torbiel łąkotki

Torbiel łąkotki to patologiczna zmiana w obrębie łąkotki, najczęściej przyśrodkowej, charakteryzująca się obecnością wypełnionej płynem przestrzeni wewnątrz struktury łąkotki. Jest to stosunkowo rzadka jednostka chorobowa, stanowiąca około 4-6% wszystkich patologii łąkotek.

Etiologia torbieli łąkotki nie jest w pełni poznana, ale najczęściej rozwija się ona na skutek mikrourazów, degeneracji tkanki lub jako konsekwencja urazu kolana. Histologicznie torbiel łąkotki charakteryzuje się obecnością torebki wyścielonej jednowarstwowym nabłonkiem płaskim, wypełnionej płynem surowiczym lub galaretowatym.

Objawy kliniczne torbieli łąkotki obejmują ból w linii szpary stawowej, uczucie dyskomfortu podczas zginania kolana, okresowe obrzęki oraz ograniczenie ruchomości stawu. W badaniu fizykalnym można czasem wyczuć bolesny, elastyczny guzek w okolicy szpary stawowej.

Diagnostyka torbieli łąkotki opiera się głównie na badaniu rezonansu magnetycznego (MRI), które umożliwia dokładną ocenę wielkości, lokalizacji i charakteru zmiany. Ultrasonografia może być pomocna w diagnostyce torbieli zlokalizowanych obwodowo.

Leczenie torbieli łąkotki zależy od nasilenia objawów i wielkości zmiany. W przypadkach bezobjawowych stosuje się postępowanie zachowawcze. Przy utrzymujących się dolegliwościach metodą z wyboru jest artroskopowa resekcja torbieli wraz z częściową meniscektomią lub szycie łąkotki. Rokowanie po leczeniu operacyjnym jest zazwyczaj dobre, z niskim odsetkiem nawrotów.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl