tkanka nabłonkowa

Tkanka nabłonkowa (epithelium) to jeden z czterech podstawowych typów tkanek występujących w organizmie człowieka. Tworzy ona warstwę komórek pokrywających powierzchnie zewnętrzne ciała, wyściełających jamy ciała oraz tworzy gruczoły. Charakteryzuje się zwartym ułożeniem komórek z minimalną ilością substancji międzykomórkowej i brakiem unaczynienia.

Nabłonki klasyfikuje się według kryterium morfologicznego (jednowarstwowy płaski, sześcienny, walcowaty, wielorzędowy, wielowarstwowy) oraz funkcjonalnego (wydzielniczy, wchłaniający, pokrywający). Tkanka nabłonkowa zawsze leży na błonie podstawnej, która oddziela ją od tkanki łącznej. Komórki nabłonkowe połączone są specjalnymi strukturami adhezyjnymi: desmosomami, połączeniami ścisłymi i szczelinowymi.

Do głównych funkcji tkanki nabłonkowej należy ochrona przed urazami mechanicznymi i patogenami, wchłanianie substancji (np. w jelitach), wydzielanie (np. w gruczołach) oraz percepcja bodźców (nabłonki zmysłowe). Zaburzenia tkanki nabłonkowej mogą prowadzić do różnych schorzeń, włączając choroby autoimmunologiczne, nowotwory pochodzenia nabłonkowego (raki) oraz zaburzenia metaboliczne.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl