terapia lakozamidem

Terapia lakozamidem stanowi ważną opcję w leczeniu padaczki, szczególnie w przypadku napadów częściowych u pacjentów dorosłych i młodzieży powyżej 16 roku życia. Lakozamid jest lekiem przeciwpadaczkowym trzeciej generacji, działającym poprzez selektywne wzmacnianie powolnej inaktywacji kanałów sodowych napięciozależnych, co prowadzi do stabilizacji błon neuronalnych i hamowania powtarzalnych wyładowań neuronów.

Lakozamid wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny – charakteryzuje się prawie całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym, niskim wiązaniem z białkami osocza (około 15%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych. Lek jest metabolizowany głównie przez O-demetylację, a jego okres półtrwania wynosi około 13 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę.

W praktyce klinicznej lakozamid stosuje się najczęściej jako terapię dodaną u pacjentów z padaczką lekooporną, rozpoczynając od dawki 50 mg dwa razy na dobę, z następczym stopniowym zwiększaniem do dawki podtrzymującej 200-400 mg/dobę. Istotną zaletą leku jest możliwość stosowania zarówno w formie doustnej, jak i dożylnej, co ma szczególne znaczenie w stanach nagłych oraz u pacjentów, u których podanie doustne jest czasowo niemożliwe.

Profil działań niepożądanych lakozamidu obejmuje głównie zawroty głowy, ból głowy, nudności oraz podwójne widzenie, przy czym intensywność objawów niepożądanych często zależy od szybkości zwiększania dawki. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz u osób przyjmujących leki wpływające na przewodnictwo serca, gdyż lakozamid może wydłużać odstęp PR w zapisie EKG.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl