deformacja zgięciowa nadgarstka
Deformacja zgięciowa nadgarstka to patologiczne ustawienie stawu nadgarstkowego, w którym dochodzi do nadmiernego zgięcia dłoniowego (palmarnego). Ten typ deformacji może wystąpić jako konsekwencja zaawansowanego reumatoidalnego zapalenia stawów, pourazowych uszkodzeń więzadeł, zmian zwyrodnieniowych lub neurologicznych dysfunkcji.
W przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów deformacja zgięciowa nadgarstka jest wynikiem przewlekłego zapalenia błony maziowej, które prowadzi do uszkodzenia więzadeł dłoniowych i grzbietowych. Proces zapalny powoduje osłabienie struktur stabilizujących, co skutkuje podwichnięciem kości nadgarstka w kierunku dłoniowym i progresywnym zniekształceniem stawu.
Konsekwencje kliniczne obejmują ograniczenie zakresu ruchomości nadgarstka, zmniejszenie siły chwytu, zespoły uciskowe nerwów (szczególnie nerwu pośrodkowego) oraz dolegliwości bólowe. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz obrazowaniu radiologicznym, które pozwala ocenić stopień deformacji i zmiany strukturalne w obrębie kości i stawów nadgarstka.
Leczenie deformacji zgięciowej nadgarstka obejmuje terapię zachowawczą (fizykoterapia, ortezy stabilizujące) oraz interwencje chirurgiczne. W zaawansowanych przypadkach stosuje się techniki rekonstrukcyjne, artrodezy częściowe lub całkowite usztywnienie stawu nadgarstkowego, zależnie od stopnia uszkodzenia i oczekiwań funkcjonalnych pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Iwermektyna, obecna w preparatach takich jak Ivermectin Medical Valley, Scavertin oraz Soolantra (krem 10 mg/g), wykazuje toksyczność ośrodkowego układu nerwowego przy wysokich dawkach, manifestującą się rozszerzeniem źrenic, drżeniem, ataksją oraz wymiotami w badaniach na różnych gatunkach zwierząt. Wielokrotne podawanie substancji ujawniło działanie teratogenne, w tym rozszczep podniebienia u myszy, szczurów i królików, przy dawkach zbliżonych do toksycznych dla matek. W badaniach toksyczności miejscowej kremu Soolantra na miniaturowych świniach nie stwierdzono toksyczności ani miejscowej, ani ogólnoustrojowej przy ekspozycji porównywalnej z kliniczną. Margines bezpieczeństwa (NOAEL) dla toksycznych dawek był co najmniej 70-krotnie wyższy niż ekspozycja kliniczna, a toksyczność noworodków wynikała z ekspozycji pourodzeniowej przez mleko matki, a nie z narażenia in utero.
ataksja, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, chłoniak, dawka toksyczna, deformacja zgięciowa nadgarstka, działanie drażniące na skórę, działanie fototoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, genotoksyczność, in utero, iwermektyna, ocena ryzyka środowiskowego, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, rozszczep podniebienia, ryzyko środowiskowe, test Amesa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Soolantra 10 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kremu Soolantra zawierającego iwermektynę 10 mg/g wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej i miejscowej przy wielokrotnym stosowaniu miejscowym u miniaturowych świń, z ekspozycją ogólnoustrojową porównywalną do klinicznej u ludzi. Kompleksowa ocena genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziła brak działania genotoksycznego. Dwuletnie badanie rakotwórczości u myszy nie wykazało zwiększonego ryzyka nowotworów. W badaniach reprodukcyjnych po doustnym podaniu iwermektyny zaobserwowano teratogenne efekty (rozszczep podniebienia u szczurów, deformacje nadgarstka u królików) przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną, z marginesem bezpieczeństwa NOAEL co najmniej 70-krotnie wyższym niż u ludzi. Toksyczność dla noworodków wynikała z ekspozycji pourodzeniowej przez mleko matki, prowadząc do wysokich stężeń iwermektyny w mózgu i osoczu potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, deformacja zgięciowa nadgarstka, działanie drażniące, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie uczulające, genotoksyczność, iwermektyna, narażenie in utero, NOAEL, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, ryzyko środowiskowe, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność rozwojowa