lewalbuterol
Lewalbuterol (znany również jako lewosalbutamol) to selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, będący enancjomerem R-(-) salbutamolu (albuterolu). W przeciwieństwie do racemicznej mieszaniny salbutamolu, lewalbuterol zawiera tylko aktywny izomer lewoskrętny, który odpowiada za działanie rozszerzające oskrzela.
Mechanizm działania lewalbuterolu polega na stymulacji receptorów β2-adrenergicznych w mięśniach gładkich oskrzeli, co prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego cAMP, aktywacji kinazy białkowej A i w efekcie relaksacji mięśni gładkich dróg oddechowych. Lek wykazuje wysoką selektywność wobec receptorów β2 w porównaniu do receptorów β1, co minimalizuje działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego.
Lewalbuterol stosowany jest głównie w leczeniu skurczu oskrzeli i zapobieganiu objawom astmy oskrzelowej. Badania kliniczne sugerują, że w porównaniu do racemicznego albuterolu, lewalbuterol może oferować korzystniejszy profil bezpieczeństwa przy mniejszych dawkach, przy jednoczesnym zachowaniu skuteczności terapeutycznej. Lek jest dostępny głównie w postaci inhalacji, a jego działanie rozpoczyna się w ciągu kilku minut i utrzymuje przez 6-8 godzin.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Atak astmy – Leczenie
Atak astmy to nagłe zaostrzenie objawów spowodowane skurczem mięśni gładkich oskrzeli, stanem zapalnym i nadmiernym wydzielaniem śluzu, prowadzące do obturacji dróg oddechowych. Podstawą leczenia jest szybkie podanie krótkodziałającego beta-2-mimetyku (SABA), najczęściej salbutamolu wziewnie, w dawce do 10 inhalacji co 30-60 sekund, z użyciem komory inhalacyjnej dla zwiększenia skuteczności. W cięższych przypadkach stosuje się glikokortykosteroidy systemowe (prednizon 40-60 mg/dobę doustnie lub metyloprednizolon 40-125 mg dożylnie), a w razie braku poprawy dożylny siarczan magnezu 2 g przez 20 minut. Tlenoterapia ma na celu utrzymanie saturacji SpO2 na poziomie 94-98%. W stanach zagrażających życiu konieczna jest hospitalizacja, a w razie niewydolności oddechowej – wentylacja mechaniczna lub ECMO.
adrenalina, alergiczny nieżyt nosa, atak astmy, benralizumab, bromek ipratropium, bronchodylator, budezonid/formoterol, dupilumab, gazometria krwi tętniczej, glikokortykosteroid systemowy, hipoksja, inhalator ciśnieniowy, intubacja i wentylacja mechaniczna, ketamina, komora inhalacyjna, lek przeciwcholinergiczny, lek rozszerzający oskrzela, lewalbuterol, mepolizumab, metyloprednizolon, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, obturacyjny bezdech senny, omalizumab, pozaustrojowe natlenianie krwi, prednizolon, prednizon, przewlekłe zapalenie zatok, refluks żołądkowo-przełykowy, reslizumab, salbutamol, saturacja tlenu, siarczan magnezu, skurcz mięśni gładkich, spirometria, świszczący oddech, szczytowy przepływ wydechowy, tezepelumab, tlenek azotu wydychany, tlenoterapia, zaostrzenie astmy, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon chorób i schorzeń
Astma wysiłkowa – Leczenie
Astma wysiłkowa (EIB) to zwężenie dróg oddechowych indukowane wysiłkiem fizycznym, występujące zarówno u pacjentów z astmą przewlekłą, jak i bez rozpoznania astmy. Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie krótko działających beta-2-mimetyków (SABA) takich jak albuterol i lewalbuterol 10-30 minut przed wysiłkiem, których efekt utrzymuje się 2-4 godziny. Alternatywnie można stosować stabilizatory komórek tucznych (kromoglikan sodowy, nedokromil sodowy) 15-20 minut przed wysiłkiem lub leki antyleukotrienowe (montelukast) podawane co najmniej 2 godziny przed aktywnością. U pacjentów z niedostatecznie kontrolowaną astmą przewlekłą wskazane jest stosowanie wziewnych kortykosteroidów (ICS), długo działających beta-2-mimetyków (LABA) takich jak salmeterol czy formoterol oraz inhalatorów łączonych. W przypadku braku kontroli objawów rozważa się dodatkowe leki, np. antycholinergiczne (ipratropium) lub teofilinę.
adrenalina, albuterol, astma wysiłkowa, budezonid, formoterol, ipratropium, kromoglikan sodowy, LABA, lek antycholinergiczny, lek antyleukotrienowy, lek biologiczny, lewalbuterol, modyfikator leukotrienów, montelukast, nadreaktywność oskrzeli, okres refrakcji, plan działania w astmie, salmeterol, skurcz oskrzeli indukowany wysiłkiem, stabilizator komórek tucznych, teofilina, wziewny kortykosteroid, zafirlukast