Leki w grupie
„pochodne dihydropirydyny”

Pochodne dihydropirydyny to grupa leków należących do antagonistów wapnia (blokerów kanałów wapniowych). Ich działanie polega na blokowaniu kanałów wapniowych typu L w komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co prowadzi do rozkurczu naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego. W przeciwieństwie do innych blokerów kanałów wapniowych, dihydropirydyny wykazują silniejsze działanie na naczynia obwodowe niż na mięsień sercowy.

Do najważniejszych pochodnych dihydropirydyny należą: amlodypina (Amlozek, Norvasc), felodypina (Plendil), nifedypina (Adalat, Cordafen), lacydypina (Lacipil), lerkanidypina (Lercan, Zaranta), nitrendypina (Nitrendypina) oraz nikardypina (Cardene). Najbardziej rozpowszechnioną w praktyce klinicznej jest amlodypina, ze względu na długi czas działania (można podawać raz na dobę) oraz korzystny profil działań niepożądanych.

Główne zalety pochodnych dihydropirydyny obejmują skuteczne obniżanie ciśnienia tętniczego, długi czas działania wielu preparatów, neutralność metaboliczną (nie wpływają negatywnie na profil lipidowy i gospodarkę węglowodanową), możliwość stosowania u pacjentów z współistniejącymi chorobami, takimi jak astma czy cukrzyca, oraz dobra tolerancja u osób starszych. Nowsze generacje tych leków charakteryzują się lepszym profilem farmakokinetycznym i mniejszą liczbą działań niepożądanych.

Dihydropirydyny można podzielić ze względu na generację: do I generacji należy nifedypina (krótkodziałająca), do II generacji – felodypina i nitrendypina (o pośrednim czasie działania), a do III generacji – amlodypina i lacydypina (długodziałające). Nowsze pochodne (III generacji) charakteryzują się dłuższym czasem działania, większą selektywnością naczyniową i mniejszą liczbą działań niepożądanych.

Mimo licznych zalet, stosowanie pochodnych dihydropirydyny wiąże się z potencjalnymi działaniami niepożądanymi. Najczęstsze z nich to obrzęki kończyn dolnych (związane z rozszerzeniem naczyń przedwłośniczkowych), zaczerwienienie twarzy, bóle głowy, zawroty głowy i tachykardia odruchowa. Szczególną ostrożność należy zachować stosując krótkodziałające preparaty (np. nifedypinę), gdyż nagłe obniżenie ciśnienia może powodować odruchową aktywację układu współczulnego i zwiększać ryzyko incydentów wieńcowych u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl