znieczulenie splotu ramiennego

Znieczulenie splotu ramiennego to technika anestezjologiczna stosowana do blokady przewodnictwa nerwowego w obrębie splotu ramiennego, który unerwia kończynę górną. Jest to jedna z najczęściej wykonywanych blokad nerwów obwodowych, zapewniająca znieczulenie i zniesienie bólu w obszarze barku, ramienia, przedramienia i ręki.

Technika ta może być wykonywana różnymi dostępami, w tym międzyskaleniowym, nadobojczykowym, podobojczykowym i pachowym. Wybór metody zależy od lokalizacji planowanego zabiegu, stanu pacjenta oraz doświadczenia anestezjologa. Współcześnie procedura jest najczęściej przeprowadzana pod kontrolą ultrasonografii, co znacząco zwiększa jej skuteczność i bezpieczeństwo.

Znieczulenie splotu ramiennego znajduje zastosowanie w chirurgii ręki, przedramienia, łokcia i barku, zarówno w trybie planowym jak i w urazach. Oferuje liczne korzyści kliniczne, takie jak znakomite znieczulenie śródoperacyjne, przedłużone działanie przeciwbólowe, redukcję konieczności stosowania opioidów, mniejsze ryzyko nudności i wymiotów pooperacyjnych oraz szybszą mobilizację pacjenta.

Do powikłań znieczulenia splotu ramiennego należą: toksyczne działanie leków miejscowo znieczulających, przypadkowe nakłucie opłucnej z ryzykiem odmy opłucnowej, nakłucie naczyń z powstaniem krwiaka, blokada nerwu przeponowego czy zespół Hornera. Właściwe przeszkolenie, znajomość anatomii i stosowanie technik obrazowania znacząco minimalizują ryzyko tych komplikacji.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Adrenalina – Właściwości farmakokinetyczne

Adrenalina (epinefryna) wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania. Po podaniu doustnym nie osiąga farmakologicznie czynnych stężeń z powodu szybkiego utlenienia i sprzężenia w przewodzie pokarmowym. Wchłanianie po podaniu podskórnym jest powolne, a po domięśniowym szybsze, jednak miejscowe zwężenie naczyń może opóźniać absorpcję, wydłużając czas działania ponad okres półtrwania wynoszący 2-3 minuty po podaniu dożylnym. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są dwufazowo: pierwsze po 8-10 minutach, a drugie plateau po 30-40 minutach. Istotna jest duża zmienność osobnicza, a także wpływ grubości podskórnej tkanki tłuszczowej (>20 mm) na wolniejsze wchłanianie i niższe stężenia w osoczu, szczególnie u kobiet, co ma znaczenie kliniczne przy stosowaniu automatycznych wstrzykiwaczy, takich jak EpiPen, gdzie AUC 0-30 min może być większe niż przy standardowym wstrzyknięciu domięśniowym.
adrenalina, artykaina, automatyczny wstrzykiwacz, bupiwakaina, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, katecholo-O-metylotransferaza, lek znieczulający miejscowo, lidokaina, maksymalne stężenie, mepiwakaina, monoaminooksydaza, narażenie na epinefrynę, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, rdzeń nadnerczy, tkanka tłuszczowa, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie splotu ramiennego, znieczulenie zewnątrzoponowe, zwężenie naczyń
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Marcaine – Adrenaline 0,5% (5 mg + 0,005 mg)/ml

Produkt leczniczy Marcaine-Adrenaline 0,5% zawiera chlorowodorek bupiwakainy (5 mg/ml) oraz winian adrenaliny (5 µg/ml), co wpływa na farmakokinetykę bupiwakainy. Bupiwakaina charakteryzuje się pKa 8,2 oraz wysokim współczynnikiem podziału olej-woda (346), co determinuje jej rozpuszczalność i dystrybucję w tkankach. Obecność adrenaliny zmniejsza maksymalne stężenie bupiwakainy w osoczu, szczególnie przy znieczuleniu splotu ramiennego (do 50%) oraz zewnątrzoponowym (5-25%). Absorpcja bupiwakainy z przestrzeni zewnątrzoponowej jest całkowita i dwufazowa, z okresami półtrwania 7 minut i 6 godzin. Parametry dystrybucji obejmują klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania eliminacji 2,7 godziny. Bupiwakaina wiąże się w 96% z białkami osocza, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na dostępność farmakologiczną leku.
4-hydroksy-bupiwakaina, aromatyczne uwodornienie, bariera łożyskowa, chlorowodorek bupiwakainy, CYP3A4, cytochrom P450, ekstrakcja wątrobowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka bupiwakainy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pipecoloxylidide, unaczynienie, winian adrenaliny, współczynnik podziału olej/woda, znieczulenie splotu ramiennego, znieczulenie zewnątrzoponowe
Leksykon substancji czynnych
Bupiwakaina – Właściwości farmakokinetyczne

Bupiwakaina, charakteryzująca się wysoką lipofilnością (współczynnik podziału olej-woda 346) i pKa 8,2, wykazuje złożoną farmakokinetykę zależną od drogi podania, dawki oraz unaczynienia miejsca iniekcji. Maksymalne stężenia w osoczu różnią się w zależności od techniki znieczulenia: najwyższe (4 mg/L po 400 mg) przy blokadzie nerwów międzyżebrowych, najniższe po podaniu podskórnym. Wchłanianie z przestrzeni zewnątrzoponowej jest dwufazowe z okresami półtrwania 7 minut (faza szybka) i 6 godzin (faza wolna), natomiast z przestrzeni podpajęczynówkowej odpowiednio 50 minut i 408 minut. Dodatek adrenaliny może obniżać maksymalne stężenia bupiwakainy w osoczu nawet o 50% w znieczuleniu splotu ramiennego, co wpływa na profil farmakokinetyczny leku. Po podaniu dożylnym klirens osoczowy wynosi 0,58 L/min, objętość dystrybucji 73 L, a okres półtrwania eliminacji 2,7 godziny, przy 96% wiązaniu z białkami osocza, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną.
4-hydroksybupiwakaina, adrenalina, aromatyczna hydroksylacja, bariera łożyskowa, blokada nerwów międzyżebrowych, bupiwakaina, cytochrom P450 3A4, klirens bupiwakainy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, lipofilność, metabolizm wątrobowy, miejscowy lek znieczulający, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pipekolilksylidyna, przepływ krwi w wątrobie, wiązanie z białkami osocza, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie splotu ramiennego, znieczulenie zewnątrzoponowe

znieczulenie splotu ramiennego

Powiązane wpisy

Adrenalina – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Marcaine – Adrenaline 0,5% (5 mg + 0,005 mg)/ml

Bupiwakaina – Właściwości farmakokinetyczne