4-hydroksybupiwakaina
4-hydroksybupiwakaina to główny metabolit bupiwakainy, który powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia aromatycznego bupiwakainy. Bupiwakaina jest lekiem z grupy amidowych środków znieczulenia miejscowego, szeroko stosowanym w anestezjologii i leczeniu bólu.
Metabolizm bupiwakainy zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, zwłaszcza izoenzymu CYP3A4. 4-hydroksybupiwakaina stanowi jeden z kilku metabolitów, ale jest ilościowo najważniejszym. Powstały metabolit wykazuje mniejszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty, co przyczynia się do zakończenia działania znieczulającego.
Znajomość farmakokinetyki 4-hydroksybupiwakainy ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, gdyż upośledzony metabolizm może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych bupiwakainy, w tym kardiotoksyczności i neurotoksyczności. Monitorowanie stężenia tego metabolitu może być pomocne w ocenie metabolizmu bupiwakainy u pacjentów z grupy ryzyka.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Bupiwakaina zawarta w preparacie Pankaine Spinal Heavy (5 mg/ml) charakteryzuje się pKa 8,2 oraz wysokim współczynnikiem podziału 346, co determinuje jej farmakokinetykę i dystrybucję po podaniu podpajęczynówkowym. Lek wykazuje dwufazowe wchłanianie z przestrzeni podpajęczynówkowej z okresami półtrwania odpowiednio 50 i 408 minut. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu podpajęczynówkowym wynosi około 0,4 mg/l na 100 mg leku, co przy standardowej dawce 20 mg (4 ml) odpowiada stężeniu około 0,1 mg/l. Po podaniu dożylnym bupiwakaina wykazuje klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania 2,7 godziny, a jej eliminacja jest głównie zależna od metabolizmu wątrobowego (współczynnik wychwytu 0,38). W osoczu lek wiąże się w 96% z α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na stężenie farmakologicznie aktywnej frakcji wolnej.
4-hydroksybupiwakaina, bariera łożyskowa, bupiwakaina chlorowodorek bezwodny, cytochrom P450 3A4, dwufazowe wchłanianie, hydroksylacja aromatyczna, klirens bupiwakainy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie podpajęczynówkowe, przestrzeń podpajęczynówkowa, schemat dawkowania, stała dysocjacji, wiązanie z białkami osocza, współczynnik podziału, znieczulenie regionalne, α1-kwaśna glikoproteina -
Leksykon substancji czynnych
Bupiwakaina, charakteryzująca się wysoką lipofilnością (współczynnik podziału olej-woda 346) i pKa 8,2, wykazuje złożoną farmakokinetykę zależną od drogi podania, dawki oraz unaczynienia miejsca iniekcji. Maksymalne stężenia w osoczu różnią się w zależności od techniki znieczulenia: najwyższe (4 mg/L po 400 mg) przy blokadzie nerwów międzyżebrowych, najniższe po podaniu podskórnym. Wchłanianie z przestrzeni zewnątrzoponowej jest dwufazowe z okresami półtrwania 7 minut (faza szybka) i 6 godzin (faza wolna), natomiast z przestrzeni podpajęczynówkowej odpowiednio 50 minut i 408 minut. Dodatek adrenaliny może obniżać maksymalne stężenia bupiwakainy w osoczu nawet o 50% w znieczuleniu splotu ramiennego, co wpływa na profil farmakokinetyczny leku. Po podaniu dożylnym klirens osoczowy wynosi 0,58 L/min, objętość dystrybucji 73 L, a okres półtrwania eliminacji 2,7 godziny, przy 96% wiązaniu z białkami osocza, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną.
4-hydroksybupiwakaina, adrenalina, aromatyczna hydroksylacja, bariera łożyskowa, blokada nerwów międzyżebrowych, bupiwakaina, cytochrom P450 3A4, klirens bupiwakainy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, lipofilność, metabolizm wątrobowy, miejscowy lek znieczulający, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pipekolilksylidyna, przepływ krwi w wątrobie, wiązanie z białkami osocza, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie splotu ramiennego, znieczulenie zewnątrzoponowe -
Leksykon leków
Bupiwakaina, zawarta w preparacie Bupivacaine Grindeks w stężeniu 5 mg/ml, charakteryzuje się wysoką lipofilnością oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (96%), co wpływa na jej biodostępność i działanie terapeutyczne. Po podaniu nadtwardówkowym wykazuje dwufazowe wchłanianie: fazę szybką z okresem półtrwania około 7 minut oraz fazę wolną trwającą około 6 godzin, co wydłuża okres eliminacji w porównaniu do podania dożylnego. Parametry farmakokinetyczne po podaniu dożylnym obejmują całkowity osoczowy klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania eliminacji 2,7 godziny. Bupiwakaina ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez cytochrom P450 3A4, na drodze aromatycznej hydroksylacji i N-dealkilacji, prowadząc do powstania metabolitów o niskiej aktywności farmakologicznej (4-hydroksybupiwakaina i pipekolilksylidyna). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 5-6% substancji w postaci niezmienionej.
4-hydroksybupiwakaina, bupiwakaina, chlorowodorek bupiwakainy, cytochrom P450 3A4, dysfagia, hydroksylacja aromatyczna, klirens substancji, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pipekolilksylidyna, podanie nadtwardówkowe, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, przepływ krwi w wątrobie, roztwór do wstrzykiwań, wiązanie z białkami osocza
