niewydolność komórek wątrobowych
Niewydolność komórek wątrobowych (hepatocytów) to stan patologiczny charakteryzujący się upośledzeniem funkcji wątroby na poziomie komórkowym. W wyniku uszkodzenia hepatocytów dochodzi do zaburzenia podstawowych funkcji metabolicznych, detoksykacyjnych i syntetycznych tego narządu.
Etiologia niewydolności komórek wątrobowych jest wieloczynnikowa i obejmuje przewlekłe zakażenia wirusowe (HBV, HCV), alkoholową chorobę wątroby, niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby (NAFLD), uszkodzenia toksyczne (leki, toksyny), choroby autoimmunologiczne oraz zaburzenia metaboliczne. W zależności od nasilenia i czasu trwania uszkodzenia, niewydolność może mieć charakter ostry lub przewlekły.
Klinicznie niewydolność komórek wątrobowych manifestuje się zaburzeniami krzepnięcia, hipoalbuminemią, żółtaczką, encefalopatią wątrobową oraz wodobrzuszem. W diagnostyce kluczową rolę odgrywają badania biochemiczne (podwyższone wartości transaminaz, bilirubiny, obniżone stężenie albumin), obrazowe oraz histopatologiczne. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje usunięcie czynnika uszkadzającego, terapie wspomagające oraz w skrajnych przypadkach przeszczepienie wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cordarone
Amiodaron w postaci roztworu do wstrzykiwań (Cordarone 50 mg/ml) wymaga podawania wyłącznie na oddziale intensywnej terapii z ciągłym monitorowaniem EKG i ciśnienia tętniczego, preferencyjnie przez dostęp centralny. Dożylne wstrzyknięcie amiodaronu, dawka około 5 mg/kg masy ciała, powinno trwać minimum 3 minuty i jest zarezerwowane dla sytuacji nagłych, gdy inne leki są nieskuteczne. Powtórne podanie możliwe jest po minimum 15 minutach, a dalsze dawki należy podawać w formie infuzji. Amiodaron powoduje charakterystyczne wydłużenie odstępu QT w EKG, jednak rzadko wywołuje torsade de pointes. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z sofosbuwirem ze względu na ryzyko bradykardii i bloku serca, wymagające intensywnego monitorowania przez pierwsze 48 godzin hospitalizacji oraz codziennej obserwacji przez 2 tygodnie.
aminotransferazy, amiodaron, antagoniści kanałów wapniowych, beta-adrenolityki, bradykardia, centralny dostęp żylny, duszność, hipokaliemia, infuzja dożylna, migotanie komór, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie, nieproduktywny kaszel, niewydolność komórek wątrobowych, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, oddział intensywnej terapii, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, sofosbuwir, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia hemodynamiczne, zapalenie nerwu wzrokowego, zapaść krążeniowa, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, zespół Stevensa-Johnsona