metabolizm składników
Metabolizm składników to proces biochemiczny, w którym organizm przekształca substancje dostarczane z pożywieniem w energię i elementy budulcowe. Obejmuje dwa główne etapy: katabolizm (rozkład złożonych związków do prostszych z uwolnieniem energii) oraz anabolizm (synteza złożonych związków z prostszych z wykorzystaniem energii).
W metabolizmie składników odżywczych kluczową rolę odgrywają węglowodany, białka i tłuszcze. Węglowodany są przekształcane głównie do glukozy, która stanowi podstawowe źródło energii dla komórek. Białka ulegają rozkładowi do aminokwasów wykorzystywanych do budowy tkanek, enzymów i hormonów. Tłuszcze są metabolizowane do kwasów tłuszczowych i glicerolu, służąc jako zapas energii oraz budulec błon komórkowych.
Regulacja metabolizmu składników odbywa się poprzez złożony system hormonalny i enzymatyczny. Insulina i glukagon regulują poziom glukozy we krwi, hormony tarczycy wpływają na tempo przemian metabolicznych, a enzymy kontrolują specyficzne reakcje biochemiczne. Zaburzenia metabolizmu składników mogą prowadzić do chorób metabolicznych, takich jak cukrzyca, otyłość czy zaburzenia gospodarki lipidowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ziele krwawnika pospolitego – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Preparat Imupret zawiera ziele krwawnika pospolitego (Achillea millefolium L., herba) w dawce 4,00 mg na tabletkę drażowaną, wraz z innymi składnikami roślinnymi, takimi jak ziele skrzypu (10,00 mg), korzeń prawoślazu (8,00 mg), liście orzecha włoskiego (12,00 mg), ziele mniszka lekarskiego (4,00 mg), kwiat rumianku (6,00 mg) oraz kora dębu (4,00 mg). Aktualne dane z charakterystyki produktu leczniczego nie obejmują wyników badań klinicznych dotyczących wpływu ziela krwawnika pospolitego ani całego preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co oznacza brak udokumentowanych dowodów na oddziaływanie na funkcje psychomotoryczne. Nie wskazano również bezpośrednich ostrzeżeń dotyczących tego aspektu, co sugeruje niskie ryzyko zaburzeń w zakresie zdolności psychomotorycznych.
badanie kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, funkcja psychomotoryczna, kora dębu, korzeń prawoślazu, kwiat rumianku, liść orzecha włoskiego, metabolizm składników, preparat Imupret, preparat roślinny, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, tabletka drażowana, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, ziele krwawnika pospolitego, ziele mniszka lekarskiego, ziele skrzypu - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg gęsty z ziela tymianku i korzenia pierwiosnka – Właściwości farmakokinetyczne
Wyciąg gęsty złożony (3:1) z ziela tymianku (Thymus vulgaris L., Thymus zygis L.) i korzenia pierwiosnka (Primula veris L., Primula elatior L.) w proporcji 7,6/1, stanowiący składnik aktywny produktu leczniczego Bronchosol w stężeniu 43,6 mg/ml, nie posiada udokumentowanych właściwości farmakokinetycznych. Brak jest danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji składników aktywnych i ich metabolitów. Produkt zawiera również tymol w stężeniu 0,198 mg/ml oraz substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (do 845 mg/ml) i etanol (do 0,5% m/m), które mogą potencjalnie wpływać na farmakokinetykę, jednak brak jest szczegółowych badań w tym zakresie.
biodostępność, dystrybucja substancji czynnych, eliminacja metabolitów, interakcje farmakokinetyczne, korzeń pierwiosnka, metabolizm składników, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, składnik aktywny, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, tymol, wchłanianie składników aktywnych, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg gęsty złożony, wyciąg z tymianku - Leksykon substancji czynnych
Tryptofan – Dawkowanie i sposób podawania
Tryptofan, jako niezbędny aminokwas, jest integralnym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, a jego dawkowanie musi być precyzyjnie dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając stan kliniczny, masę ciała oraz zdolności metaboliczne. U dorosłych przeciętne zapotrzebowanie na aminokwasy wynosi 1,0-2,0 g/kg mc./dobę (odpowiadające 0,16-0,35 g azotu/kg mc./dobę), z możliwością zwiększenia do 2,5 g/kg mc./dobę u pacjentów w stanie krytycznym. Zawartość tryptofanu w roztworach aminokwasowych waha się od 0,40 do 2,10 g/1000 ml, np. Aminoven Infant 10% zawiera 2,01 g/1000 ml, a Aminoplasmal 15% – 2,10 g/1000 ml. Maksymalna szybkość infuzji aminokwasów, w tym tryptofanu, nie powinna przekraczać 0,1 g/kg mc./godz., a czas trwania infuzji zaleca się na 12-24 godziny, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych i umożliwia optymalne wykorzystanie aminokwasów.
aminokwas niezbędny, dializa, droga dożylna, idealna masa ciała, metabolizm składników, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osmolarność, otyłość chorobliwa, pacjent niedializowany, parametr biochemiczny, preparat aminokwasowy, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór aminokwasowy, stan krytyczny, szybkość infuzji, tryptofan, zaburzenie tolerancji glukozy, zapotrzebowanie metaboliczne, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Maść arnikowa –
Maść arnikowa zawierająca ekstrakt z Arnica chamissonis L., z zastosowaniem etanolu jako ekstrahenta oraz wazeliny białej jako podłoża, nie została poddana badaniom farmakokinetycznym. W związku z tym brak jest danych dotyczących kluczowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak wchłanianie przezskórne składników aktywnych, dystrybucja, metabolizm, eliminacja oraz biodostępność tych związków po aplikacji miejscowej. Produkt jest przeznaczony do stosowania miejscowego, co ogranicza jego potencjalne działanie ogólnoustrojowe, jednak brak szczegółowych danych farmakokinetycznych utrudnia pełną ocenę jego profilu farmakologicznego. W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie braku danych farmakokinetycznych przy ocenie bezpieczeństwa i potencjalnych interakcji maści arnikowej z innymi lekami, zarówno stosowanymi miejscowo, jak i ogólnoustrojowo. Nieznajomość parametrów takich jak wchłanianie i eliminacja może wpływać na przewidywanie ryzyka działań niepożądanych oraz skuteczność terapii, co wymaga ostrożności w stosowaniu produktu, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne preparaty farmakologiczne.
- Leksykon substancji czynnych
Macerat z korzenia prawoślazu – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Preparaty lecznicze zawierające macerat z korzenia prawoślazu (Althaeae radicis maceratio) stosowane są w terapii objawów podrażnienia błony śluzowej górnych dróg oddechowych, wykazując działanie powlekające i osłaniające. Analiza charakterystyk produktów leczniczych takich jak Alti-Sir, Syrop prawoślazowy Amara oraz Syrop prawoślazowy Ziołowa Tradycja wskazuje na brak badań oceniających wpływ tych preparatów na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Preparaty te zawierają niewielkie ilości etanolu – do 1% (m/m) w Syropie prawoślazowym Amara, do 1,1% (m/v) w Syropie prawoślazowym Ziołowa Tradycja oraz 3% etanolu w mieszaninie ekstrahenta Alti-Sir – co jest uznawane za stężenia nieistotne klinicznie z punktu widzenia funkcji psychomotorycznych, jednak brak jest specyficznych badań potwierdzających bezpieczeństwo w tym zakresie.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie powlekające, ekstrahent, etanol w preparatach, funkcje psychomotoryczne, górne drogi oddechowe, interakcje lekowe, jednoczesne stosowanie leków, leki o działaniu ośrodkowym, leki sedatywne, maceracja korzenia prawoślazu, macerat z korzenia prawoślazu, metabolizm składników, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie błony śluzowej, stężenie substancji we krwi, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N7E
OLIMEL N7E to emulsja do żywienia pozajelitowego zawierająca aminokwasy, glukozę, tłuszcze oraz elektrolity, przeznaczona do stosowania u dorosłych i dzieci powyżej 2 roku życia. Dawkowanie u dorosłych jest indywidualizowane na podstawie masy ciała, stanu klinicznego i metabolizmu, z zalecanym dobowym zapotrzebowaniem na azot 0,16-0,35 g/kg m.c. (1-2 g aminokwasów/kg m.c.), energię 20-40 kcal/kg m.c. oraz płyny 20-40 ml/kg m.c. Maksymalna dawka dobowa wynosi 40 kcal/kg m.c. (35 ml/kg m.c.), co odpowiada 1,5 g aminokwasów, 4,9 g glukozy, 1,4 g tłuszczów, 1,2 mmol sodu i 1,1 mmol potasu na kg masy ciała. Przykładowo, dla pacjenta 70 kg maksymalna dawka to 2450 ml, dostarczająca 108 g aminokwasów, 343 g glukozy, 98 g tłuszczów oraz 2793 kcal energii całkowitej. Szybkość infuzji nie powinna przekraczać 1,7 ml/kg m.c./godz., co odpowiada 0,08 g aminokwasów, 0,24 g glukozy i 0,07 g tłuszczów na kg masy ciała na godzinę.
aminokwas, elektrolit, emulsja, emulsja do infuzji, energia całkowita, energia niebiałkowa, glukoza, katabolizm, metabolizm składników, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, składnik odżywczy, stan kliniczny, tłuszcz, worek trójkomorowy, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z liści bluszczu – Właściwości farmakokinetyczne
Analiza charakterystyk produktów leczniczych zawierających wyciąg z liści bluszczu (Hedera helix L., folium) wykazała całkowity brak danych farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, biodostępności, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji składników czynnych. Dotyczy to preparatów Hedussin (8,25 mg/ml, 33 mg/4 ml), HeliPico (5,556 mg/ml, 27,78 mg/5 ml), Mucoplant na kaszel bluszcz (1,54 mg/ml) oraz Pectolvan (7 mg/ml), które występują w formie syropów z suchym wyciągiem roślinnym w proporcji 4-8:1, ekstraktowanym w 30% etanolu (m/m). Brak tych danych uniemożliwia precyzyjną ocenę farmakokinetyki, w tym okresów półtrwania i potencjalnych interakcji farmakokinetycznych, co ma istotne implikacje kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.
biodostępność składników czynnych, dystrybucja składników czynnych, dystrybucja tkankowa, efekt terapeutyczny, eliminacja metabolitów, etanol, Hedera helix, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm składników, okres półtrwania, postać farmaceutyczna, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, suchy wyciąg, wchłanianie substancji czynnych, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z liści bluszczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Multimel N4-550E komora z 10% emulsją tłuszczową (co odpowiada 10 g/100 ml) (200 ml) – 20,00 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 4,56 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,53 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,27 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,06 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,32 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,61 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,60 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,88 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,23 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,50 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,10 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,92 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,40 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,09 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,28 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,98 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,14 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,19 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,45 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 88,00 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 0,30 g
Multimel N4-550 E to trójkomorowa emulsja do infuzji przeznaczona do kompleksowego żywienia pozajelitowego, zawierająca aminokwasy, glukozę i tłuszcze. Dawkowanie preparatu wymaga indywidualnej oceny stanu klinicznego pacjenta, masy ciała, wydatku energetycznego oraz zdolności metabolizowania składników. Maksymalna dawka dobowa u dorosłych wynosi 40 ml/kg mc., co odpowiada 0,88 g aminokwasów/kg mc., 3,2 g glukozy/kg mc., 0,8 g tłuszczów/kg mc., 0,84 mmol sodu/kg mc. i 0,64 mmol potasu/kg mc. Dla pacjenta 70 kg maksymalna objętość to 2800 ml. U dzieci powyżej 2 lat i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie zapotrzebowania na azot i płyny, z maksymalnymi dawkami odpowiednio: 50 ml/kg mc./dobę płynów, 1,1 g aminokwasów/kg mc./dobę, 4,0 g glukozy/kg mc./dobę, 1,0 g tłuszczów/kg mc./dobę, 1,1 mmol sodu/kg mc./dobę i 0,8 mmol potasu/kg mc./dobę. Stężenie magnezu stanowi ograniczenie maksymalnej dawki w tej grupie.
aminokwasy, emulsja do infuzji, glukoza, katabolizm, metabolizm składników, Multimel N4-550 E, osmolarność preparatu, stan nawodnienia, stan odżywienia, stężenie magnezu, szybkość wlewu, tłuszcze, trójkomorowy worek, wartość energetyczna, wydatek energetyczny, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prospan 35 mg/5 ml
Produkt leczniczy Prospan w postaci płynu doustnego zawiera 35 mg wyciągu suchego z liścia bluszczu (Hedera helix L., folium) na 5 ml preparatu, uzyskanego przy użyciu 30% etanolu jako rozpuszczalnika ekstrakcyjnego, o współczynniku DER 5-7,5:1. Preparat charakteryzuje się jasnobrązową, lekko mętną konsystencją oraz owocowym zapachem i smakiem mentolu. W składzie pomocniczym znajdują się m.in. sorbitol (2,7 g sorbitolu ciekłego krystalizującego, odpowiadający 1,9 g sorbitolu E420 na saszetkę) oraz glukoza będąca składnikiem maltodekstryny w aromacie. Pomimo szerokiego stosowania klinicznego, nie są dostępne dane dotyczące farmakokinetyki preparatu, w tym wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu, wydalania, biodostępności oraz parametrów takich jak czas półtrwania czy objętość dystrybucji składników aktywnych.
biodostępność składników, czas półtrwania, dystrybucja składników aktywnych, etanol, glukoza, Hedera helix, liść bluszczu, maltodekstryna, metabolizm składników, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, sorbitol, sorbitol ciekły krystalizujący, wchłanianie substancji czynnych, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg suchy z liścia bluszczu, wyciąg z bluszczu, wydalanie metabolitów - Leksykon leków
Interakcje leku – Canephron 18 mg + 18 mg + 18 mg
Produkt leczniczy Canephron w postaci tabletek drażowanych (18 mg korzenia lubczyka, 18 mg ziela centurii, 18 mg liścia rozmarynu) nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakologicznych z innymi lekami. Mimo to, ze względu na złożony skład roślinny, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych preparatów ziołowych oraz monitorowanie skuteczności terapii i ewentualnych działań niepożądanych. Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z alkoholem, jednak ze względu na potencjalne farmakokinetyczne oddziaływania ekstraktów roślinnych, rekomenduje się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii. Produkt zawiera substancje pomocnicze: glukozę ciekłą (1,086 mg), laktozę jednowodną (45,0 mg) oraz sacharozę (60,431 mg), co wymaga uwzględnienia u pacjentów z nietolerancją tych składników.
Canephron, charakterystyka produktu leczniczego, działanie moczopędne, działanie niepożądane, ekstrakt roślinny, glukoza ciekła, interakcja addytywna, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, interakcje z suplementami diety, interakcje z żywnością, korzeń lubczyka, laktoza jednowodna, liść rozmarynu, metabolizm składników, monitorowanie pacjenta, nietolerancja substancji pomocniczych, ocena kliniczna, potencjalna interakcja, sacharoza, skuteczność terapeutyczna, ziele centurii - Leksykon substancji czynnych
Szkarłatka amerykańska – Interakcje
Phytolacca americana, stosowana w preparacie homeopatycznym Limfodrenaż-Pascoe Basic, wykazuje relatywnie bezpieczny profil interakcji farmakologicznych, bez udokumentowanych specyficznych interakcji z innymi lekami. Jednakże, ze względu na charakter homeopatyczny, jej działanie może być osłabione przez czynniki farmakodynamiczne związane ze stylem życia pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność etanolu w preparacie (39% V/V, co odpowiada 79 mg alkoholu w 10 kroplach), który w połączeniu z dodatkowym spożyciem alkoholu może modyfikować metabolizm składników i obniżać skuteczność terapeutyczną. Ponadto, używki takie jak tytoń oraz napoje zawierające kofeinę wykazują umiarkowany wpływ na osłabienie działania homeopatycznego szkarłatki amerykańskiej.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie homeopatyczne, działanie terapeutyczne, etanol, interakcja farmakodynamiczna, interakcje leków homeopatycznych, interakcje z alkoholem, leczenie homeopatyczne, Limfodrenaż-Pascoe Basic, metabolizm składników, olejki eteryczne, profil interakcji, skuteczność terapii, szkarłatka amerykańska - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N5E
OLIMEL N5E to trójkomorowa emulsja do infuzji stosowana w żywieniu pozajelitowym, zawierająca roztwór glukozy z wapniem, emulsję tłuszczową oraz roztwór aminokwasów z elektrolitami, które po zmieszaniu tworzą jednorodną emulsję o mlecznym wyglądzie. Preparat nie jest zalecany dla dzieci poniżej 2 lat ze względu na skład i objętość. Dawkowanie u dorosłych zależy od indywidualnego zapotrzebowania energetycznego, stanu klinicznego i masy ciała, z uwzględnieniem podaży doustnej lub dojelitowej. Średnie dobowe zapotrzebowanie wynosi 0,16-0,35 g azotu/kg mc. (1–2 g aminokwasów/kg), 20-40 kcal/kg mc. oraz 20-40 ml płynu/kg mc. Maksymalna dawka dobowa to 1,3 g aminokwasów/kg, 4,6 g glukozy/kg, 1,6 g tłuszczów/kg, 1,4 mmol sodu/kg i 1,2 mmol potasu/kg mc., co dla pacjenta 70 kg odpowiada 2800 ml emulsji dostarczającej 92 g aminokwasów, 322 g glukozy, 112 g tłuszczów i 2772 kcal całkowitej energii. Szybkość infuzji powinna być stopniowo zwiększana, maksymalna szybkość to 2,1 ml/kg/godz. (0,07 g aminokwasów/kg/godz., 0,24 g glukozy/kg/godz., 0,08 g tłuszczów/kg/godz.).
aminokwasy, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, infuzja, katabolizm, magnez, metabolizm składników, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, podanie dojelitowe, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stan metaboliczny, stan odżywienia, substancje odżywcze, trójkomorowy worek, wartość energetyczna niebiałkowa, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N9
OLIMEL N9 to trójkomorowy preparat do żywienia pozajelitowego zawierający glukozę, emulsję tłuszczową oraz aminokwasy, przeznaczony do stosowania u dorosłych i dzieci powyżej 2 lat. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane, uwzględniając masę ciała, stan kliniczny, wydatek energetyczny oraz metabolizm składników. Maksymalna dawka dobowa dla dorosłych wynosi 35 ml/kg masy ciała, co odpowiada 2,0 g aminokwasów/kg, 3,9 g glukozy/kg i 1,4 g tłuszczów/kg, a dla pacjenta 70 kg to 2450 ml (140 g aminokwasów, 270 g glukozy, 98 g tłuszczów), dostarczając łącznie 2622 kcal. Szybkość infuzji powinna być stopniowo zwiększana, maksymalnie do 1,8 ml/kg/godz. (0,10 g aminokwasów/kg/godz., 0,19 g glukozy/kg/godz., 0,07 g tłuszczów/kg/godz.). Preparat ze względu na wysoką osmolarność (1170 mOsm/l) podaje się wyłącznie do żyły centralnej, a czas infuzji wynosi 12-24 godziny.
azot, droga dojelitowa, emulsja tłuszczowa, IDPN, infuzja, kalorie niebiałkowe, katabolizm, metabolizm składników, niedożywienie, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, podaż aminokwasów, roztwór aminokwasów, składniki odżywcze, śróddializacyjne żywienie pozajelitowe, stan kliniczny, stan odżywienia, substancja odżywcza, szybkość infuzji, tolerancja metaboliczna, trójkomorowy worek, wartość energetyczna, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rowiren 100 mg/g
Produkt leczniczy Rowiren dostępny jest w formie kremu zawierającego 100 mg olejku eterycznego z Rosmarinus officinalis L. na gram preparatu. Krem ma postać białą, połyskującą, z charakterystycznym zapachem olejku rozmarynowego. W składzie pomocniczym znajdują się m.in. alkohol cetostearylowy (3% masy) oraz etanol w stężeniu 17,4% V/V. Pomimo braku szczegółowych badań farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu, eliminacji oraz biodostępności składników olejku rozmarynowego po aplikacji miejscowej, produkt jest stosowany zgodnie z zatwierdzonymi wskazaniami klinicznymi.
alkohol cetostearylowy emulgujący, aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, biodostępność składników, dane farmakokinetyczne, dystrybucja substancji czynnej, eliminacja substancji czynnej, metabolizm składników, olejek eteryczny rozmarynowy, skład jakościowy i ilościowy, substancja czynna, substancja pomocnicza, wchłanianie, zastosowanie kliniczne, zawartość etanolu