narażenie ogólnoustrojowe
Narażenie ogólnoustrojowe odnosi się do sytuacji, gdy substancja chemiczna, lek, toksyna lub inny czynnik dociera do krwiobiegu i jest dystrybuowany po całym organizmie, potencjalnie oddziałując na wiele narządów i tkanek jednocześnie. W przeciwieństwie do narażenia miejscowego, które ogranicza się do określonego obszaru ciała, narażenie ogólnoustrojowe może wywołać efekty systemowe.
W kontekście farmakologii, narażenie ogólnoustrojowe jest kluczowym parametrem farmakokinetycznym, mierzonym najczęściej jako pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC). Określa ono całkowitą ilość substancji aktywnej, która dostała się do krwiobiegu i może wywołać działanie farmakologiczne lub toksyczne. Narażenie ogólnoustrojowe zależy od wielu czynników, w tym drogi podania, biodostępności, metabolizmu i eliminacji substancji.
W toksykologii i medycynie pracy narażenie ogólnoustrojowe jest istotnym czynnikiem przy ocenie ryzyka związanego z ekspozycją na substancje szkodliwe. Monitorowanie narażenia ogólnoustrojowego może odbywać się poprzez pomiar stężenia substancji lub jej metabolitów w płynach ustrojowych, takich jak krew czy mocz. Wiedza o stopniu narażenia ogólnoustrojowego jest niezbędna do określenia bezpiecznych dawek leków oraz dopuszczalnych poziomów ekspozycji na substancje potencjalnie toksyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Polinail 80 mg/g
Polinail, zawierający cyklopiroks w stężeniu 80 mg/g w postaci lakieru do paznokci, jest stosowany miejscowo, co skutkuje minimalnym narażeniem ogólnoustrojowym. Badania przedkliniczne na szczurach wykazały obniżenie wskaźnika płodności po doustnym podaniu cyklopiroksu, jednak ze względu na różnice w drodze podania i niską absorpcję miejscową, wyniki te mają ograniczone znaczenie kliniczne dla stosowania Polinail. Brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu cyklopiroksu na płodność u ludzi oraz bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych i karmiących piersią. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały negatywnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój embrionalny, płodu ani noworodka, jednak brak jest informacji o długoterminowym wpływie na rozwój pourodzeniowy.
absorpcja ogólnoustrojowa, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania, cyklopiroks, działanie niepożądane, grzybica paznokci, karmienie piersią, konieczność medyczna, lakier do paznokci leczniczy, model zwierzęcy, narażenie ogólnoustrojowe, obniżenie płodności, płodność, Polinail, przenikanie do mleka, rozwój embrionalny, rozwój płodu, stężenie leku w mleku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 25 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą m.in. przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), układ kostno-stawowy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe i krwotoki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w limfocytach. W badaniach rakotwórczości na myszach transgenicznych rasH2 i szczurach zaobserwowano nowotwory żołądka, dwunastnicy, złośliwe śródbłoniaki oraz guzy chromochłonne przy ekspozycjach ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższych niż AUC u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracje chromosomalne strukturalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie in vitro, badanie in vivo, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, narażenie ogólnoustrojowe, opóźnione kostnienie, organogeneza, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowo-płodowa, stężenie osoczowe, toksyczność po podaniu wielokrotnym, właściwości mutagenne, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Moxifloxacin Kabi 400 mg/250 ml
Przedawkowanie moksyfloksacyny, szczególnie w postaci dożylnej Moxifloxacin Kabi (400 mg/250 ml roztwór do infuzji), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Brak jest specyficznego antidotum, dlatego leczenie opiera się na postępowaniu objawowym oraz ścisłym monitorowaniu parametrów życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem zapisu elektrokardiograficznego z powodu ryzyka wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii. W przypadku doustnego przedawkowania istotne jest wczesne podanie węgla aktywnego, które może zmniejszyć biodostępność moksyfloksacyny o ponad 80%, a przy podaniu dożylnym o około 20%, co ogranicza ekspozycję ogólnoustrojową i potencjalne działania niepożądane.
antidotum, arytmia, drgawki, działania niepożądane przewodu pokarmowego, EKG, leczenie przeciwarytmiczne, moksyfloksacyna, monitorowanie neurologiczne, narażenie ogólnoustrojowe, objawy OUN, parametry życiowe, podanie doustne, podanie dożylne, przedawkowanie moksyfloksacyny, roztwór do infuzji, stan neurologiczny, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie elektrofizjologiczne serca, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Paricalcitol Fresenius 2 mcg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa parykalcytolu obejmowały ocenę toksyczności po podaniu wielokrotnym, wpływu na rozród i płodność, potencjału teratogennego, genotoksycznego oraz rakotwórczego. W badaniach na gryzoniach i psach większość działań niepożądanych wiązała się z kalcemiczną aktywnością leku, w tym hiperkalcemią. Zaobserwowano zmniejszenie liczby leukocytów u psów, zanik grasicy oraz zmiany w kaolinowo-kefalinowym czasie krzepnięcia (zwiększenie u psów, zmniejszenie u szczurów), jednak efekt hematologiczny nie potwierdził się w badaniach klinicznych u ludzi. Parykalcytol nie wpływał na płodność szczurów obu płci i nie wykazywał działania teratogennego u szczurów i królików, choć toksyczne dawki podawane ciężarnym szczurzym matkom zwiększały śmiertelność okołoporodową i pourodzeniową potomstwa.
aktywność kalcemiczna, badanie przedkliniczne, białe krwinki, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt hematologiczny, genotoksyczność, hiperkalcemia, narażenie ogólnoustrojowe, parykalcytol, preparat witaminy D, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, śmiertelność noworodków, wada rozwojowa, zanik grasicy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valtap HCT 160 mg + 25 mg
Valtap HCT to lek złożony zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością około 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 2-4 godzinach, a jego eliminacja przebiega głównie z kałem (83%) i w mniejszym stopniu z moczem (13%), z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i nie jest usuwany przez dializę. Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, Tmax około 2 godzin, jest wydalany głównie z moczem (>95%) i może być eliminowany podczas dializy. Wspólne podanie obu substancji powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak nie wpływa to na skuteczność terapeutyczną leku, potwierdzoną w badaniach klinicznych jako przewyższającą monoterapię. Pokarm zmniejsza AUC i Cmax walsartanu odpowiednio o 40% i 50%, ale nie osłabia klinicznie działania leku, dlatego może być podawany niezależnie od posiłków.
biodostępność bezwzględna, biotransformacja, dializoterapia, działanie przeciwnadciśnieniowe, erytrocyty, filtracja nerkowa, GFR, kanaliki nerkowe, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, klirens walsartanu, nadciśnienie tętnicze, narażenie ogólnoustrojowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, terapia skojarzona, walsartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Botox 200 j. Allergan kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa neurotoksyny Clostridium botulinum typu A (BOTOX 200 jednostek Allergan) obejmowały ocenę wpływu na reprodukcję, toksyczność ostrą i przewlekłą, tolerancję miejscową oraz potencjał mutagenny i antygenowy na modelach zwierzęcych. Najwyższe dawki niewywołujące skutków szkodliwych (NOAEL) wynosiły 4 j./kg u myszy, 1 j./kg u szczurów oraz 0,125 j./kg u królików, przy czym wyższe dawki powodowały obniżenie masy ciała płodu, opóźnione kostnienie i poronienia (króliki). W badaniach toksyczności ostrej i przewlekłej nie stwierdzono toksyczności układowej przy dawkach poniżej 50 j./kg u szczurów, a dawka LD50 u młodocianych małp wyniosła 39 j./kg. W 9-miesięcznym badaniu z powtarzanymi dawkami do mięśnia wypieracza dawki ≥24 j./kg powodowały opadanie powieki, zwiększoną śmiertelność oraz degenerację włókien mięśniowych, natomiast dawka 12 j./kg (trzykrotnie wyższa niż kliniczna dawka 200 j. dla pacjenta 50 kg) wywołała minimalne zmiany mięśniowe bez objawów klinicznych.
badanie toksykologiczne, Botox, Clostridium botulinum, dawka kliniczna, dawka LD50, degeneracja włókien mięśniowych, gęstość kości, mięsień wypieracz, mutagenność, narażenie ogólnoustrojowe, neurogenna nadczynność mięśnia wypieracza, nietrzymanie moczu, NOAEL, opadanie powieki, opóźnione kostnienie, organogeneza, potencjał mutagenny, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność układowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asikreba 12,5 mg
Produkt leczniczy Asikreba zawierający sunitynib wykazuje w badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym (do 9 miesięcy na szczurach i małpach) działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica z włóknieniem), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zmiany w nerkach i przysadce. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości są związane z farmakologicznym działaniem sunitynibu i w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, jednak sunitynib indukował poliploidię in vitro w ludzkich limfocytach, a ocena metabolitu aktywnego nie została przeprowadzona.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, degranulacja komórek pęcherzykowych, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, komórki mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, martwica z włóknieniem, narażenie ogólnoustrojowe, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, organogeneza, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, przewód pokarmowy, resorpcja, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, wady rozwojowe szkieletu, zagnieżdżenie zarodka, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jąder, zanik tkanki limfoidalnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib MSN 3,5 mg
Bortezomib, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne w zależności od drogi podania. Po dożylnym podaniu dawki 1,0-1,3 mg/m² maksymalne stężenia osoczowe wynoszą od 57 do 120 ng/ml, natomiast po podskórnym podaniu dawki 1,3 mg/m² całkowite narażenie (AUClast) jest równoważne z dożylnym, choć Cmax jest istotnie niższe (20,4 ng/ml vs. 223 ng/ml). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~83%). Metabolizm bortezomibu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, a głównym szlakiem jest deboronacja prowadząca do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny i wynosi od 40 do 193 godzin, z wyraźnie szybszą eliminacją po pierwszej dawce (klirens 102-112 l/h) w porównaniu do kolejnych (15-32 l/h), co sugeruje nasycenie enzymatyczne lub zmiany w wiązaniu białkowym.
AUC, białko osocza, bortezomib, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, deboronacja, farmakokinetyka, inhibitor proteasomu, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosom wątrobowy, narażenie ogólnoustrojowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, podanie dożylne, podanie podskórne, powierzchnia ciała, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, szpiczak mnogi, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bimaroz Duo (0,3 mg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Bimaroz Duo, zawierający 0,3 mg/ml bimatoprostu oraz 5 mg/ml tymololu, przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne potwierdzające jego bezpieczeństwo stosowania. Badania toksyczności wielokrotnego podania nie wykazały istotnego zagrożenia dla struktur oka ani dla organizmu jako całości. Bimatoprost, podawany do worka spojówkowego, nie wykazał działania genotoksycznego ani rakotwórczego, a obserwowane w badaniach reprodukcyjnych poronienia u gryzoni występowały przy ekspozycji 33-97 razy wyższej niż u ludzi w dawkach terapeutycznych. Długoterminowe badania na małpach (1 rok) wykazały wzmożoną pigmentację tęczówki oraz odwracalne, zależne od dawki zmiany w tkankach okołogałkowych przy stężeniach ≥0,03%, bez istotnych zmian czynnościowych lub mikroskopowych.
badanie farmakologiczne, badanie reprodukcyjne, bezpieczeństwo ogólnoustrojowe, bimatoprost, bimatoprost i tymolol, działanie rakotwórcze, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, krople do oczu, melanocyt, narażenie ogólnoustrojowe, pigmentacja tęczówki, struktura oka, szpara powiekowa, tkanka okołooczna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, worek spojówkowy, wytwarzanie melaniny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vigamox 5 mg/ml
Produkt leczniczy Vigamox, zawierający 5 mg/ml moksyfloksacyny (5,45 mg chlorowodorku moksyfloksacyny) w formie kropli do oczu, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym typowym dla miejscowego podania okulistycznego. Każda kropla dostarcza około 190 µg substancji czynnej. Po miejscowym aplikowaniu do obu oczu (3 razy na dobę przez 4 dni) u 21 zdrowych osób uzyskano stan stacjonarny, w którym średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wyniosło 2,7 ng/ml, a pole pod krzywą stężenia względem czasu (AUC) 41,9 ng·h/ml. Wartości te są odpowiednio około 1600 i 1200 razy niższe niż po standardowej dawce doustnej moksyfloksacyny 400 mg, co wskazuje na minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe leku. Okres półtrwania w osoczu po podaniu miejscowym wynosi około 13 godzin, co jest istotne dla planowania dawkowania i oceny ryzyka kumulacji leku.
chlorowodorek moksyfloksacyny, dawka lecznicza, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, fluorochinolon, interakcja lekowa, krople do oczu, kumulacja leku, moksyfloksacyna, narażenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania w osoczu, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, podanie okulistyczne, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, terapia długoterminowa, terapia okulistyczna, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oftahist 1 mg/ml
Przedawkowanie leku Oftahist, zawierającego olopatadynę, może nastąpić zarówno przez nadmierne miejscowe stosowanie kropli do oczu, jak i przypadkowe lub celowe doustne spożycie. Maksymalna ekspozycja ogólnoustrojowa przy połknięciu całej zawartości butelki wynosi 5 mg olopatadyny, co u dziecka o masie 10 kg odpowiada dawce 0,5 mg/kg mc. Badania na psach wykazały wydłużenie odstępu QTc jedynie przy ekspozycjach znacznie przekraczających maksymalne stężenia u ludzi, a badania kliniczne z udziałem 102 zdrowych ochotników nie potwierdziły istotnego wpływu na odstęp QTc przy dawce 5 mg podawanej doustnie 2× dziennie przez 2,5 dnia. Zakres stężeń maksymalnych olopatadyny w osoczu wynosił 35-127 ng/ml, co zapewnia co najmniej 70-krotny margines bezpieczeństwa względem wpływu na repolaryzację serca.
EKG, ekspozycja ogólnoustrojowa, krople do oczu, margines bezpieczeństwa, narażenie ogólnoustrojowe, odstęp QTc, olopatadyna, podrażnienie oka, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie miejscowe, przedawkowanie olopatadyny, przedział bezpieczeństwa, repolaryzacja mięśnia sercowego, repolaryzacja serca, stan stacjonarny, stężenie olopatadyny w osoczu, wchłanianie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pixigan 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bupropionu chlorowodorku (substancji czynnej Pixigan) wykazały brak negatywnego wpływu na płodność, przebieg ciąży oraz rozwój płodowy u szczurów przy dawkach odpowiadających maksymalnej dawce terapeutycznej u ludzi. U królików, którym podawano dawki do 7-krotnie wyższe (w mg/m²), zaobserwowano jedynie nieznaczne zaburzenia układu szkieletowego, takie jak dodatkowe żebro piersiowe i opóźnione kostnienie paliczków, oraz zmniejszenie masy ciała płodów przy dawkach toksycznych. W badaniach toksyczności ogólnej u zwierząt laboratoryjnych (szczury, psy) dawki wielokrotnie przekraczające dawki terapeutyczne indukowały objawy neurologiczne (ataksja, drgawki, drżenia), wymioty oraz zwiększoną śmiertelność. Warto podkreślić, że indukcja enzymatyczna obserwowana u zwierząt nie występuje u ludzi, co ogranicza bezpośrednią ekstrapolację wyników dotyczących metabolizmu i toksyczności wątroby.
ataksja, bupropion chlorowodorek, dodatkowe żebro piersiowe, drżenia, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, indukcja enzymatyczna, narażenie ogólnoustrojowe, opóźnione kostnienie, potencjał genotoksyczny, różnice międzygatunkowe, rozwój płodowy, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na rozród, zaburzenia układu szkieletowego, zmiany wątrobowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fluomizin 10 mg
Decyzja o zastosowaniu Fluomizinu (tabletki dopochwowe zawierające 10 mg chlorku dekwaliniowego) u kobiet w ciąży wymaga szczegółowej analizy korzyści i ryzyka. Dostępne dane kliniczne z czterech badań obejmujących 181 ciężarnych nie wykazały negatywnego wpływu na przebieg ciąży, stan płodu ani rozwój noworodka, mimo braku standardowych badań toksyczności reprodukcyjnej na zwierzętach. Ze względu na minimalne ogólnoustrojowe narażenie po podaniu dopochwowym, ekspozycja płodu jest uznawana za niską. Fluomizin powinien być stosowany w ciąży wyłącznie, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a w okresie 12 godzin przed porodem jego stosowanie jest przeciwwskazane, aby zminimalizować narażenie noworodka.
analiza farmakokinetyczna, aplikacja dopochwowa, badanie toksyczności, chlorek dekwaliniowy, dane kliniczne, ekspozycja dziecka, ekspozycja płodu, Fluomizin, karmienie piersią, narażenie ogólnoustrojowe, okres okołoporodowy, pacjentka w ciąży, parametr płodności, przeciwwskazanie do stosowania, przenikanie substancji czynnej, rozwijający się płód, tabletka dopochwowa, toksyczność reprodukcyjna, wskazanie kliniczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ophtesic 20 mg/g
Podczas stosowania żelu do oczu OPHTESIC zawierającego 20 mg/g lidokainy chlorowodorku, istotne jest poinformowanie pacjentek w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży oraz karmiących piersią o bezpieczeństwie i potencjalnych zagrożeniach. Dane kliniczne dotyczące stosowania lidokainy 2% miejscowo u kobiet ciężarnych są ograniczone (poniżej 300 przypadków), jednak badania przedkliniczne nie wykazały toksyczności reprodukcyjnej. Ze względu na minimalne ogólnoustrojowe narażenie przy miejscowym podaniu do oka, nie przewiduje się negatywnego wpływu na przebieg ciąży ani na płodność. W przypadku kobiet karmiących, lidokaina przenika do mleka, ale ekspozycja dziecka jest znikoma, co nie wskazuje na ryzyko dla noworodka lub niemowlęcia.
badanie farmakokinetyczne, badanie przedkliniczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, lidokainy chlorowodorek, nadwrażliwość na lidokainę, narażenie ogólnoustrojowe, objaw niepożądany, podanie miejscowe do oczu, przenikanie lidokainy do mleka, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie ogólnoustrojowe, żel do oczu, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Chlorek dekwaliniowy – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Chlorek dekwaliniowy, substancja czynna tabletek dopochwowych Fluomizin (10 mg), wykazuje minimalną ogólnoustrojową ekspozycję przy podaniu dopochwowym, co przekłada się na ograniczone ryzyko dla płodu i noworodka. Dane kliniczne z czterech badań obejmujących 181 ciężarnych pacjentek nie wskazują na negatywny wpływ na przebieg ciąży, rozwój płodu ani stan noworodka. Mimo braku badań toksyczności reprodukcyjnej na modelach zwierzęcych, stosowanie leku w ciąży jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności medycznej, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. W okresie laktacji, ze względu na minimalną absorpcję substancji, Fluomizin może być stosowany przy wyraźnych wskazaniach klinicznych, bez konieczności przerywania karmienia piersią.
absorpcja ogólnoustrojowa, badania kliniczne, chlorek dekwaliniowy, ekspozycja ogólnoustrojowa, Fluomizin, karmienie piersią, laktacja, narażenie ogólnoustrojowe, okres okołoporodowy, okres rozrodczy, podanie dopochwowe, tabletki dopochwowe, termin porodu, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, wskazania kliniczne, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clatra Allergy 20 mg
Bilastyna jest wskazana w leczeniu uczuleniowego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki, z dawkowaniem dostosowanym do wieku i masy ciała pacjenta. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat zalecana dawka wynosi 20 mg raz na dobę, podawana doustnie, najlepiej na czczo (1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku/soku owocowym) w celu optymalizacji wchłaniania. Dzieci w wieku 6-11 lat o masie ciała ≥20 kg stosują dawkę 10 mg (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej lub roztwór doustny 2,5 mg/ml). U dzieci poniżej 6 lat lub o masie ciała <20 kg bilastyna nie jest zalecana z powodu braku danych dotyczących dawkowania. Terapia powinna być dostosowana indywidualnie, zależnie od rodzaju i nasilenia schorzenia alergicznego, a u pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki.
bilastyna, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ekspozycja na alergeny, narażenie ogólnoustrojowe, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, pokrzywka, populacja pediatryczna, postać niezmieniona, profil bezpieczeństwa, roztwór doustny, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, substancja czynna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, uczuleniowe zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ketoprofen LGO 25 mg/g
Ketoprofen w postaci żelu (Ketoprofen LGO 25 mg/g) stosowany miejscowo charakteryzuje się niższym narażeniem ogólnoustrojowym niż formy doustne, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo jego stosowania u kobiet ciężarnych. W I i II trymestrze stosowanie jest dopuszczalne wyłącznie przy jednoznacznych wskazaniach medycznych, z zaleceniem stosowania najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. W III trymestrze ciąży preparat jest bezwzględnie przeciwwskazany ze względu na ryzyko poważnych powikłań u płodu, takich jak zaburzenia układu oddechowego, sercowo-naczyniowego i nerkowego, wydłużenie czasu krwawienia oraz opóźnienie porodu.
aplikacja miejscowa leku, inhibitor syntetazy prostaglandyn, karmienie piersią, ketoprofen, ketoprofen w żelu, laktacja, narażenie ogólnoustrojowe, opóźniony poród, przeciwwskazanie w ciąży, status reprodukcyjny, substancja czynna, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, układ sercowo-naczyniowy, wiek rozrodczy, wydłużony czas krwawienia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Treprostinil Reddy 10 mg/ml
Treprostinil Reddy jest wskazany do ciągłej infuzji podskórnej (preferowanej ze względu na mniejsze ryzyko zakażeń) lub dożylnej u pacjentów z nadciśnieniem płucnym (PAH). Początkowa dawka wynosi 1,25 ng/kg mc./min, z możliwością zmniejszenia do 0,625 ng/kg mc./min w przypadku nietolerancji, a następnie stopniowego zwiększania dawki pod nadzorem lekarskim (1,25 ng/kg mc./min tygodniowo przez 4 tygodnie, potem 2,5 ng/kg mc./min). Średnie dawki stosowane w badaniach klinicznych wynosiły 26 ng/kg mc./min po 12 miesiącach, 36 ng/kg mc./min po 24 miesiącach i 42 ng/kg mc./min po 48 miesiącach. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę początkową należy zmniejszyć do 0,625 ng/kg mc./min ze względu na znaczne zwiększenie ekspozycji na lek (AUC wzrasta o 260-510%). U osób starszych i z nadwagą dawkowanie powinno uwzględniać indywidualne cechy pacjenta. Nagłe odstawienie lub zmniejszenie dawki może wywołać efekt „z odbicia” nadciśnienia płucnego, dlatego należy unikać przerw w terapii i stosować indywidualne strategie wznowienia infuzji.
cewnik żylny centralny, chlorek sodu, drobnoustrój Gram-ujemny, epoprostenol, infuzja dożylna, infuzja podskórna, klirens osoczowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, nadwaga, narażenie ogólnoustrojowe, niedociśnienie tętnicze, prostacyklina, remisja, skala Child-Pugh, tętnicze nadciśnienie płucne, woda jałowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zakażenie krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zestaw do infuzji podskórnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bilaxten 2,5 mg/ml
Bilaxten w postaci roztworu doustnego o stężeniu 2,5 mg/ml zawiera bilastynę i jest wskazany do leczenia objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek oraz pokrzywki u dzieci w wieku 6-11 lat z masą ciała ≥ 20 kg. Zalecana dawka wynosi 10 mg bilastyny (4 ml roztworu) raz na dobę, podawana na czczo, godzinę przed lub dwie godziny po posiłku lub spożyciu soku owocowego, aby uniknąć interakcji pokarmowych. U dzieci poniżej 6 lat lub o masie ciała < 20 kg stosowanie bilastyny nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat preferowane jest stosowanie tabletek w dawce 20 mg raz na dobę. Czas leczenia zależy od rodzaju alergii: sezonowe zapalenie błony śluzowej nosa wymaga terapii w okresie ekspozycji na alergeny, a pokrzywka wymaga indywidualnego podejścia do długości terapii.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, bilastyna, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ekspozycja na alergeny, interakcja leku z pokarmem, leczenie ciągłe, margines bezpieczeństwa, metylu parahydroksybenzoesan, narażenie ogólnoustrojowe, objawy alergiczne, pokrzywka, propylu parahydroksybenzoesan, roztwór doustny, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, substancja czynna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Revival 10 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Revival, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania olmesartanu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem ze względu na wysokie ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Suplementy potasu oraz leki moczopędne oszczędzające potas mogą powodować niebezpieczne zwiększenie stężenia potasu w surowicy, co wymaga monitorowania. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę i inhibitory COX-2, mogą obniżać skuteczność przeciwnadciśnieniową olmesartanu oraz zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, dlatego zaleca się kontrolę czynności nerek i odpowiednie nawodnienie pacjenta. Kolesewelam zmniejsza biodostępność olmesartanu, co wymaga podawania olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność olmesartanu, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka olmesartanu, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający, narażenie ogólnoustrojowe, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżanie ciśnienia krwi, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, preparat litu, przesączanie kłębuszkowe, spadek ciśnienia tętniczego, stężenie potasu w surowicy, substancja wiążąca kwasy żółciowe, suplement potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna i digoksyna, wodorotlenek glinowo-magnezowy, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bupropion Neuraxpharm 150 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bupropionu chlorowodorku wykazały brak negatywnego wpływu na płodność, przebieg ciąży oraz rozwój płodowy u szczurów przy dawkach odpowiadających maksymalnym dawkom zalecanym u ludzi. U królików, przy dawkach do 7-krotnie wyższych niż maksymalne dawki ludzkie (obliczane na podstawie mg/m²), zaobserwowano jedynie nieznaczony wzrost częstości zaburzeń układu szkieletowego, takich jak dodatkowe żebro piersiowe i opóźnione kostnienie paliczków, a także zmniejszenie masy ciała płodów przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic. W badaniach toksyczności ogólnej u zwierząt (szczury, psy) dawki wielokrotnie przekraczające dawki terapeutyczne u ludzi wywoływały objawy neurologiczne (ataksyę, drgawki), osłabienie, drżenia, wymioty oraz zwiększoną śmiertelność, przy czym narażenie ogólnoustrojowe zwierząt było porównywalne do ludzkiego dzięki indukcji enzymów, która u ludzi nie występuje.
ataksja, bupropion chlorowodorek, drgawki, drżenia, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, indukcja enzymów wątrobowych, kancerogenność, narażenie ogólnoustrojowe, objawy toksyczności, opóźnione kostnienie, profil bezpieczeństwa leku, rozwój płodowy, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia układu szkieletowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitynib Adamed 37,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielokierunkowe działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy żeński, obserwowane przy klinicznie istotnych stężeniach leku. Zmiany te, w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii, obejmowały m.in. nudności, krwotoki, zmniejszenie liczby komórek szpiku, zaniki tkanki limfoidalnej, martwicę komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zgrubienie płytki wzrostowej oraz zanik macicy i zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych. Sunitynib nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak w badaniach in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów obserwowano rozwój nowotworów (m.in. rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, guzy chromochłonne nadnerczy) przy dawkach ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższych niż AUC u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie genotoksyczności, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, klastogen, mutagen, mysz transgeniczna, nadnercze, narażenie ogólnoustrojowe, narząd docelowy, odstęp QTc, opóźnione kostnienie kręgów, organogeneza, poliploidia, przewód pokarmowy, rakotwórczość, resorpcja, rozrost mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój zarodkowo-płodowy, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ limfatyczny i krwiotwórczy, zanik kanalików jądrowych, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bilagra ORO 10 mg
Preparat Bilagra ORO zawiera bilastynę w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępnych w dawkach 10 mg i 20 mg. Dawkowanie jest uzależnione od wieku i masy ciała pacjenta oraz wskazań terapeutycznych, obejmujących łagodzenie objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki. Dorośli i młodzież powyżej 12 lat stosują dawkę 20 mg raz na dobę, natomiast dzieci w wieku 6-11 lat o masie ciała ≥20 kg przyjmują 10 mg raz na dobę. Tabletki należy podawać na czczo, tj. 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku lub spożyciu soku owocowego, co jest kluczowe dla optymalnego wchłaniania bilastyny. Preparat nie jest zalecany dla dzieci poniżej 6 lat i masy ciała <20 kg z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i dawkowania. Bilastyna nie wymaga modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, gdyż nie jest metabolizowana w wątrobie i wydalana jest w postaci niezmienionej.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, bilastyna, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, dysfagia, farmakodynamika, farmakokinetyka, margines bezpieczeństwa leku, narażenie ogólnoustrojowe, pokrzywka, przebieg choroby, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, sok grejpfrutowy, tabletka rozpuszczalna w jamie ustnej, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce, śliniankach, stawach oraz narządach rozrodczych żeńskich (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu czynnego.
aberracje chromosomalne strukturalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, hipoplazja szpiku kostnego, narażenie ogólnoustrojowe, organogeneza, poliploidia, potencjał genotoksyczny, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój zarodkowo-płodowy, sunitynib, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, trzustka zewnątrzwydzielnicza, wady rozwojowe szkieletu płodu, właściwości mutagenne, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finamef 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności finasterydu, obejmujące podawanie wielokrotne, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, nie wykazały istotnego zagrożenia dla organizmu ludzkiego. W badaniach na samcach szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy prostaty i pęcherzyków nasiennych, obniżenie wydzielania z gruczołów płciowych dodatkowych oraz redukcję indeksu płodności, co jest zgodne z mechanizmem działania finasterydu jako inhibitora 5-alfa-reduktazy. Efekty te wymagają jednak dalszej interpretacji klinicznej. U ciężarnych samic szczurów podawanie leku powodowało feminizację płodów męskich, co stanowi istotne przeciwwskazanie do stosowania finasterydu w ciąży.
działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, ekspozycja na finasteryd, feminizacja płodów, finasteryd, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły płciowe dodatkowe, indeks płodności, inhibitor 5-alfa-reduktazy, narażenie ogólnoustrojowe, narządy płciowe zewnętrzne, pęcherzyk nasienny, prostata, ryzyko teratogenne, teratogenność, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 50 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu na szczurach i małpach wykazały wielonarządowe zmiany patologiczne, obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost), stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe i przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności w testach bakteryjnych ani klastogenności in vivo, jednak zaobserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, dwunastnica, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, komórki mezangium, LVEF, nadnercze, narażenie ogólnoustrojowe, odstęp QTc, okres prenatalny, organogeneza, płytka wzrostu, poliplodia, przewód pokarmowy, przysadka, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, węzeł chłonny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – BILARGENA 20 mg
Bilargena, zawierająca 20 mg bilastyny w postaci bilastyny jednowodnej, jest wskazana do leczenia alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. Standardowa dawka wynosi 20 mg raz na dobę, podawana doustnie, z zachowaniem odstępu czasowego – tabletki należy przyjmować godzinę przed lub dwie godziny po posiłku lub spożyciu soku owocowego. Czas terapii jest uzależniony od rodzaju schorzenia: w sezonowym alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa leczenie trwa okresowo, podczas ekspozycji na alergeny, natomiast w całorocznym – ciągle w okresach ekspozycji. W przypadku pokrzywki czas leczenia jest indywidualizowany. U osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, podobnie jak u chorych z zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na brak metabolizmu leku w wątrobie i jego wydalanie w postaci niezmienionej.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa całoroczne, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa sezonowe, bilastyna, bilastyna jednowodna, ekspozycja na alergeny, farmakokinetyka bilastyny, narażenie ogólnoustrojowe, niewydolność nerek, podanie doustne, pokrzywka, schorzenie alergiczne, terapia schorzeń alergicznych, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Octenisept oral mono 1 mg/ml
Octenisept oral mono, zawierający oktenidyny dwuchlorowodorek w stężeniu 1 mg/ml, jest roztworem do stosowania w jamie ustnej, którego bezpieczeństwo stosowania w ciąży opiera się na ograniczonych danych klinicznych. Dostępne informacje pochodzą z zastosowania roztworu 0,1% oktenidyny dwuchlorowodorku w połączeniu z 2% fenoksyetanolem u 300-1000 kobiet w ciąży (≥12 tygodni), bez zgłoszonych działań niepożądanych. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na reprodukcję. Stosowanie leku w ciąży powinno być rozważane jedynie w przypadku wyraźnej konieczności klinicznej, po indywidualnej ocenie korzyści i ryzyka, zgodnie z zasadą przewagi korzyści nad potencjalnym ryzykiem dla płodu.
antyseptyczne leczenie ran, charakterystyka produktu leczniczego, dezynfekcja błon śluzowych, działanie niepożądane, karmienie piersią, makrogologlicerolu hydroksystearynian, narażenie ogólnoustrojowe, Octenisept oral mono, oktenidyny dwuchlorowodorek, roztwór do jamy ustnej, substancja czynna, substancja pomocnicza o znanym działaniu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję