Właściwości farmakokinetyczne leku

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych ryfaksyminy, będącej substancją czynną leku TIXTELLER w dawce 550 mg, tabletki powlekane. Właściwości farmakokinetyczne opisują losy leku w organizmie, w tym procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.

Wchłanianie

Ryfaksymina w formie polimorficznej α charakteryzuje się bardzo niskim stopniem wchłaniania po podaniu doustnym, co potwierdzono w badaniach farmakokinetycznych przeprowadzonych na szczurach, psach i ludziach. Biodostępność substancji wynosi poniżej 1%. Po wielokrotnym podaniu dawek terapeutycznych obserwowano nieznaczne stężenia leku w osoczu (poniżej 10 ng/ml) zarówno u zdrowych ochotników, jak i u pacjentów z uszkodzoną śluzówką jelit, takich jak osoby z nieswoistymi zapaleniami jelit.¹

U pacjentów z encefalopatią wątrobową (HE) podawanie ryfaksyminy w dawce 550 mg dwa razy na dobę skutkowało około 12-krotnie większym narażeniem ogólnoustrojowym niż u zdrowych osób otrzymujących tę samą dawkę. Zauważono również, że spożycie posiłku bogatego w tłuszcze w ciągu 30 minut przed przyjęciem leku powoduje nieznaczne i klinicznie nieistotne zwiększenie wchłaniania ryfaksyminy.²

Dystrybucja

Ryfaksymina wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza. W badaniach in vivo przeprowadzonych po podaniu leku w dawce 550 mg stwierdzono, że średni odsetek wiązania ryfaksyminy z białkami osocza wynosi 67,5% u zdrowych ochotników oraz 62% u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.³

Metabolizm

Badania ekstraktów z kału wykazały, że ryfaksymina jest wykrywana w niezmienionej formie, co wskazuje na brak jej metabolizmu podczas pasażu przez przewód pokarmowy. Nie ulega ona rozpadowi ani nie jest metabolizowana w przewodzie pokarmowym.⁴

W badaniu z wykorzystaniem znakowanej radioaktywnie ryfaksyminy zaobserwowano, że odzysk substancji z moczu stanowił zaledwie 0,025% podanej dawki. Jedynym zidentyfikowanym u ludzi metabolitem ryfaksyminy jest 25-dezacetyloryfaksymina, której odzysk w moczu wynosił mniej niż 0,01% podanej dawki.<sup data-drug="Tixteller" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="W badaniu z wykorzystaniem znakowanej radioaktywnie ryfaksyminy, odzysk ryfaksyminy z moczu wynosił 0,025% podanej dawki, natomiast 5

Eliminacja

Badanie z wykorzystaniem ryfaksyminy znakowanej izotopem 14C wykazało, że lek jest niemal całkowicie i kompletnie wydalany z kałem (96,9% podanej dawki). Ryfaksymina znakowana 14C wykrywana w moczu stanowi mniej niż 0,4% podanej dawki, co potwierdza dominującą rolę eliminacji przez przewód pokarmowy.⁶

Liniowość lub nieliniowość

Procent i stopień narażenia ogólnoustrojowego na ryfaksyminę u ludzi charakteryzują się nieliniową kinetyką, która jest zależna od wielkości dawki. Zjawisko to wynika z ograniczonej możliwości wchłaniania ryfaksyminy, co jest determinowane stopniem jej rozpuszczalności.⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

W odniesieniu do pacjentów z zaburzeniami czynności nerek brak jest dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki ryfaksyminy.⁸

Zaburzenia czynności wątroby

Dostępne dane kliniczne dotyczące pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazują znaczące różnice w narażeniu ogólnoustrojowym na ryfaksyminę w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Narażenie ogólnoustrojowe na lek zwiększa się wraz ze stopniem niewydolności wątroby według klasyfikacji Child-Pugh:⁹

Zwiększone narażenie ogólnoustrojowe na ryfaksyminę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy interpretować w kontekście miejscowego działania leku na przewód pokarmowy oraz jego niskiej biodostępności ogólnoustrojowej. Na podstawie dostępnych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania ryfaksyminy u pacjentów z marskością wątroby, nie zaleca się modyfikacji dawkowania, ponieważ ryfaksymina wykazuje głównie działanie miejscowe.¹⁰

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka ryfaksyminy nie była badana w żadnej grupie wiekowej dzieci i młodzieży. Dotychczasowe badania kliniczne dotyczące nawrotów encefalopatii wątrobowej oraz leczenia ostrej encefalopatii wątrobowej obejmowały wyłącznie pacjentów w wieku ≥ 18 lat.¹¹