Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Lernidum

Dane niekliniczne dotyczące lerkanidypiny chlorowodorku, pochodzące z szeregu konwencjonalnych badań, nie wskazują na szczególne zagrożenia dla człowieka. Badania te obejmowały ocenę farmakologicznego bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa.¹

Badania farmakologiczne bezpieczeństwa

W farmakologicznych badaniach bezpieczeństwa przeprowadzonych na modelach zwierzęcych nie wykazano, aby lerkanidypina w dawkach stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego wpływała negatywnie na:

• autonomiczny układ nerwowy
• ośrodkowy układ nerwowy
• czynność układu pokarmowego

co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa substancji aktywnej.²

Długotrwałe badania toksyczności

W badaniach długoterminowych przeprowadzanych na psach i szczurach obserwowane istotne działania były związane pośrednio lub bezpośrednio ze znanymi efektami farmakologicznymi dużych dawek antagonistów wapnia. Efekty te odzwierciedlały głównie nasiloną aktywność farmakodynamiczną leku, charakterystyczną dla tej grupy leków.³

Genotoksyczność i rakotwórczość

W przeprowadzonych badaniach potencjalnego działania genotoksycznego i rakotwórczego nie stwierdzono, aby lerkanidypina wykazywała takie właściwości. To potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania substancji pod względem ryzyka rozwoju nowotworów oraz uszkodzeń materiału genetycznego.⁴

Wpływ na rozród i rozwój potomstwa

Lerkanidypina nie wpływała negatywnie na płodność i zdolność rozrodczą szczurów, co wykazano w odpowiednich badaniach przedklinicznych.⁵

W badaniach potencjalnego działania teratogennego przeprowadzonych na szczurach i królikach nie wykazano, aby lerkanidypina powodowała wady rozwojowe płodów. Jednakże zaobserwowano, że podawanie dużych dawek lerkanidypiny szczurom prowadziło do:

• utraty zarodków przed zagnieżdżeniem
• utraty zarodków po zagnieżdżeniu
• opóźnienia rozwoju płodów

⁶

W badaniach oceniających wpływ leku na poród stwierdzono, że lerkanidypiny chlorowodorek podawany ciężarnym samicom szczurów w dużych dawkach (12 mg/kg mc./dobę) powodował dystocję (zaburzenia porodu).⁷

Ograniczenia badań przedklinicznych

Należy zaznaczyć, że w dotychczasowych badaniach przedklinicznych:

• Nie badano dystrybucji lerkanidypiny i/lub jej metabolitów u ciężarnych samic
• Nie oceniano przenikania substancji aktywnej do mleka
• Nie przeprowadzono osobnych badań toksyczności metabolitów lerkanidypiny

⁸

Znaczenie badań przedklinicznych dla praktyki klinicznej

Całość danych przedklinicznych dotyczących lerkanidypiny wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa substancji. Obserwowane działania niepożądane występowały głównie przy dużych dawkach, przekraczających te stosowane w praktyce klinicznej, i były związane z farmakodynamicznym działaniem antagonistów kanałów wapniowych. Brak działania genotoksycznego i rakotwórczego oraz brak wpływu na płodność stanowią istotne potwierdzenie bezpieczeństwa terapii lerkanidypiną w dawkach stosowanych u ludzi.⁹