dystrybucja lerkanidypiny
Lerkanidypina to lek z grupy antagonistów wapnia (blokerów kanału wapniowego), należący do pochodnych dihydropirydyny. Jest stosowana głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Dystrybucja lerkanidypiny w organizmie charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (ponad 98%), co wpływa na jej biodostępność i czas działania.
Po podaniu doustnym lerkanidypina ulega intensywnej dystrybucji do tkanek, szczególnie do błon komórkowych ze względu na jej wysoką lipofilność. Ta właściwość zapewnia długotrwałe działanie hipotensyjne mimo stosunkowo krótkiego okresu półtrwania w osoczu (wynoszącego około 8-10 godzin). Lek wykazuje selektywne powinowactwo do naczyń obwodowych, co minimalizuje działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego.
Dystrybucja lerkanidypiny charakteryzuje się także kumulacją w tkankach tłuszczowych i powolnym uwalnianiem z tych kompartmentów, co pozwala na dawkowanie raz na dobę pomimo krótkiego okresu półtrwania w osoczu. Objętość dystrybucji leku jest duża, co potwierdza jego zdolność do penetracji do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm lerkanidypiny zachodzi głównie w wątrobie przy udziale cytochromu P450 3A4.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lerkanidypina, substancja czynna produktu Primacor (dawki 10 mg i 20 mg), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1,5-3 godzinach (3,30 ng/ml ± 2,09 SD dla 10 mg oraz 7,66 ng/ml ± 5,90 SD dla 20 mg). Biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 10% po posiłku i spada do około 3,3% na czczo, co wynika z nasilonego efektu pierwszego przejścia. Zaleca się przyjmowanie leku przed posiłkami, aby uniknąć znacznych wahań biodostępności. Lek wykazuje kinetykę nieliniową, z proporcjonalnością Cmax i AUC odpowiednio 1:3:8 i 1:4:18 dla dawek 10, 20 i 40 mg, co wskazuje na wysycanie metabolizmu pierwszego przejścia. Substancja jest silnie wiązana z białkami osocza (>98%), a jej okres półtrwania wynosi 8-10 godzin, przy działaniu terapeutycznym utrzymującym się przez 24 godziny dzięki silnemu wiązaniu z lipidami błony komórkowej.
biodostępność, biodostępność lerkanidypiny, biotransformacja, chlorowodorek lerkanidypiny, dializoterapia, dystrybucja lerkanidypiny, efekt pierwszego przejścia, enancjomer lerkanidypiny, izoenzym CYP3A4, kinetyka nieliniowa, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, mikrosom wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole pod krzywą AUC, stężenie w osoczu, substrat CYP2D6, substrat CYP3A4, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Dane niekliniczne dotyczące lerkanidypiny chlorowodorku, uzyskane z szerokiego zakresu badań farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz reprodukcyjnych, nie wykazują istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach na modelach zwierzęcych nie stwierdzono negatywnego wpływu lerkanidypiny w dawkach terapeutycznych na autonomiczny i ośrodkowy układ nerwowy oraz czynność układu pokarmowego, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku. Działania niepożądane obserwowane w badaniach długoterminowych na psach i szczurach były związane z farmakodynamicznym efektem antagonistów kanałów wapniowych i występowały przy dawkach przekraczających kliniczne. Ponadto, brak działania genotoksycznego i rakotwórczego potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania lerkanidypiny.
antagonista kanałów wapniowych, antagonista wapnia, autonomiczny układ nerwowy, dystocja, dystrybucja lerkanidypiny, działanie farmakodynamiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lerkanidypina, lerkanidypiny chlorowodorek, metabolit lerkanidypiny, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie rozwoju płodu, ośrodkowy układ nerwowy, zaburzenie porodu -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lerkanidypiny wykazały, że w dawkach terapeutycznych lek nie wywiera istotnych negatywnych efektów na autonomiczny i ośrodkowy układ nerwowy oraz układ pokarmowy, potwierdzając selektywność działania na układ sercowo-naczyniowy. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym na szczurach i psach zaobserwowano działania toksyczne związane z nasileniem farmakodynamicznym przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Testy genotoksyczności i rakotwórczości były jednoznacznie negatywne, co wskazuje na brak potencjału mutagennego i kancerogennego lerkanidypiny.
antagonista wapnia, autonomiczny układ nerwowy, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, chlorowodorek lerkanidypiny, dawka przeciwnadciśnieniowa, dystocja, dystrybucja lerkanidypiny, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, farmakologiczne badanie bezpieczeństwa, lerkanidypina, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, utrata zarodka po zagnieżdżeniu, utrata zarodka przed zagnieżdżeniem -
Leksykon leków
Przeprowadzone badania przedkliniczne lerkanidypiny chlorowodorku, obejmujące testy farmakologiczne bezpieczeństwa, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności, kancerogenności oraz wpływu na rozrodczość, nie wykazały istotnego ryzyka dla pacjentów stosujących lek w dawkach terapeutycznych. Farmakologiczne testy na modelach zwierzęcych potwierdziły brak znaczącego wpływu na autonomiczny układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz układ pokarmowy. Długoterminowa toksyczność u szczurów i psów ujawniła efekty charakterystyczne dla antagonistów kanałów wapniowych, związane z farmakodynamiczną aktywnością lerkanidypiny, bez nieoczekiwanych działań toksycznych. Badania genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały mutagenności ani zdolności indukcji nowotworów.
antagonista kanału wapniowego, autonomiczny układ nerwowy, badanie genotoksyczności, badanie kancerogenne, dystocja, dystrybucja lerkanidypiny, działanie teratogenne, lerkanidypina chlorowodorek, metabolit lerkanidypiny, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, poronienie przedimplantacyjne, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, rozwój płodu, układ pokarmowy -
Leksykon leków
Lerkanidypina, substancja czynna leku Kapizen, wykazuje selektywne działanie na układ sercowo-naczyniowy bez istotnego wpływu na autonomiczny i ośrodkowy układ nerwowy oraz przewód pokarmowy przy dawkach terapeutycznych. Badania przedkliniczne na szczurach i psach wykazały działania toksyczne jedynie przy dawkach znacznie przekraczających dawki stosowane klinicznie, co wskazuje na niski profil toksyczności w warunkach terapeutycznych. Ponadto, brak potencjału genotoksycznego i rakotwórczego potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania lerkanidypiny. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak wysokie dawki (12 mg/kg/dobę) indukowały dystocję oraz negatywne efekty na rozwój zarodka i płodu u zwierząt doświadczalnych.
antagonista wapnia, autonomiczny układ nerwowy, badanie przedkliniczne, dystocja, dystrybucja lerkanidypiny, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, lerkanidypiny chlorowodorek, opóźnienie rozwoju płodu, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, układ sercowo-naczyniowy, utrata zarodka -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania lerkanidypiny chlorowodorku wykazały brak istotnych działań niepożądanych na autonomiczny i ośrodkowy układ nerwowy oraz przewód pokarmowy przy dawkach przeciwnadciśnieniowych. Długoterminowa toksyczność u szczurów i psów ujawniła efekty typowe dla antagonistów wapnia, związane z nadmierną aktywnością farmakodynamiczną przy dawkach przekraczających terapeutyczne. Substancja nie wykazała potencjału mutagennego ani kancerogennego, co potwierdza bezpieczeństwo genotoksyczne i brak ryzyka transformacji nowotworowej. W badaniach reprodukcyjnych lerkanidypina nie zaburzała płodności, jednak wysokie dawki powodowały poronienia przed- i poimplantacyjne oraz opóźnienie rozwoju płodu u szczurów, a dawka 12 mg/kg/dobę indukowała dystocję podczas porodu.
antagonista wapnia, autonomiczny układ nerwowy, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, dystocja, dystrybucja lerkanidypiny, lerkanidypina, lerkanidypiny chlorowodorek, metabolit lerkanidypiny, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie rozwoju płodu, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, poronienie przedimplantacyjne, potencjał genotoksyczny, przenikanie substancji do mleka, przewód pokarmowy, zagrożenie rakotwórcze, zdolność rozrodcza -
Leksykon leków
Przeprowadzone badania przedkliniczne lerkanidypiny chlorowodorku wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym. Testy farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego nie ujawniły negatywnego wpływu na układ autonomiczny, ośrodkowy układ nerwowy ani przewód pokarmowy. Działania niepożądane obserwowane w badaniach długoterminowych na szczurach i psach były związane z farmakodynamiczną aktywnością antagonistów kanałów wapniowych i mieściły się w znanym profilu bezpieczeństwa tej grupy leków. W testach genotoksyczności i onkogenności nie stwierdzono działania szkodliwego, a badania rozrodczości potwierdziły brak wpływu na płodność i zdolność rozrodczą u szczurów.
aktywność farmakodynamiczna, antagonista kanału wapniowego, autonomiczny układ nerwowy, badanie toksyczności, dystocja, dystrybucja lerkanidypiny, działanie genotoksyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lerkanidypiny chlorowodorek, metabolit lerkanidypiny, ośrodkowy układ nerwowy, poród, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, rozwój płodu, ryzyko onkogenne, układ sercowo-naczyniowy, utrata zarodka -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania lerkanidypiny chlorowodorku wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa, bez istotnych działań niepożądanych na autonomiczny, ośrodkowy układ nerwowy oraz układ pokarmowy przy dawkach terapeutycznych. Testy farmakologiczne, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności i rakotwórczości nie ujawniły zagrożeń dla zdrowia ludzkiego. W badaniach długoterminowych na szczurach i psach obserwowano działania związane z mechanizmem antagonistów wapnia, głównie przy dużych dawkach, odzwierciedlające nasiloną aktywność farmakodynamiczną. W standardowych testach genotoksyczności nie stwierdzono mutagenności ani aberracji chromosomowych, a badania rakotwórczości nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów.
aberracja chromosomowa, antagonista wapnia, autonomiczny układ nerwowy, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, dawka terapeutyczna, dystocja, dystrybucja lerkanidypiny, działanie niepożądane, działanie przeciwnadciśnieniowe, genotoksyczność, lerkanidypiny chlorowodorek, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, strata poimplantacyjna, strata przedimplantacyjna, teratogenność, toksyczność przewlekła, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy -
Leksykon leków
W badaniach przedklinicznych lerkanidypina wykazała korzystny profil bezpieczeństwa, nie ujawniając istotnych działań niepożądanych na autonomiczny i ośrodkowy układ nerwowy oraz przewód pokarmowy przy dawkach przeciwnadciśnieniowych. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani potencjału rakotwórczego w standardowych testach i długoterminowych modelach zwierzęcych. Toksyczność po podaniu wielokrotnym u szczurów i psów wiązała się głównie z nadmierną aktywnością farmakodynamiczną antagonistów kanałów wapniowych przy wysokich dawkach. Ponadto, lerkanidypina nie wpływała negatywnie na płodność i zdolność rozrodczą szczurów.
aktywność farmakodynamiczna, antagonista kanałów wapniowych, autonomiczny układ nerwowy, dystocja, dystrybucja lerkanidypiny, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie teratogenne, efekt mutagenny, efekt onkogenny, genotoksyczność, lerkanidypiny chlorowodorek, metabolit, opóźnienie rozwoju płodu, ośrodkowy układ nerwowy, poronienie przedimplantacyjne, potencjał rakotwórczy, przenikanie substancji do mleka, teratogenność
