Leki w grupie
„leki stosowane w przewlekłej niewydolności serca”

Leki stosowane w przewlekłej niewydolności serca stanowią złożony arsenał terapeutyczny, którego głównym celem jest zmniejszenie objawów, poprawa jakości życia oraz wydłużenie przeżycia pacjentów. Działają one poprzez zmniejszenie obciążenia serca, poprawę jego kurczliwości, spowolnienie niekorzystnej przebudowy mięśnia sercowego oraz regulację neurohormonalną.

Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) to podstawowa grupa leków w terapii niewydolności serca. Działają poprzez blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron, zmniejszając opór obwodowy i obciążenie następcze serca. Do najważniejszych należą: ramipryl (Tritace, Vivace), enalapryl (Enarenal, Epril), perindopryl (Prestarium, Perindoran) oraz lizynopryl (Lisinoratio, Lisiprol).

Antagoniści receptora angiotensyny II (ARB/sartany) stosuje się głównie u pacjentów nietolerujących ACE-I. Do tej grupy zaliczamy: walsartan (Valsacor, Diovan), kandesartan (Atacand, Karbis), losartan (Cozaar, Lorista) oraz telmisartan (Micardis, Pritor).

Beta-adrenolityki zmniejszają częstość akcji serca, obniżają ciśnienie tętnicze i działają przeciwarytmicznie. W niewydolności serca stosuje się: karwedilol (Vivacor, Carvedilolum), bisoprolol (Concor, Bisoprolol) oraz metoprolol (Betaloc ZOK, Metocard).

Antagoniści aldosteronu (MRA) hamują niekorzystne działanie aldosteronu, zmniejszając włóknienie i przerost mięśnia sercowego. Najczęściej stosowane to spironolakton (Spironol, Verospiron) oraz eplerenon (Inspra, Elpres).

Diuretyki stosowane są głównie w celu zmniejszenia objawów zastoju. Wyróżniamy: diuretyki pętlowe (furosemid – Furosemidum, torasemid – Trifas), tiazydowe (hydrochlorotiazyd – Hydrochlorothiazidum) oraz tiazydopodobne (indapamid – Indapen, Tertensif).

Inhibitory neprylizyny i receptora angiotensyny (ARNI) to nowsza grupa leków reprezentowana przez sakubitryl/walsartan (Entresto), który wykazuje większą skuteczność niż tradycyjne ACE-I.

Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) początkowo stosowane w cukrzycy, obecnie są również rekomendowane w niewydolności serca niezależnie od obecności cukrzycy. Najważniejsze to: dapagliflozyna (Forxiga), empagliflozyna (Jardiance) oraz kanagliflozyna (Invokana).

Największą zaletą nowoczesnej farmakoterapii niewydolności serca jest udowodnione w badaniach klinicznych zmniejszenie śmiertelności oraz redukcja liczby hospitalizacji. Odpowiednio dobrana terapia znacząco poprawia również jakość życia pacjentów.

Główne niebezpieczeństwa terapii obejmują: hipotensję (szczególnie przy stosowaniu ACE-I, ARB i ARNI), pogorszenie funkcji nerek, hiperkalemię (przy stosowaniu MRA, ACE-I, ARB), bradykardię (przy stosowaniu beta-blokerów) oraz zaburzenia elektrolitowe (przy stosowaniu diuretyków). Konieczne jest regularne monitorowanie parametrów biochemicznych oraz dostosowywanie dawek leków do stanu klinicznego pacjenta.

W zależności od typu niewydolności serca (z obniżoną vs. z zachowaną frakcją wyrzutową) oraz jej etiologii, stosuje się różne schematy leczenia. U pacjentów z niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową (HFrEF) podstawę leczenia stanowią ACE-I/ARB/ARNI, beta-blokery, MRA oraz SGLT2i, natomiast w niewydolności z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF) główny nacisk kładzie się na leczenie chorób współistniejących oraz kontrolę objawów.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl