inhibitor dehydropeptydazy-I
Inhibitor dehydropeptydazy-I (DHP-I) to substancja hamująca aktywność enzymu dehydropeptydazy-I, który występuje głównie w rąbku szczoteczkowym kanalików nerkowych. DHP-I odpowiada za degradację różnych peptydów oraz niektórych antybiotyków, szczególnie z grupy karbapenemów.
W praktyce klinicznej najczęściej stosowanym inhibitorem DHP-I jest cylastatyna, która podawana jest łącznie z imipenemem – antybiotykiem karbapenemowym. Imipenem sam w sobie jest szybko degradowany przez DHP-I, co skutkuje zmniejszeniem jego stężenia w moczu oraz potencjalną nefrotoksycznością. Połączenie imipenem/cylastatyna zapobiega inaktywacji imipenemuі і zwiększa jego stężenie w moczu, poprawiając skuteczność terapeutyczną.
Warto zaznaczyć, że nie wszystkie karbapenemy wymagają łączenia z inhibitorem DHP-I. Meropenem, ertapenem i doripenem wykazują większą stabilność wobec działania enzymu dehydropeptydazy-I i mogą być stosowane bez inhibitora. Stosowanie inhibitorów DHP-I jest istotnym elementem optymalizacji terapii przeciwbakteryjnej, szczególnie w przypadku ciężkich zakażeń wymagających zastosowania karbapenemów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Imipenem/Cilastatin Kabi to połączenie imipenemu (500 mg jednowodnej formy) i cylastatyny (500 mg soli sodowej), które wykazują synergistyczne profile farmakokinetyczne. Cylastatyna hamuje nerkowy enzym dehydropeptydazę-I, co zapobiega szybkiemu metabolizmowi imipenemu i umożliwia utrzymanie terapeutycznych stężeń w osoczu i moczu. Po dożylnym podaniu w infuzji 20-minutowej, maksymalne stężenia imipenemu w osoczu wynoszą średnio 17 μg/ml (250 mg), 39 μg/ml (500 mg) i 66 μg/ml (1000 mg), a cylastatyny odpowiednio 22 μg/ml, 42 μg/ml i 72 μg/ml. Imipenem wykazuje okres półtrwania około 1 godziny, z 70% dawki wydalanej niezmienionej z moczem w ciągu 10 godzin, a cylastatyna ma podobny okres półtrwania i jest wydalana głównie w postaci niezmienionej (70-80%). Oba związki wiążą się z białkami osocza w ograniczonym stopniu (imipenem ~20%, cylastatyna ~40%).
białko osocza, białko surowicy krwi, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka imipenemu, imipenem i cylastatyna, infuzja dożylna, inhibitor dehydropeptydazy-I, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit N-acetylowy, metabolizm imipenemu, metabolizm nerkowy, narażenie ogólnoustrojowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w moczu, substancja czynna -
Leksykon substancji czynnych
Cylastatyna, stosowana w połączeniu z imipenemem, działa jako inhibitor dehydropeptydazy-I w nerkach, zapobiegając metabolizmowi imipenemu i umożliwiając utrzymanie terapeutycznych stężeń antybiotyku w osoczu i moczu. Po dożylnym podaniu w dawkach 250 mg, 500 mg i 1000 mg (w skojarzeniu z równą dawką imipenemu) maksymalne stężenia cylastatyny w osoczu wynoszą odpowiednio średnio 22, 42 i 72 μg/ml. Substancja wiąże się z białkami osocza w około 40%, a jej okres półtrwania wynosi około 1 godziny. Wydalanie cylastatyny odbywa się głównie przez nerki, z 70-80% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w ciągu 10 godzin. Metabolit N-acetylowy stanowi około 10% dawki i zachowuje podobną aktywność hamującą dehydropeptydazę-I. Po eliminacji cylastatyny aktywność enzymu szybko wraca do normy.
AUC, białka surowicy krwi, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka cylastatyny, hemodializa, imipenem z cylastatyną, inhibitor dehydropeptydazy-I, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit N-acetylowy, metabolizm imipenemu, narażenie ustrojowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, stężenie antybiotyku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon substancji czynnych
Imipenem, podawany dożylnie w skojarzeniu z cylastatyną, wykazuje dawkozależne maksymalne stężenia w osoczu: dla dawek 250 mg + 250 mg wynoszą one średnio 17 μg/ml, dla 500 mg + 500 mg – 39 μg/ml, a dla 1000 mg + 1000 mg – 66 μg/ml. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (~20%) i krótkim okresem półtrwania około 1 godziny. Eliminacja imipenemu odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 70% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 10 godzin, co zapewnia wysokie stężenia terapeutyczne zarówno w osoczu, jak i w moczu (stężenie w moczu >10 μg/ml do 8 godzin po podaniu dawki 500 mg + 500 mg). Cylastatyna, inhibitor dehydropeptydazy-I, zwiększa stabilność imipenemu, osiągając maksymalne stężenia w osoczu odpowiednio 22 μg/ml, 42 μg/ml i 72 μg/ml dla tych samych dawek, z wiązaniem białkowym około 40% i podobnym okresem półtrwania. Wydalanie cylastatyny odbywa się głównie przez nerki (70-80% w postaci niezmienionej) oraz częściowo jako aktywny metabolit N-acetylowy.
dehydropeptydaza-I, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, hemodializa, imipenem z cylastatyną, infuzja dożylna, inhibitor dehydropeptydazy-I, karbapenemy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie terapeutyczne, stężenie w moczu, wiązanie z białkami osocza
