schorzenie pęcherzyka żółciowego
Schorzenia pęcherzyka żółciowego obejmują szereg patologii tego narządu, z których najczęstszą jest kamica żółciowa, dotykająca 10-15% populacji dorosłych. Złogi powstają wskutek krystalizacji cholesterolu lub bilirubinianu wapnia w żółci, a do czynników ryzyka należą: płeć żeńska, otyłość, predyspozycje genetyczne oraz wiek powyżej 40 lat.
Ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego stanowi poważne powikłanie kamicy i objawia się silnym bólem w prawym podżebrzu, gorączką, nudnościami oraz dodatnim objawem Murphy’ego. Przewlekłe zapalenie charakteryzuje się nawracającymi epizodami bólu i dyspepsji, często związanymi z posiłkami bogatymi w tłuszcze.
Diagnostyka schorzeń pęcherzyka żółciowego opiera się głównie na badaniach obrazowych, z których ultrasonografia jamy brzusznej pozostaje metodą pierwszego wyboru ze względu na nieinwazyjność, dostępność i wysoką czułość. W przypadkach niejednoznacznych stosuje się cholangiopankreatografię rezonansu magnetycznego (MRCP) lub endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną (ERCP).
Leczenie kamicy żółciowej może być zachowawcze (dieta niskotłuszczowa, leki rozpuszczające złogi) lub chirurgiczne, przy czym cholecystektomia laparoskopowa stanowi złoty standard terapeutyczny. W przypadku ostrego zapalenia konieczna jest antybiotykoterapia i zazwyczaj pilna interwencja chirurgiczna, natomiast w przewlekłym zapaleniu decyzja o zabiegu zależy od nasilenia objawów i wpływu na jakość życia pacjenta.