nadciśnienie tętnicze pierwotne
Wskazanie

Nadciśnienie tętnicze pierwotne, inaczej zwane samoistnym lub idiopatycznym, to stan chorobowy charakteryzujący się trwale podwyższonymi wartościami ciśnienia tętniczego (powyżej 140/90 mmHg), który nie ma jednoznacznie określonej przyczyny. Jest to najczęstsza postać nadciśnienia, stanowiąca około 90-95% wszystkich przypadków nadciśnienia tętniczego.

Rozpoznanie nadciśnienia tętniczego pierwotnego stawia się po wykluczeniu przyczyn wtórnych, takich jak choroby nerek, zaburzenia hormonalne czy wady naczyniowe. W patofizjologii odgrywają rolę czynniki genetyczne, środowiskowe oraz zaburzenia w układzie renina-angiotensyna-aldosteron, aktywności układu współczulnego i gospodarce sodowej.

Leczenie farmakologiczne nadciśnienia tętniczego pierwotnego w Polsce opiera się na pięciu głównych grupach leków: diuretykach (np. Indapen, Hydrochlorotiazyd, Furosemid), beta-adrenolitykach (np. Bisocard, Nebilet, Concor), antagonistach wapnia (np. Amlozek, Norvasc, Plendil), inhibitorach ACE (np. Prestarium, Enarenal, Tritace) oraz sartanach (np. Lorista, Valsacor, Cozaar). Coraz częściej stosuje się preparaty złożone, jak Triplixam, Co-Prestarium, Amlessa czy Noliprel.

W ostatnich latach obserwuje się również stosowanie nowszych grup leków w terapii nadciśnienia opornego, takich jak antagoniści aldosteronu (np. Spironol, Finospir) czy leki działające na układ adrenergiczny (np. Doxazosin).

Największe trudności w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego obejmują niską świadomość choroby wśród pacjentów, niestosowanie się do zaleceń terapeutycznych (non-compliance), które dotyczy nawet 50% chorych, oraz nadciśnienie oporne na leczenie występujące u około 10-15% pacjentów. Istotnym wyzwaniem jest również konieczność indywidualizacji terapii z uwzględnieniem chorób współistniejących, interakcji lekowych oraz minimalizacji działań niepożądanych, które często są przyczyną przerywania leczenia przez pacjentów.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl