udar zatokowaty mózgu
Udar zatokowaty mózgu (inaczej zakrzepica zatok żylnych mózgu) to rzadka postać udaru mózgu, stanowiąca około 0,5-1% wszystkich przypadków udarów. Dotyczy zakrzepicy żylnych zatok opony twardej, najczęściej zatoki strzałkowej górnej lub poprzecznej, co prowadzi do zaburzeń odpływu krwi żylnej z mózgu.
Czynniki ryzyka udaru zatokowatego obejmują stany nadkrzepliwości, ciążę i połóg, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, odwodnienie, infekcje głowy i szyi oraz choroby autoimmunologiczne. W przeciwieństwie do klasycznych udarów niedokrwiennych, zakrzepica zatok żylnych częściej dotyka osoby młode, szczególnie kobiety.
Objawy kliniczne udaru zatokowatego są różnorodne i obejmują silny ból głowy, nudności, wymioty, zaburzenia widzenia, drgawki oraz ogniskowe deficyty neurologiczne. Charakterystyczną cechą jest stopniowe narastanie objawów w ciągu dni lub tygodni. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych – angiografii TK lub MR, które pozwalają uwidocznić wypełnienie zatoki żylnej skrzepliną.
Leczenie udaru zatokowatego mózgu obejmuje przede wszystkim antykoagulację – początkowo heparynę, a następnie doustne leki przeciwzakrzepowe przez okres 3-12 miesięcy. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne rozważa się leczenie endowaskularne, w tym trombolizę miejscową. Rokowanie jest zazwyczaj lepsze niż w przypadku klasycznych udarów niedokrwiennych, ale około 15% pacjentów może mieć trwałe deficyty neurologiczne.