metabolizm imipenemu
Imipenem to antybiotyk beta-laktamowy z grupy karbapenemów, który charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Metabolizm imipenemu odbywa się głównie w nerkach poprzez działanie enzymu dehydropeptydazy-I (DHP-I), zlokalizowanego w kanalikach nerkowych.
Proces metabolizmu imipenemu prowadzi do powstania metabolitów bez aktywności przeciwbakteryjnej, co znacząco zmniejsza skuteczność terapeutyczną leku. Z tego powodu imipenem stosuje się klinicznie w połączeniu z cylastatyną – inhibitorem dehydropeptydazy-I, która hamuje nerkowy metabolizm imipenemu, zwiększając jego biodostępność i przedłużając działanie terapeutyczne.
Metabolizm imipenemu nie angażuje istotnie wątrobowego układu cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolicznym. Eliminacja imipenemu zachodzi głównie przez nerki, a niewielka część leku jest wydalana z żółcią. Zaburzenia funkcji nerek wymagają modyfikacji dawkowania, aby uniknąć kumulacji leku i związanych z tym działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Imipenem/Cilastatin Kabi to połączenie imipenemu (500 mg jednowodnej formy) i cylastatyny (500 mg soli sodowej), które wykazują synergistyczne profile farmakokinetyczne. Cylastatyna hamuje nerkowy enzym dehydropeptydazę-I, co zapobiega szybkiemu metabolizmowi imipenemu i umożliwia utrzymanie terapeutycznych stężeń w osoczu i moczu. Po dożylnym podaniu w infuzji 20-minutowej, maksymalne stężenia imipenemu w osoczu wynoszą średnio 17 μg/ml (250 mg), 39 μg/ml (500 mg) i 66 μg/ml (1000 mg), a cylastatyny odpowiednio 22 μg/ml, 42 μg/ml i 72 μg/ml. Imipenem wykazuje okres półtrwania około 1 godziny, z 70% dawki wydalanej niezmienionej z moczem w ciągu 10 godzin, a cylastatyna ma podobny okres półtrwania i jest wydalana głównie w postaci niezmienionej (70-80%). Oba związki wiążą się z białkami osocza w ograniczonym stopniu (imipenem ~20%, cylastatyna ~40%).
białko osocza, białko surowicy krwi, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka imipenemu, imipenem i cylastatyna, infuzja dożylna, inhibitor dehydropeptydazy-I, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit N-acetylowy, metabolizm imipenemu, metabolizm nerkowy, narażenie ogólnoustrojowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w moczu, substancja czynna -
Leksykon substancji czynnych
Cylastatyna, stosowana w połączeniu z imipenemem, działa jako inhibitor dehydropeptydazy-I w nerkach, zapobiegając metabolizmowi imipenemu i umożliwiając utrzymanie terapeutycznych stężeń antybiotyku w osoczu i moczu. Po dożylnym podaniu w dawkach 250 mg, 500 mg i 1000 mg (w skojarzeniu z równą dawką imipenemu) maksymalne stężenia cylastatyny w osoczu wynoszą odpowiednio średnio 22, 42 i 72 μg/ml. Substancja wiąże się z białkami osocza w około 40%, a jej okres półtrwania wynosi około 1 godziny. Wydalanie cylastatyny odbywa się głównie przez nerki, z 70-80% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w ciągu 10 godzin. Metabolit N-acetylowy stanowi około 10% dawki i zachowuje podobną aktywność hamującą dehydropeptydazę-I. Po eliminacji cylastatyny aktywność enzymu szybko wraca do normy.
AUC, białka surowicy krwi, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka cylastatyny, hemodializa, imipenem z cylastatyną, inhibitor dehydropeptydazy-I, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit N-acetylowy, metabolizm imipenemu, narażenie ustrojowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, stężenie antybiotyku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek
