karbamazepina
Karbamazepina to lek przeciwpadaczkowy z grupy pochodnych dibenzazepiny, stosowany w leczeniu padaczki, neuralgii nerwu trójdzielnego oraz w terapii choroby afektywnej dwubiegunowej. Mechanizm działania polega głównie na blokowaniu kanałów sodowych zależnych od napięcia, co stabilizuje błony neuronów i hamuje powtarzające się wyładowania neuronalne.
W leczeniu padaczki karbamazepina jest skuteczna szczególnie w napadach częściowych prostych i złożonych oraz napadach wtórnie uogólnionych. W neuralgii nerwu trójdzielnego zmniejsza ból poprzez hamowanie przewodnictwa w drogach bólowych. Jako lek normotymiczny stabilizuje nastrój u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową.
Karbamazepina podlega metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez cytochrom P450 3A4, i wykazuje zdolność do autoindukcji enzymów, co może prowadzić do obniżenia jej stężenia w osoczu podczas długotrwałej terapii. Lek wchodzi w liczne interakcje z innymi substancjami, dlatego wymaga starannego monitorowania podczas terapii skojarzonej.
Do najczęstszych działań niepożądanych należą zawroty głowy, senność, ataksja, nudności oraz reakcje skórne. Poważniejsze powikłania obejmują agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną oraz zespół Stevensa-Johnsona. Ze względu na potencjalną teratogenność, stosowanie leku u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności i oceny stosunku korzyści do ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Topiramate Aurovitas 25 mg
Topiramate Aurovitas jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg i 200 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do odpowiedzi klinicznej pacjenta. W monoterapii u dorosłych leczenie rozpoczyna się od 25 mg na noc przez tydzień, z kolejnym zwiększaniem dawki o 25-50 mg co 1-2 tygodnie, aż do dawki docelowej 100-200 mg/dobę podawanej w dwóch dawkach podzielonych, z maksymalną dawką do 500 mg/dobę. U dzieci powyżej 6 lat dawka początkowa wynosi 0,5-1 mg/kg mc. na noc, zwiększana o 0,5-1 mg/kg mc. co 1-2 tygodnie, z dawką docelową około 100 mg/dobę (ok. 2 mg/kg mc./dobę). W terapii wspomagającej u dorosłych dawka początkowa to 25-50 mg na noc, zwiększana o 25-50 mg co 1-2 tygodnie, z dawką docelową 200-400 mg/dobę. U dzieci ≥2 lat dawka początkowa wynosi 25 mg lub 1-3 mg/kg mc., zwiększana o 1-3 mg/kg mc. co 1-2 tygodnie, z dawką docelową 5-9 mg/kg mc./dobę, a maksymalna tolerowana dawka to 30 mg/kg mc./dobę. W profilaktyce migreny u dorosłych dawka początkowa to 25 mg na noc, zwiększana o 25 mg co tydzień do dawki docelowej 100 mg/dobę, z maksymalną dawką 200 mg/dobę; u dzieci stosowanie nie jest zalecane ze względu na brak danych.
częściowy napad padaczkowy, dawka skuteczna, fenytoina, hemodializa, kapsułka twarda, karbamazepina, klirens kreatyniny, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia padaczki, napad drgawkowy, napad padaczkowy, padaczka, pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny, profilaktyka migreny, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, topiramat, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Lennoxa-Gastauta - Leksykon leków
Interakcje leku – Nolpaza 40 mg tabletki dojelitowe 40 mg
Pantoprazol, substancja czynna Nolpazy 40 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez podwyższenie pH żołądka oraz metabolizm przez izoenzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19 i CYP3A4. Znaczące zmniejszenie biodostępności obserwuje się w przypadku azoli przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), inhibitorów proteazy HIV (szczególnie atazanawiru) oraz erlotynibu, co wymaga odpowiedniego dostosowania terapii lub monitorowania skuteczności. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę i ścisłe monitorowanie pacjenta. Ponadto, u pacjentów stosujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon) obserwuje się wzrost wartości INR i czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu dużych dawek metotreksatu (np. 300 mg), gdyż pantoprazol może zwiększać jego stężenie i nasilać działania niepożądane, co może wymagać czasowego odstawienia leku.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, doustny lek antykoncepcyjny, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, kwas solny, lewonorgestrel, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, Nolpaza, P-glikoproteina, pantoprazol, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, środek zobojętniający, teofilina, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Finasteridum Bluefish 5 mg
Finasteryd wykazuje ograniczone interakcje farmakologiczne, jednak istotne jest uwzględnienie jego wpływu na stężenie swoistego antygenu sterczowego (PSA) w surowicy, które ulega obniżeniu o około 50% po co najmniej 6 miesiącach terapii. W praktyce klinicznej oznacza to konieczność podwojenia wartości PSA u pacjentów leczonych finasterydem, aby prawidłowo interpretować wyniki i ocenić ryzyko raka gruczołu krokowego. Finasteryd jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, ale nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami czy induktorami tego enzymu, ani z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwnadciśnieniowymi czy inhibitorami fosfodiesterazy-5.
cytochrom P450 3A4, digoksyna, fenytoina, finasteryd, gruczoł krokowy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy 5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, rak gruczołu krokowego, rak prostaty, ryfampicyna, rytonawir, sildenafil, swoisty antygen sterczowy, tadalafil, teofilina, warfaryna, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polkepral 250 mg
Lewetyracetam, będący pochodną pirolidonu i klasyfikowany pod kodem ATC N03AX14, wykazuje unikalny mechanizm działania przeciwpadaczkowego, wiążąc się z białkiem pęcherzyków synaptycznych 2A (SV2A), co wpływa na proces fuzji pęcherzyków i egzocytozy neurotransmiterów. Lek ten moduluje homeostazę wapniową w neuronach poprzez częściowe hamowanie prądów Ca typu N oraz ograniczanie uwalniania jonów Ca z wewnątrzneuronalnych magazynów, a także znosi hamowanie prądów bramkowanych przez GABA i glicynę indukowane przez cynk i beta-karboliny. Lewetyracetam wykazuje szerokie spektrum działania przeciwdrgawkowego w modelach zwierzęcych oraz u ludzi, potwierdzone w badaniach klinicznych obejmujących różne grupy wiekowe i typy napadów padaczkowych, bez działania drgawkotwórczego i z brakiem aktywności farmakologicznej głównego metabolitu.
białko pęcherzyków synaptycznych 2A, działanie przeciwdrgawkowe, dziecięca padaczka z napadami nieświadomości, egzocytoza neurotransmiterów, elektroencefalografia, GABA i glicyna, homeostaza wapniowa, idiopatyczna padaczka uogólniona, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, młodzieńcza padaczka miokloniczna, młodzieńcza padaczka z napadami nieświadomości, monoterapia, napad częściowy, napad częściowy wtórnie uogólniony, napad miokloniczny, napad padaczkowy, napad PGTC, napad toniczno-kloniczny, padaczka z napadami częściowymi, padaczka z napadami grand mal, pochodna pirolidonu, prąd Ca typu N, SV2A, wideo-EEG - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tegretol 20 mg/ml
Tegretol, zawierający karbamazepinę w stężeniu 20 mg/ml w postaci doustnej zawiesiny, jest lekiem przeciwpadaczkowym, neurotropowym i psychotropowym z grupy pochodnych dibenzoazepiny (kod ATC: N03 AF01). Mechanizm działania karbamazepiny polega głównie na stabilizacji błon neuronów poprzez hamowanie powtarzalnych wyładowań potencjałów zależnych od sodu, co zapobiega nadpobudliwości neuronów. Lek wykazuje skuteczność w leczeniu napadów częściowych (proste i złożone), uogólnionych drgawek toniczno-klonicznych oraz mieszanych postaci napadów padaczkowych. Dodatkowo, karbamazepina wykazuje działanie psychotropowe, redukując stany niepokoju, depresji oraz nadmierną drażliwość i agresję, choć wpływ na funkcje poznawcze jest zmienny i zależny od dawki.
alkoholowy zespół abstynencyjny, błona komórki nerwowej, dibenzoazepina, dopamina, drgawki toniczno-kloniczne, dysfagia, funkcja psychomotoryczna, glutaminian, kanał sodowy, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, mieszana postać napadu, nadmierna drażliwość, napad częściowy, napad padaczkowy, nerwoból nerwu trójdzielnego, neuroleptyk, noradrenalina, psychoza maniakalno-depresyjna, wyładowanie neuronu, zaburzenie afektywne, zespół maniakalny - Leksykon leków
Interakcje leku – Melatonina LEK-AM 1 mg
Melatonina wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w surowicy oraz efekty terapeutyczne. Fluwoksamina, poprzez hamowanie eliminacji melatoniny, powoduje istotny wzrost jej stężenia i jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane. Inne substancje zwiększające biodostępność melatoniny to 5- i 8-metoksypsoraleny, cymetydyna, estrogeny (w doustnej antykoncepcji i HRT), inhibitory CYP2C19 (citalopram, omeprazol, lanzoprazol) oraz chinoliny. Z kolei karbamazepina i ryfampicyna indukują enzymy metabolizujące melatoninę, co prowadzi do obniżenia jej stężenia w osoczu. Nikotyna również zmniejsza poziom melatoniny, co może osłabiać jej działanie terapeutyczne.
alkohol etylowy, benzodiazepiny, biodostępność melatoniny, choroba wrzodowa, citalopram, cymetydyna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie sedatywne, estrogeny, fluwoksamina, gruźlica, hormonalna terapia zastępcza, imipramina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, karbamazepina, lanzoprazol, lek przeciwpadaczkowy, metoksypsoralen, N-acetyloserotonina, niebenzodiazepiny, nikotyna, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, ryfampicyna, sedacja, stężenie melatoniny, tiorydazyna, zaburzenia psychomotoryczne, zaleplon, zolpidem, zopiklon - Leksykon substancji czynnych
Fulwestrant – Interakcje
Fulwestrant charakteryzuje się niskim potencjałem do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza w kontekście metabolizmu przez układ enzymatyczny cytochromu P450, w tym CYP 3A4. Badania kliniczne wykazały brak hamującego wpływu fulwestrantu na aktywność CYP 3A4, co potwierdzono na przykładzie midazolamu. Ponadto, jednoczesne stosowanie silnych induktorów (np. ryfampicyny) oraz inhibitorów (np. ketokonazolu) CYP 3A4 nie powoduje istotnych zmian klirensu fulwestrantu, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania. Również inne leki modyfikujące aktywność CYP 3A4, takie jak itrakonazol, erytromycyna, karbamazepina czy fenytoina, nie wpływają znacząco na farmakokinetykę fulwestrantu.
choroba wątroby, CYP 3A4, cytochrom P450, dziurawiec, erytromycyna, estradiol, fałszywie dodatni wynik, fenytoina, fulwestrant, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens fulwestrantu, leczenie onkologiczne, midazolam, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, substancja czynna, test laboratoryjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Tuxanuva 110 mg
Dabigatran eteksylan, substancja czynna leku Tuxanuva, jest substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność P-gp. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na dabigatran (AUC wzrasta 2,38-2,53-krotnie, Cmax 2,35-2,49-krotnie), co wiąże się z wysokim ryzykiem krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o umiarkowanym działaniu, np. amiodaron (AUC 1,6-krotnie, Cmax 1,5-krotnie) czy tikagrelor (AUC 1,46-1,73-krotnie, Cmax 1,56-1,95-krotnie), wymagają ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna, zmniejszają stężenie dabigatranu nawet o 65-67%, co może obniżać skuteczność terapii i jest wskazaniem do unikania ich łącznego stosowania. Ponadto, leki przeciwpłytkowe (ASA, klopidogrel) i inne przeciwzakrzepowe zwiększają ryzyko krwawień, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu, co potwierdzają dane z badania RE-LY, gdzie ryzyko poważnych krwawień wzrastało średnio 2,5-krotnie przy łącznym stosowaniu z innymi antykoagulantami.
ablacja cewnikowa, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylan, digoksyna, dronedaron, działanie antyagregacyjne, fenytoina, glekaprewir i pibrentaswir, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor P-glikoproteiny, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, P-glikoproteina, pozakonazol, ranitydyna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, tikagrelor, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Miansec 10 mg
Mianseryna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Przeciwwskazane jest łączenie mianseryny z inhibitorami MAO (moklobemid, tranylcypromina, linezolid) bez zachowania co najmniej 2-tygodniowej przerwy, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego. Induktory CYP3A4, takie jak fenytoina i karbamazepina, mogą obniżać stężenie mianseryny w osoczu, co wymaga dostosowania dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie pochodnych kumaryny (np. warfaryny) wymaga monitorowania INR z uwagi na zmiany efektu przeciwkrzepliwego. Istotne jest także unikanie kojarzenia mianseryny z lekami wydłużającymi odstęp QTc (niektóre leki przeciwpsychotyczne, antybiotyki) ze względu na ryzyko torsade de pointes, co wymaga monitorowania EKG.
benzodiazepina, betanidyna, ciśnienie tętnicze krwi, częstoskurcz komorowy, działanie antycholinergiczne, fenytoina, guanetydyna, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sedatywny, linezolid, metyldopa, mianseryna, moklobemid, monitorowanie ciśnienia tętniczego, monitorowanie EKG, odstęp QTc, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia, pochodna kumaryny, polipragmazja, propranolol, przełom nadciśnieniowy, torsade de pointes, tranylcypromina, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tegretol 20 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny, substancji czynnej leku Tegretol (20 mg/ml, zawiesina doustna), obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, w tym toksyczność po podaniu jednorazowym i wielokrotnym, tolerancję miejscową, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Wyniki nie wskazują na istotne zagrożenia dla pacjentów stosujących lek w dawkach terapeutycznych. Jednak badania reprodukcyjne na zwierzętach (myszy, szczury, króliki) wykazały potencjalne działanie teratogenne, zwłaszcza przy dawkach powyżej 200 mg/kg mc./dobę, które powodowały toksyczność u matki oraz zwiększoną śmiertelność zarodków i opóźnienia wzrostu płodów. W dawkach klinicznych działanie teratogenne było nieznaczne lub nieobserwowane. Ponadto, potomstwo szczurów karmione mlekiem matek otrzymujących 192 mg/kg mc./dobę wykazywało zmniejszony przyrost masy ciała.
badanie farmakologiczne, brak spermatogenezy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz komórek wątrobowych, karbamazepina, łagodny guz jądra, margines bezpieczeństwa, organogeneza, potencjał rakotwórczy, śmiertelność zarodków, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wpływ na reprodukcję, zanik jądra - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fromilid 500 500 mg
Klarytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy, wydłużeniem odstępu QT (wrodzonym lub nabytym), komorowymi zaburzeniami rytmu serca (w tym torsade de pointes), zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek. Ze względu na silne hamowanie izoenzymu CYP3A4, klarytromycyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do kumulacji leków i poważnych działań niepożądanych, w tym zagrażających życiu arytmii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują jednoczesne stosowanie z astemizolem, cyzaprydem, domperydonem, pimozydem, terfenadyną, alkaloidami sporyszu, doustnym midazolamem, statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna), kolchicyną, tikagrelorem, iwabradyną, ranolazyną oraz lomitapidem. Wymienione połączenia zwiększają ryzyko wydłużenia odstępu QT, arytmii, toksyczności leków oraz innych powikłań, takich jak rabdomioliza czy zatrucie sporyszem.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, benzodiazepina, bradykardia, cyklosporyna, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dihydroergotamina, doustny antykoagulant, ergotamina, fenytoina, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, karbamazepina, klarytromycyna, kolchicyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek arytmogenny, lek przeciwdławicowy, lek przeciwpadaczkowy, lomitapid, lowastatyna, makrolid, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na antybiotyki, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, ranolazyna, reakcja anafilaktyczna, symwastatyna, takrolimus, tikagrelor, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Interakcje leku – Zypsila 60 mg
Zyprazydon wykazuje złożony profil farmakologiczny, co wymaga szczególnej uwagi na potencjalne interakcje lekowe, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, tiorydazyna, pimozyd, sertindol, halofantryna, fluorochinolony), które są przeciwwskazane ze względu na ryzyko torsade de pointes. Ponadto, zyprazydon może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z innymi lekami o działaniu ośrodkowym (benzodiazepiny, opioidy) oraz alkoholem, co zwiększa ryzyko sedacji, hipotonii ortostatycznej, zaburzeń poznawczych i objawów pozapiramidowych. Zyprazydon wykazuje niewielki potencjał hamowania enzymów CYP2D6 i CYP3A4, co nie przekłada się na istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne z lekami metabolizowanymi przez te enzymy, takimi jak doustne środki antykoncepcyjne czy walproinian. Jednakże, induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie zyprazydonu nawet o 35%, co może wymagać dostosowania dawki.
ataksja, CYP2D6, CYP3A4, doustny lek antykoncepcyjny, drgawki kloniczne mięśni, działanie sedatywne, enzym cytochromu P450, glikoproteina p, halofantryna, hiperrefleksja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia i III, lek przeciwinfekcyjny, lek serotonergiczny, lek stabilizujący nastrój, lek wydłużający odcinek QT, lek zobojętniający kwas żołądkowy, monoterapia litem, objaw pozapiramidowy, odcinek QT, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sól litu, spożywanie alkoholu, terapia skojarzona, torsade de pointes, trójtlenek arsenu, walproinian, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, zyprazydon