szum uszny pulsujący
Szum uszny pulsujący, określany również jako pulsacyjny szum uszny (PSU) lub tinnitus pulsatilis, to rodzaj szumu usznego, który charakteryzuje się rytmicznym dźwiękiem zsynchronizowanym z biciem serca pacjenta. W przeciwieństwie do niepulsującego szumu usznego, który najczęściej ma przyczyny subiektywne, pulsujący szum uszny zwykle ma obiektywne podłoże i jest związany z zaburzeniami przepływu krwi.
Przyczyny pulsującego szumu usznego obejmują nieprawidłowości naczyniowe, takie jak przetoki tętniczo-żylne, zwężenie tętnicy szyjnej, kłębczaki, tętniaki, guz kłębka szyjnego oraz łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe. Może być również związany z zaburzeniami przepływu krwi w naczyniach żylnych lub zmianami w mięśniach podniebienia. W rzadkich przypadkach może wynikać z zaburzeń rytmu serca.
Diagnostyka pulsującego szumu usznego wymaga dokładnego badania podmiotowego, badania przedmiotowego, w tym osłuchiwania okolicy szyi i głowy, oraz specjalistycznych badań obrazowych, takich jak angiografia TK, MRI z kontrastem, ultrasonografia dopplerowska naczyń szyjnych oraz audiometria. Badania te mają na celu identyfikację potencjalnie uleczalnych przyczyn.
Leczenie pulsującego szumu usznego zależy od zidentyfikowanej przyczyny i może obejmować interwencje chirurgiczne, embolizację, terapię farmakologiczną lub leczenie nadciśnienia wewnątrzczaszkowego. Ze względu na potencjalnie poważne przyczyny leżące u podstaw tego typu szumu usznego, pacjenci zgłaszający pulsujący szum uszny powinni być pilnie skierowani do specjalistycznej diagnostyki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Szumy uszne – Patofizjologia i mechanizm
Szumy uszne (tinnitus) to percepcja dźwięku bez zewnętrznego źródła, której patofizjologia jest złożona i heterogeniczna. Około 24% przypadków wynika z nieprawidłowości obwodowego układu słuchowego, 35% z dróg słuchowych, a 41% z struktur nadnamiotowych. Kluczową rolę odgrywa ośrodkowy układ nerwowy, gdzie neuroplastyczne zmiany, takie jak zwiększona spontaniczna aktywność neuronów, reorganizacja mapy tonotopowej i hiperaktywność jądra ślimakowego grzbietowego (DCN), prowadzą do nadpobudliwości neuronalnej i percepcji szumów. Mechanizmy te obejmują zaburzenia równowagi pobudzeniowo-hamującej, zmiany w układach glicynergicznym, GABAergicznym, glutaminergicznym i cholinergicznym oraz zmniejszenie funkcji kanałów potasowych KCNQ. Utrata słuchu, zwłaszcza uszkodzenie komórek słuchowych ślimaka, jest najczęstszą przyczyną, a uszkodzenia mogą występować nawet przed klinicznym ujawnieniem ubytku słuchu. Zaangażowanie układu limbicznego, siatkowatego i sieci poznawczych tłumaczy różnice w percepcji i uciążliwości szumów u pacjentów.
badanie asocjacyjne całego genomu, czynnik martwicy nowotworów alfa, emisja otoakustyczna, funkcjonalny rezonans magnetyczny, interleukina-6, kora słuchowa, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerw uszno-skroniowy, neurofeedback, neurozapalenie, ośrodkowy układ nerwowy, ototoksyczność, pozytronowa tomografia emisyjna, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, przezczaszkowa stymulacja prądem stałym, synaptopatia, szum uszny, szum uszny pulsujący, zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego - Leksykon chorób i schorzeń
Dysplazja włóknisto-mięśniowa – Diagnostyka i diagnoza
Dysplazja włóknisto-mięśniowa (FMD) to rzadka, niezapalna i nieaterosklerotyczna choroba naczyń, dotycząca głównie tętnic średniego kalibru, z predylekcją do tętnic nerkowych (60-75%), mózgowych (25-30%), trzewnych (9%) i kończyn (5%). Diagnostyka opiera się na wysokim podejrzeniu klinicznym, wywiadzie, badaniu fizykalnym (szmer naczyniowy) oraz badaniach obrazowych. Badania laboratoryjne mają ograniczoną wartość i służą głównie wykluczeniu innych przyczyn zwężeń tętnic, takich jak miażdżyca czy zapalenia naczyń. W diagnostyce obrazowej preferuje się ultrasonografię duplex, angiografię tomografii komputerowej (CTA) oraz rezonans magnetyczny (MRA), z angiografią klasyczną (DSA) jako złotym standardem w przypadkach wątpliwych lub planowanych interwencji. Charakterystycznym obrazem FMD, szczególnie postaci wieloogniskowej, jest tzw. „sznur korali” (string-of-beads), widoczny w 80-90% przypadków, zwłaszcza w środkowych i dystalnych odcinkach tętnic nerkowych i szyjnych.
angiografia klasyczna, angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, dysplazja włóknisto-mięśniowa, krwotok podpajęczynówkowy, miażdżyca, naczynie mózgowe, nadciśnienie tętnicze, nefropatia kontrastowa, neurofibromatoza typu 1, przemijające niedokrwienie mózgu, rozwarstwienie, szmer naczyniowy, szum uszny pulsujący, tętniak, tętniak wewnątrzczaszkowy, tętnica kręgowa, tętnica nerkowa, tętnica szyjna wewnętrzna, turbulencja przepływu, udar mózgu, ultrasonografia duplex, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zmiana wieloogniskowa