrenalina osoczowa, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, objętość wyrzutowa serca, opór obwodowy, profil lipidowy, przepływ nerkowy krwi, receptor alfa-adrenergiczny, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, renina osoczowa, stabilizacja błon komórkowych, stereoizomer, stres oksydacyjny, układ renina-angiotensyna, układ sercowo-naczyniowy, właściwość antyoksydacyjna, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril Actavis 10 mg
Ramipryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) z grupy C09A A05, działa poprzez hamowanie enzymu konwertującego angiotensynę, co prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II i zahamowania rozkładu bradykininy, skutkując rozszerzeniem naczyń i obniżeniem ciśnienia tętniczego. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, obniża także wydzielanie aldosteronu. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ramipryl powoduje istotne obniżenie oporu obwodowego bez kompensacyjnego wzrostu częstości akcji serca, z efektem hipotensyjnym pojawiającym się po 1-2 godzinach, osiągającym maksimum w 3-6 godzin i utrzymującym się do 24 godzin. Pełny efekt terapeutyczny rozwija się po 3-4 tygodniach ciągłej terapii i utrzymuje się nawet do 2 lat. Ramipryl jest skuteczny także w leczeniu niewydolności serca (klasy II-IV NYHA), poprawiając hemodynamikę serca i zmniejszając aktywację neuroendokrynną.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, bradykinina, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie napełniania komory, ciśnienie rozkurczowe krwi, ciśnienie skurczowe krwi, efekt hipotensyjny, filtracja kłębuszkowa, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reniny, karboksypeptydaza dipeptydylowa, kininaza II, klasyfikacja NYHA, konwertaza angiotensyny, lipoproteina niskiej gęstości, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nefropatia niecukrzycowa, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, opór naczyń obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, pojemność minutowa, profilaktyka sercowo-naczyniowa, prolek ramiprylu, przepływ osocza przez nerki, ramiprylat, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wskaźnik sercowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – ApoRami 1,25 mg
Ramipryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) z kodem ATC C09AA05, działa poprzez hamowanie enzymu konwertującego angiotensynę I do angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń, zmniejszenia oporu obwodowego oraz redukcji wydzielania aldosteronu. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, dodatkowo hamuje degradację bradykininy, co potęguje efekt naczyniorozkurczowy. W terapii nadciśnienia tętniczego ramipryl obniża ciśnienie tętnicze zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej, bez kompensacyjnego wzrostu częstości akcji serca, z efektem utrzymującym się średnio 24 godziny po pojedynczej dawce. Maksymalny efekt hipotensyjny pojawia się po 3-4 tygodniach stosowania i utrzymuje się nawet do 2 lat. U pacjentów z niewydolnością serca (klasy II-IV NYHA) ramipryl poprawia parametry hemodynamiczne, zmniejszając ciśnienie napełniania komór i całkowity opór naczyniowy oraz zwiększając pojemność minutową i wskaźnik sercowy. W badaniu HOPE wykazano, że ramipryl istotnie zmniejsza ryzyko zawału mięśnia sercowego (9,9% vs 12,3%, p<0,001), zgonów sercowo-naczyniowych (6,1% vs 8,1%, p<0,001) oraz udarów (3,4% vs 4,9%, p<0,001) w porównaniu z placebo u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, bradykinina, cholesterol całkowity, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wieńcowa, ciśnienie napełniania, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze z odbicia, cukrzyca typu 2, działanie naczyniokurczące, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hemodynamiczny, efekt hipotensyjny, filtracja kłębuszkowa, glikozyd nasercowy, hemodializa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, karboksypeptydaza dipeptydylowa, kininaza, klasyfikacja NYHA, konwersja angiotensyny, konwertaza angiotensyny, lipoproteina niskiej gęstości, mikroalbuminuria, monoterapia, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, opór naczyń obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, patofizjologia niewydolności serca, pojemność minutowa, powikłanie cukrzycy, prewencja wtórna, profilaktyka sercowo-naczyniowa, prolek, przepływ osocza, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, przewlekła nefropatia, ramiprylat, rewaskularyzacja, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, udar, układ renina-angiotensyna-aldosteron, właściwość naczyniorozkurczowa, wskaźnik sercowy, zawał mięśnia sercowego, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Avamina 850 mg
Metformina, substancja czynna leku Avamina, jest biguanidem o kodzie ATC A10BA02, wykazującym działanie przeciwhiperglikemiczne poprzez hamowanie wątrobowej produkcji glukozy (inhibicja glukoneogenezy i glikogenolizy), zwiększenie insulinowrażliwości tkanek obwodowych oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w przewodzie pokarmowym. Na poziomie molekularnym stymuluje syntezę glikogenu przez aktywację syntazy glikogenowej oraz zwiększa transport glukozy do komórek poprzez aktywację białek nośnikowych GLUT. Terapia metforminą stabilizuje lub nieznacznie obniża masę ciała, co jest korzystne u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą, a także poprawia profil lipidowy, redukując stężenia cholesterolu całkowitego, LDL oraz trójglicerydów.
badanie UKPDS, chlorowodorek metforminy, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, działanie hipoglikemizujące, glikogenoliza, glukoneogeneza, hipoglikemia, insulinowrażliwość, insulinowrażliwość tkanek, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy doustny, lipoproteina niskiej gęstości, nośnik glukozy GLUT, obwodowy wychwyt glukozy, otyłość, pochodna sulfonylomocznika, populacja pediatryczna, powikłanie cukrzycowe, profil lipidowy, syntaza glikogenowa, synteza glikogenu, trójgliceryd, wątrobowa produkcja glukozy, wchłanianie glukozy, właściwość przeciwhiperglikemiczna, wydzielanie insuliny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Progesteron Adamed 200 mg
Progesteron, syntetyczny hormon identyczny z naturalnym hormonem produkowanym przez ciałko żółte jajnika, jest klasyfikowany jako progestagen (kod ATC: G03DA04) i dostępny w postaci tabletek dopochwowych o dawce 200 mg (Progesteron Adamed). Biosynteza progesteronu odbywa się z cholesterolu, który pochodzi z syntezy de novo lub lipoprotein LDL, a kluczowym etapem jest konwersja cholesterolu do pregnenolonu w mitochondriach pod wpływem hormonu luteinizującego (LH). W trakcie cyklu owulacyjnego produkcja progesteronu przez ciałko żółte wzrasta do 5-55 mg/dobę, osiągając szczyt w 20-22 dniu cyklu, a następnie spada do 27. dnia, z wydzielaniem pulsacyjnym. Progesteron działa poprzez specyficzne receptory w macicy, gruczołach sutkowych i ośrodkowym układzie nerwowym, regulując procesy takie jak owulacja, przemiana endometrium, hamowanie proliferacji endometrium oraz cykliczne zmiany nabłonka jajowodów, szyjki macicy i pochwy.
biosynteza progesteronu, ciałko żółte, cykl owulacyjny, endometrium, gruczoł sutkowy, hormon luteinizujący, implantacja zarodka, komórki ziarniste, kora nadnerczy, kosmki łożyska, lipoproteina niskiej gęstości, ośrodkowy układ nerwowy, pęcherzyk Graafa, pochodna pregnenu, pregnenolon, przysadka mózgowa, receptor progesteronu, skurcz macicy, wspomagany rozród, zapłodnienie in vitro - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Asduter 30 mg
Arypiprazol, należący do grupy innych leków przeciwpsychotycznych (ATC: N05AX12), wykazuje unikalny mechanizm działania jako częściowy agonista receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5-HT1A oraz antagonista receptorów 5-HT2A. Jego farmakodynamiczny profil potwierdzono badaniami PET, które wykazały dawkozależne zmniejszenie wiązania ligandu receptora D2/D3 w jądrze ogoniastym i skorupie. Skuteczność arypiprazolu w leczeniu schizofrenii potwierdzono w badaniach klinicznych obejmujących 1228 dorosłych pacjentów, gdzie wykazał on istotną poprawę objawów psychotycznych w porównaniu z placebo oraz porównywalną skuteczność i lepszą tolerancję w stosunku do haloperydolu (utrzymanie efektu terapeutycznego u 77% vs 73%). Arypiprazol nie powoduje klinicznie istotnego przyrostu masy ciała (13% pacjentów z przyrostem ≥7% masy ciała vs 33% przy olanzapinie) ani istotnych zmian lipidowych. W badaniach na 28 242 pacjentach częstość hiperprolaktynemii wynosiła 0,3%, podobnie jak w grupie placebo (0,2%), a hipoprolaktynemia występowała u 0,4% leczonych.
epizod maniakalny, haloperydol, hiperprolaktynemia, hipoprolaktynemia, lek przeciwpsychotyczny, lipoproteina niskiej gęstości, lipoproteina wysokiej gęstości, lit, objawy psychotyczne, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, pozytonowa tomografia emisyjna, profil lipidowy, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy 5-HT1A, receptor serotoninowy 5-HT2A, remisja objawów maniakalnych, schizofrenia, skala manii Younga, Skala Objawów Pozytywnych i Negatywnych, stabilizator nastroju, triglicerydy, układ dopaminergiczny, walproinian, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autystyczne, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zespół pozapiramidowy, zespół Tourette’a - Leksykon chorób i schorzeń
Arterioskleroza / miażdżyca – Etiologia i przyczyny
Arterioskleroza to ogólne stwardnienie tętnic, natomiast miażdżyca jest jej specyficzną formą, charakteryzującą się tworzeniem blaszek miażdżycowych złożonych z lipidów, cholesterolu, wapnia i komórek zapalnych. Proces ten rozpoczyna się od uszkodzenia śródbłonka, co prowadzi do akumulacji lipidów i progresji zmian w ścianie naczynia. Miażdżyca rozwija się latami, często zaczynając już w dzieciństwie, i prowadzi do zwężenia tętnic oraz ryzyka pęknięcia blaszki i powstania zakrzepu. Kluczowe etapy to uszkodzenie śródbłonka, tworzenie pasma tłuszczowego, wzrost blaszki i jej destabilizacja. Czynniki ryzyka obejmują dyslipidemię (wysoki LDL, niski HDL), nadciśnienie tętnicze, palenie tytoniu, cukrzycę, otyłość, brak aktywności fizycznej, niezdrową dietę, wysoki poziom trójglicerydów, nadmierne spożycie alkoholu, stres oraz bezdech senny.
apolipoproteina B, arterioskleroza, bezdech senny, białko C-reaktywne, blaszka miażdżycowa, choroba wieńcowa, cytomegalowirus, dysfunkcja śródbłonka, Helicobacter pylori, hipercholesterolemia rodzinna, insulinooporność, końcowe produkty glikacji, lipoproteina niskiej gęstości, lipoproteina wysokiej gęstości, lipoproteina(a), łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, przewlekła choroba nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, rozszerzenie naczyń, śródbłonek, tlenek azotu, toczeń rumieniowaty układowy, zakrzep krwi, zapalna choroba jelit, zwężenie tętnicy - Leksykon chorób i schorzeń
Wysoki poziom cholesterolu – Epidemiologia
Hipercholesterolemia stanowi istotny, modyfikowalny czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (CVD), z globalną częstością występowania podwyższonego całkowitego cholesterolu (≥5,0 mmol/l lub ≥190 mg/dl) u dorosłych na poziomie 39% (37% mężczyzn, 40% kobiet). Wysoki poziom cholesterolu LDL odpowiada za około 24% zgonów z powodu CVD, co przekłada się na 4,4 miliona zgonów rocznie globalnie. W USA około 31,7% dorosłych ma podwyższony LDL-C, a tylko 48,1% z nich jest leczonych, co wskazuje na niedostateczną kontrolę tej patologii. Epidemiologia hipercholesterolemii wykazuje zróżnicowanie geograficzne, wiekowe i etniczne, z wyższą częstością u osób w wieku 40-59 lat oraz u kobiet w porównaniu do mężczyzn. Rodzinna hipercholesterolemia (FH) występuje z częstością 1/250 dla postaci heterozygotycznej i 1/300 000 dla homozygotycznej, z poziomami LDL-C odpowiednio 200-450 mg/dl i 450-1000 mg/dl, co wiąże się z wczesnym rozwojem choroby wieńcowej i wysoką śmiertelnością bez leczenia.
badanie krwi, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba Alzheimera, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca, DALY, demencja, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, lipoproteina niskiej gęstości, lipoproteina wysokiej gęstości, miażdżyca naczyń, nadwaga, ostry zespół wieńcowy, otyłość, płytka miażdżycowa, tłuszcze nasycone, udar mózgu, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Undestor Testocaps 40 mg
Undestor Testocaps to preparat zawierający 40 mg testosteronu undekanianu (odpowiadającego 25,3 mg testosteronu) stosowany w terapii hipogonadyzmu u mężczyzn. Lek przywraca prawidłowe stężenia testosteronu całkowitego i biodostępnego, zwiększa poziomy dihydrotestosteronu (DHT) i estradiolu (E2), jednocześnie obniżając globulinę wiążącą hormony płciowe (SHBG) oraz hormony luteinizujący (LH) i folikulotropowy (FSH). Terapia skutkuje poprawą funkcji seksualnych (w tym libido i zmniejszeniem zaburzeń erekcji), zwiększeniem gęstości mineralnej kości oraz korzystnymi zmianami w składzie ciała, takimi jak redukcja tłuszczowej masy ciała i wzrost masy beztłuszczowej. Ponadto obserwuje się poprawę profilu lipidowego (obniżenie LDL-C, HDL-C i triglicerydów) oraz wzrost hemoglobiny i hematokrytu, bez klinicznie istotnych zmian w enzymach wątrobowych i PSA.
beztłuszczowa masa ciała, dihydrotestosteron, drugorzędowe cechy płciowe, estradiol, estrogenowa terapia zastępcza, gęstość mineralna kości, globulina wiążąca hormony płciowe, gruczoł krokowy, hematokryt, hemoglobina, hipogonadyzm, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, libido, lipoproteina niskiej gęstości, lipoproteina wysokiej gęstości, maskulinizacja, osteoporoza, owariektomia, stężenie glukozy we krwi, swoisty antygen prostaty, testosteron całkowity, testosteronu undekanian, transseksualizm K/M, triglicerydy, wrażliwość na insulinę, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atorvasterol 20 mg
Atorvasterol, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, jest lekiem z grupy statyn stosowanym głównie w leczeniu hipercholesterolemii pierwotnej, heterozygotycznej i homozygotycznej rodzinnej hipercholesterolemii oraz hiperlipidemii mieszanej (typ IIa i IIb wg Fredricksona). Lek obniża stężenia cholesterolu całkowitego, LDL, apolipoproteiny B oraz triglicerydów i jest wskazany jako uzupełnienie diety niskocholesterolowej u pacjentów, u których modyfikacja stylu życia nie przyniosła efektów. W populacji pediatrycznej (≥10 lat) stosowany jest po nieskutecznym leczeniu dietetycznym, a w przypadku homozygotycznej postaci rodzinnej hipercholesterolemii zalecany jest w dawkach maksymalnych (40 mg) jako terapia wspomagająca aferezę LDL lub gdy afereza jest niedostępna.
afereza cholesterolu LDL, afereza LDL, apolipoproteina B, atorwastatyna, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca, dieta niskocholesterolowa, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia pierwotna, hiperlipidemia mieszana, hiperlipidemia złożona, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, lipoproteina niskiej gęstości, nadciśnienie tętnicze, profil lipidowy, profilaktyka sercowo-naczyniowa, statyna, triglicerydy, zaburzenie gospodarki lipidowej, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Intralipid 10% 100 mg/ml
Produkt leczniczy Intralipid 10% (100 mg/ml, emulsja do infuzji) zawiera oczyszczony olej sojowy i charakteryzuje się farmakokinetyką zbliżoną do endogennych chylomikronów, choć różni się brakiem estrów cholesterolu i apolipoprotein oraz wyższą zawartością fosfolipidów. Po podaniu dożylnym, egzogenne lipidy ulegają hydrolizie w krążeniu, a następnie są wychwytywane przez receptory LDL i hepatocyty. Maksymalna szybkość eliminacji u zdrowych ochotników na czczo wynosi średnio 3,8 ± 1,5 g triglicerydów/kg mc/dobę. Parametry fizykochemiczne emulsji to osmolalność 300 mOsm/kg, pH około 8, wartość energetyczna 4,6 MJ (1100 kcal)/1000 ml oraz zawartość fosforanów organicznych 15 mmol/1000 ml, co wpływa na stabilność i dystrybucję leku.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Atostat 10 mg
Atorwastatyna, będąca selektywnym, kompetycyjnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA, skutecznie hamuje biosyntezę cholesterolu w wątrobie, co prowadzi do zwiększenia liczby receptorów LDL na hepatocytach i intensyfikacji wychwytu LDL z osocza. W badaniach klinicznych wykazano, że atorwastatyna obniża stężenia cholesterolu całkowitego o 30-46%, LDL-C o 41-61%, apolipoproteiny B o 34-50% oraz triglicerydów o 14-33%, jednocześnie podnosząc poziom HDL-C i apolipoproteiny A1. Lek jest skuteczny u pacjentów z heterozygotyczną i homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną, a także u osób z hipercholesterolemią mieszaną, w tym z cukrzycą typu 2. W badaniu REVERSAL atorwastatyna w dawce 80 mg/dobę wykazała istotne statystycznie zahamowanie progresji miażdżycy tętnic wieńcowych oraz znaczące obniżenie LDL-C z 3,89 mmol/l do 2,04 mmol/l (p<0,0001), cholesterolu całkowitego o 34,1% oraz CRP o 36,4% w porównaniu do prawastatyny.
apolipoproteina A1, apolipoproteina B, blaszka miażdżycowa, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, cholesterol VLDL, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor kompetycyjny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, lipidy, lipoproteina niskiej gęstości, miażdżyca tętnic wieńcowych, mikroalbuminuria, ostry zespół wieńcowy, przemijający napad niedokrwienny, receptor LDL, receptor o wysokim powinowactwie, triglicerydy, udar krwotoczny, udar lakunarny, udar niedokrwienny, ultrasonografia wewnątrznaczyniowa, zawał mięśnia sercowego