komórki śródmiąższowe
Komórki śródmiąższowe to niejednorodna grupa komórek zlokalizowanych w tkance łącznej (zrębie) narządów, pełniąca kluczowe funkcje w utrzymaniu homeostazy tkankowej. Najbardziej znanymi przedstawicielami są komórki Cajala (ICC) występujące w przewodzie pokarmowym, gdzie funkcjonują jako rozruszniki generujące spontaniczną aktywność elektryczną odpowiedzialną za perystaltykę.
W zależności od lokalizacji narządowej, komórki śródmiąższowe wykazują zróżnicowane funkcje. W układzie moczowym komórki śródmiąższowe Cajala-podobne (ICC-LC) regulują czynność skurczową mięśniówki pęcherza moczowego. W sercu komórki śródmiąższowe uczestniczą w regulacji pracy kardiomiocytów i biorą udział w procesach naprawczych po uszkodzeniu mięśnia sercowego.
Dysfunkcje komórek śródmiąższowych są związane z wieloma jednostkami chorobowymi. Zaburzenia czynności ICC w przewodzie pokarmowym prowadzą do rozwoju gastroparezy, zespołu jelita drażliwego czy achalazji. W płucach dysfunkcja komórek śródmiąższowych może przyczyniać się do rozwoju włóknienia płuc, a w nerkach – do postępu przewlekłej choroby nerek.
Badania nad komórkami śródmiąższowymi mają istotne znaczenie dla medycyny regeneracyjnej. Ze względu na ich potencjał progenitorowy, stanowią one obiecujący cel terapeutyczny w leczeniu chorób degeneracyjnych, schorzeń przewodu pokarmowego oraz patologii układu moczowego i sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clofarabine Accord 1 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne klofarabiny na myszach, szczurach i psach wykazały, że głównym celem toksyczności są szybko proliferujące tkanki, ze szczególnym wpływem na układ sercowo-naczyniowy, nerkowy oraz wątrobowy. U szczurów obserwowano kardiomiopatię i niewydolność serca przy ekspozycjach 7-13-krotnie wyższych (po ≥3 cyklach) lub 16-35-krotnie wyższych (po 1-2 cyklach) niż kliniczne Cmax. Nefropatia kłębuszkowa pojawiała się przy dawkach 3-5-krotnie przekraczających kliniczną AUC po 6 cyklach, charakteryzując się subklinicznymi zmianami histopatologicznymi bez odchyleń biochemicznych. Długotrwałe podawanie powodowało zmiany czynnościowe wątroby, również bez korelacji z parametrami biochemicznymi. Ponadto, klofarabina indukowała toksyczność na męskie narządy płciowe (np. zwyrodnienie nabłonka kanalików nasiennych przy dawkach 150 mg/m²/d u szczurów oraz >7,5 mg/m²/d u psów) oraz zmiany w żeńskich narządach rozrodczych (atrofia jajników i apoptoza błony śluzowej macicy u myszy przy 225 mg/m²/d), co wskazuje na ryzyko zaburzeń płodności.
aberracja chromosomowa, apoptoza błony śluzowej macicy, atrofia jajników, działanie hepatotoksyczne, działanie kardiotoksyczne, działanie klastogenne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka osocza, genotoksyczność, kanaliki nasienne, kardiomiopatia, komórki najądrza, komórki śródmiąższowe, mutacje powrotne, nefropatia kłębuszkowa, profil toksyczny, spermatydy, test mikrojąderkowy, toksyczność klofarabiny, zmiany zwyrodnieniowe - Leksykon substancji czynnych
Abirateron – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Abirateron, stosowany w onkologii, wykazuje mechanizm działania polegający na hamowaniu syntezy androgenów, co prowadzi do znaczącego obniżenia stężenia testosteronu. Badania toksyczności na modelach zwierzęcych wykazały zmniejszenie masy narządów rozrodczych, zmiany morfologiczne i histopatologiczne w nadnerczach, przysadce mózgowej oraz tkance gruczołowej sutków, które były całkowicie lub częściowo odwracalne po 4 tygodniach od zakończenia terapii. Wpływ na płodność u szczurów był przemijający, z powrotem do normy w ciągu 4-16 tygodni po odstawieniu leku. W badaniach rozwojowych odnotowano zmniejszenie masy płodu i obniżenie wskaźników przeżycia, bez działania teratogennego, co potwierdza, że efekty te wynikają z farmakologicznego wpływu na gospodarkę hormonalną.
abirateron, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysfagia, działanie teratogenne, gospodarka hormonalna, komórki śródmiąższowe, lecznictwo onkologiczne, mechanizm farmakologiczny, model zwierzęcy, narządy wrażliwe na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, potencjał rakotwórczy, przysadka mózgowa, rozwój płodu, synteza androgenów, testosteron, wady wrodzone, zmiany histopatologiczne nadnerczy