dławica piersiowa Prinzmetala
Dławica piersiowa Prinzmetala, nazywana również dławicą naczynioskurczową lub wariantową, to szczególna forma choroby niedokrwiennej serca charakteryzująca się występowaniem napadowego bólu w klatce piersiowej w spoczynku, najczęściej w godzinach nocnych lub wczesnoporannych.
W odróżnieniu od klasycznej dławicy, która wynika z miażdżycy tętnic wieńcowych, dławica Prinzmetala jest spowodowana przejściowym skurczem (spazmem) tętnic wieńcowych, który prowadzi do ograniczenia przepływu krwi do mięśnia sercowego. W zapisie EKG podczas napadu charakterystyczne jest przemijające uniesienie odcinka ST, które ustępuje po przerwaniu skurczu naczyniowego.
Czynnikami ryzyka dławicy Prinzmetala są: palenie tytoniu, nadużywanie kokainy lub amfetaminy, nadmierne spożycie alkoholu, stosowanie niektórych leków, zaburzenia hormonalne oraz stres. Diagnostyka obejmuje EKG, holter EKG, próby prowokacyjne (np. z ergonowiną) oraz koronarografię, która może wykazać prawidłowy obraz tętnic wieńcowych lub współistniejące zmiany miażdżycowe.
Leczenie dławicy Prinzmetala opiera się głównie na farmakoterapii antagonistami wapnia (np. diltiazem, werapamil) oraz długo działającymi nitratami, które zmniejszają napięcie ściany naczyń wieńcowych i zapobiegają ich skurczom. Istotna jest również modyfikacja stylu życia i eliminacja czynników wyzwalających napady. Rokowanie jest zwykle dobre, jednak w niektórych przypadkach mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak zawał serca, zaburzenia rytmu serca czy nagła śmierć sercowa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cinie 50 50 mg
Bursztynian sumatryptanu, substancja czynna leku Cinie, jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, w tym po przebytym zawale mięśnia sercowego, z chorobą niedokrwienną serca, dławicą Prinzmetala, chorobą naczyń obwodowych oraz u osób manifestujących objawy niedokrwienia serca. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z udarem mózgu (zarówno niedokrwiennym, jak i krwotocznym), epizodem TIA, umiarkowanym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz niewyrównanym łagodnym nadciśnieniem tętniczym. Przeciwwskazaniem jest także ciężkie zaburzenie czynności wątroby ze względu na ryzyko kumulacji sumatryptanu i nasilenia działań niepożądanych. Tabletki Cinie zawierają laktozę w ilości 199 mg (tabletka 50 mg) oraz 133 mg (tabletka 100 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
agonista receptora 5-HT1, antagonista receptora 5-HT1, bursztynian sumatryptanu, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, dławica naczynioskurczowa, dławica piersiowa Prinzmetala, ergotamina, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja serotoninergiczna, laktoza, MAOI, metyzergid, moklobemid, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sumatryptan, napad migreny, nietolerancja laktozy, pochodne ergotaminy, przejściowe niedokrwienie mózgu, selegilina, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, TIA, tryptany, udar mózgu, wazokonstrykcja, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coryol 12,5 mg
Stosowanie karwedylolu (produkt leczniczy Coryol) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, gdzie zwiększanie dawki może prowadzić do pogorszenia stanu klinicznego lub zatrzymania płynów. W takich przypadkach zaleca się dostosowanie dawki leków moczopędnych oraz wstrzymanie dalszego zwiększania dawki karwedylolu do czasu stabilizacji. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i czynnikami ryzyka, takimi jak ciśnienie skurczowe <100 mmHg, choroba niedokrwienna serca, miażdżyca czy niewydolność nerek, konieczna jest regularna kontrola funkcji nerek, a w razie pogorszenia – zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii. Karwedylol wymaga także ostrożności u pacjentów z POChP, cukrzycą (ze względu na ryzyko maskowania objawów hipoglikemii i pogorszenia kontroli glikemii), chorobą naczyń obwodowych, blokiem serca I stopnia oraz u osób z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości. Bradykardię definiuje się jako tętno <55/min, co wymaga redukcji dawki leku.
alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk, blok serca, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, cyklosporyna, debryzochina, digoksyna, dławica piersiowa Prinzmetala, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, inhibitor ACE, karwedylol, lek przeciwarytmiczny, łuszczyca, miażdżyca naczyń, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niepożądana reakcja skórna, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność tętnicza, ostra hipoglikemia, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja bronchospastyczna, reakcja nadwrażliwości, ryfampicyna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, tyreotoksykoza, zaburzenie czynności lewej komory, zastoinowa niewydolność serca, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – NiQuitin MINI
Stosowanie Nikotynowej Terapii Zastępczej (NTZ) w formie tabletek do ssania NiQuitin MINI wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu krążenia, takimi jak niedawny zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, ciężkie zaburzenia rytmu serca czy niekontrolowane nadciśnienie. W tych przypadkach leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarską, a w razie nasilenia działań niepożądanych związanych z nikotyną dawkę należy ograniczyć lub odstawić lek. U pacjentów ze stabilnymi chorobami układu krążenia, cukrzycą, niekontrolowaną nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy, zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, a także z chorobami przewodu pokarmowego (np. zapaleniem przełyku, owrzodzeniem żołądka) konieczna jest ocena bilansu korzyści i ryzyka oraz zachowanie ostrożności ze względu na potencjalne interakcje i ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Zaleca się także częstsze monitorowanie stężenia glukozy u pacjentów z cukrzycą, ze względu na wpływ nikotyny na metabolizm węglowodanów.
aminy katecholowe, choroba naczyń mózgowych, cukrzyca, dławica piersiowa, dławica piersiowa Prinzmetala, enzym CYP 1A2, glikemia, guz chromochłonny nadnerczy, incydent naczyniowo-mózgowy, klirens nikotyny, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm leków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, nikotynowa terapia zastępcza, obrzęk naczynioruchowy, okluzyjna choroba tętnic obwodowych, owrzodzenie trawienne, owrzodzenie żołądka, padaczka, pokrzywka, policykliczny węglowodór aromatyczny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zapalenie przełyku, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coryol 3,125 mg
Coryol (karwedylol) jest lekiem o działaniu alfa- i beta-adrenolitycznym, wymagającym szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, gdzie podczas zwiększania dawki może dojść do pogorszenia niewydolności lub zatrzymania płynów. Zaleca się wtedy zwiększenie dawki diuretyków, wstrzymanie zwiększania dawki karwedylolu do stabilizacji klinicznej, a w razie potrzeby zmniejszenie dawki lub czasowe przerwanie leczenia. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i czynnikami ryzyka (ciśnienie skurczowe <100 mmHg, choroba niedokrwienna serca, uogólniona miażdżyca, niewydolność nerek) konieczna jest regularna kontrola czynności nerek, a w przypadku jej pogorszenia – zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii. Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów po ostrym zawale mięśnia sercowego należy zapewnić stabilność hemodynamiczną oraz stabilną terapię inhibitorem ACE przez co najmniej 48 godzin. Karwedylol wymaga także ostrożności u chorych z POChP, cukrzycą (ze względu na ryzyko maskowania hipoglikemii i pogorszenia kontroli glikemii), chorobą naczyń obwodowych, blokiem serca I stopnia oraz u pacjentów z reakcjami nadwrażliwości i podczas leczenia odczulającego. Bradykardia poniżej 55 uderzeń/min wymaga zmniejszenia dawki.
alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk, blok serca pierwszego stopnia, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie skurczowe, cukrzyca, cyklosporyna, czynność nerek, digoksyna, dławica piersiowa Prinzmetala, działanie dromotropowe, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, inhibitor ACE, karwedylol, kontrola glikemii, łuszczyca, miażdżyca naczyń, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ostra hipoglikemia, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja bronchospastyczna, ryfampicyna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, tyreotoksykoza, zaburzenie czynności lewej komory, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Carvedilol Orion
Karwedylol, substancja czynna preparatu Carvedilol Orion, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, zwłaszcza w ciężkich stadiach, u osób w podeszłym wieku, z niskim ciśnieniem tętniczym (<100 mm Hg) oraz niedoborem soli i objętości. Leczenie powinno być inicjowane po stabilizacji stanu pacjenta przez minimum 4 tygodnie terapią konwencjonalną i pod ścisłą kontrolą lekarską, najlepiej w warunkach szpitalnych. Monitorowanie pacjentów jest kluczowe w pierwszych dwóch godzinach po podaniu dawki początkowej oraz po jej zwiększeniu, ze względu na ryzyko niedociśnienia i pogorszenia niewydolności serca, które wymaga dostosowania dawek diuretyków, inhibitorów ACE lub karwedylolu. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i czynnikami ryzyka, takimi jak choroba niedokrwienna serca czy niewydolność nerek, konieczna jest kontrola czynności nerek, a w przypadku jej pogorszenia – zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii.
blok serca, bloker kanału wapniowego, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, czynność nerek, dławica piersiowa Prinzmetala, dysfagia, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, hipoglikemia, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, łuszczyca, miażdżyca naczyń, nadczynność tarczycy, niedociśnienie, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vivacor
Karwedylol (Vivacor) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, zwłaszcza podczas zwiększania dawki, gdyż może dojść do nasilenia objawów niewydolności lub retencji płynów. Zaleca się dostosowanie dawki leków moczopędnych oraz wstrzymanie zwiększania dawki karwedylolu do czasu stabilizacji stanu klinicznego, a w razie potrzeby zmniejszenie dawki lub czasowe przerwanie terapii. U pacjentów z niskim ciśnieniem skurczowym (<100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, uogólnioną miażdżycą lub współistniejącą niewydolnością nerek obserwowano odwracalne pogorszenie czynności nerek. Karwedylol może powodować bradykardię, a przy częstości poniżej 55/min konieczne jest rozważenie zmniejszenia dawki. Ponadto, lek może maskować objawy tyreotoksykozy i hipoglikemii, co wymaga monitorowania funkcji tarczycy i glikemii, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą.
bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, digoksyna, dławica piersiowa Prinzmetala, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karwedylol, kontrola glikemii, lek moczopędny, łuszczyca, miażdżyca naczyń, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność tętnicza, objaw Raynauda, ostra hipoglikemia, POChP, przewlekła niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, retencja płynów, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, tyreotoksykoza, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zawał mięśnia serca, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozo-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Symtrend
Karwedylol, zawarty w preparacie Symtrend, jest wskazany głównie w terapii skojarzonej przewlekłej zastoinowej niewydolności serca, stosowany u pacjentów stabilnych po minimum 4 tygodniach standardowego leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, niedoborem elektrolitów, zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, niskim ciśnieniem tętniczym (np. skurczowe < 100 mm Hg) oraz u osób w podeszłym wieku. Zaleca się monitorowanie przez około 2 godziny po pierwszej dawce lub zwiększeniu dawki, a w przypadku niedociśnienia tętniczego należy stopniowo zmniejszać dawki leków moczopędnych, inhibitorów ACE oraz karwedylolu. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca obserwowano przemijające pogorszenie czynności nerek, co wymaga regularnej kontroli i ewentualnej modyfikacji dawki. Karwedylol może maskować objawy hipoglikemii u chorych z cukrzycą, dlatego konieczna jest ścisła kontrola glikemii i dostosowanie terapii przeciwcukrzycowej.
antagonista kanałów wapniowych, blok przedsionkowo-komorowy, brak laktazy, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cymetydyna, dławica piersiowa Prinzmetala, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, hipoglikemia, inhibitor ACE, karwedylol, laktoza jednowodna, lek moczopędny, łuszczyca, metabolizm debryzochiny, nadczynność tarczycy, niedobór elektrolitów, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekła zastoinowa niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, zespół Raynauda, zespół zaburzeń oddechowych, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sobycor
Bisoprolol, stosowany w leczeniu przewlekłej stabilnej niewydolności serca, wymaga rozpoczęcia terapii od fazy dostosowania dawki oraz stopniowego odstawiania, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, aby uniknąć nasilenia objawów. Monitorowanie stanu klinicznego jest niezbędne zarówno na początku, jak i podczas zakończenia leczenia. Bisoprolol należy stosować ostrożnie u pacjentów z cukrzycą insulinozależną, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby, kardiomiopatią restrykcyjną, wrodzonymi chorobami serca, istotnymi wadami zastawkowymi oraz po zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy. W przypadku chorób obturacyjnych dróg oddechowych, takich jak astma oskrzelowa, terapia powinna być prowadzona z zachowaniem szczególnej ostrożności, rozpoczynając od najmniejszej dawki i stosując jednocześnie leki rozszerzające oskrzela.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta₁-adrenolityk, beta2-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów beta, bradyarytmia, choroba niedokrwienna serca, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba zarostowa tętnic obwodowych, cukrzyca insulinozależna, dławica piersiowa Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia restrykcyjna, leczenie odczulające, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, łuszczyca, nadczynność tarczycy, pheochromocytoma, przewlekła stabilna niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, wada zastawki, wahania stężenia glukozy, wrodzona choroba serca, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coryol 6,25 mg
Karwedylol (Coryol 6,25 mg) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek, cukrzycą, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, chorobą naczyń obwodowych, nadczynnością tarczycy oraz po ostrym zawale mięśnia sercowego. W trakcie zwiększania dawki u chorych z niewydolnością serca może dojść do nasilenia objawów, co wymaga dostosowania diuretyków i ewentualnego zmniejszenia dawki karwedylolu. U pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym (<100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca i niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek, a w przypadku pogorszenia – zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii. Przed włączeniem karwedylolu po zawale mięśnia sercowego zaleca się stabilizację kliniczną i wcześniejsze stosowanie inhibitora ACE przez co najmniej 48 godzin. Karwedylol może maskować objawy hipoglikemii u diabetyków oraz powodować bradykardię (wskazane zmniejszenie dawki przy HR <55/min) i wydłużać przewodzenie przedsionkowo-komorowe, zwłaszcza w połączeniu z glikozydami naparstnicy.
alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak laktazy, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa Prinzmetala, działanie dromotropowe, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, inhibitor ACE, karwedylol, lek moczopędny, łuszczyca, miażdżyca naczyń, nadczynność tarczycy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niepożądane reakcje skórne, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja bronchospastyczna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, tyreotoksykoza, zastoinowa niewydolność serca, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bibloc
Bisoprolol, zawarty w preparacie Bibloc, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, chorobami układu oddechowego, cukrzycą, blokiem przedsionkowo-komorowym I° oraz innymi schorzeniami kardiologicznymi. Terapia powinna rozpoczynać się od niskich dawek z stopniowym zwiększaniem, a nagłe przerwanie leczenia jest przeciwwskazane, zwłaszcza u chorych z chorobą niedokrwienną serca. U pacjentów z obturacyjnymi chorobami płuc bisoprolol stosuje się ostrożnie, monitorując objawy takie jak duszność czy kaszel, a w przypadku astmy zaleca się jednoczesne stosowanie leków rozszerzających oskrzela. W cukrzycy bisoprolol może maskować objawy hipoglikemii, co wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza u pacjentów z wahaniami glikemii lub stosujących ścisłą głodówkę. Ponadto, bisoprolol może nasilać reakcje anafilaktyczne i zmniejszać skuteczność adrenaliny w terapii odczulającej.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-2-adrenomimetyk, beta₁-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, bradyarytmia, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dławica piersiowa Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia restrykcyjna, lek przeciwarytmiczny, lek rozszerzający oskrzela, łuszczyca, nadczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, obturacyjna choroba płuc, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, skurcz naczyń wieńcowych, terapia odczulająca, wrodzona wada serca, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Concoram 5 mg + 5 mg
Concoram to preparat złożony zawierający bisoprolol, selektywny beta1-adrenolityk, oraz amlodypinę, antagonistę kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn. Bisoprolol działa głównie poprzez blokadę receptorów beta1, co prowadzi do zwolnienia częstości pracy serca, zmniejszenia pojemności minutowej oraz redukcji zużycia tlenu przez mięsień sercowy, z maksymalnym efektem po 3-4 godzinach i utrzymującym się działaniem przez 24 godziny. Amlodypina natomiast blokuje napływ jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, powodując ich rozkurcz i obniżenie oporu obwodowego, co skutkuje klinicznie istotnym spadkiem ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po podaniu dawki raz na dobę. W terapii dławicy piersiowej amlodypina poprawia perfuzję wieńcową oraz zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, wydłużając czas tolerancji wysiłku i opóźniając wystąpienie bólu dławicowego oraz obniżenia odcinka ST o 1 mm.
aktywność reninowa osocza, amlodypina, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk kardioselektywny, bisoprolol, blokada receptorów beta1-adrenergicznych, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dławica piersiowa, dławica piersiowa Prinzmetala, dna moczanowa, działanie chronotropowe ujemne, inhibitor jonów wapnia, kanały wapniowe typu L, mięśnie gładkie oskrzeli, nadciśnienie tętnicze, obniżenie odcinka ST, opór obwodowy, ostra hipotonia, perfuzja wieńcowa, pojemność minutowa serca, przewlekła niewydolność serca, receptory beta2, skurcz tętnicy wieńcowej, tętnica wieńcowa, tętniczki obwodowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bibloc
Bisoprolol, stosowany w leczeniu stabilnej przewlekłej niewydolności serca, wymaga stopniowego dostosowania dawki zgodnie z protokołem dawkowania oraz regularnej kontroli stanu pacjenta. Nagłe odstawienie leku, zwłaszcza u chorych z chorobą niedokrwienną serca, może prowadzić do nasilenia objawów sercowych, dlatego odstawianie powinno być stopniowe i pod ścisłą kontrolą. Bisoprolol, mimo selektywności względem receptorów beta1, wymaga ostrożności u pacjentów z obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych (astma, POChP), cukrzycą z wahaniami glikemii, blokiem przedsionkowo-komorowym Iº, dławicą Prinzmetala oraz chorobami naczyń obwodowych. U pacjentów z cukrzycą bisoprolol może maskować objawy hipoglikemii, a u astmatyków może nasilać opory w drogach oddechowych, co wymaga monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawek beta-2-adrenomimetyków. W przypadku leczenia odczulającego bisoprolol może zwiększać ryzyko reakcji anafilaktycznych, a w okresie okołooperacyjnym jego stosowanie powinno być kontynuowane z uwagi na zmniejszenie ryzyka zaburzeń rytmu i niedokrwienia mięśnia sercowego.
antagoniści wapnia, astma oskrzelowa, beta-2-adrenomimetyk, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dławica piersiowa Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia restrykcyjna, laktaza, leczenie odczulające, leki przeciwarytmiczne, leki rozszerzające oskrzela, łuszczyca, nadczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, skurcz naczyń wieńcowych, tachykardia, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Agen 10 10 mg
Amlodypina, będąca antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, wykazuje dominujące działanie naczyniowe poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń i mięśnia sercowego, co skutkuje obniżeniem napięcia ścian naczyń i istotnym klinicznie spadkiem ciśnienia tętniczego utrzymującym się przez 24 godziny po podaniu dawki dobowej. W leczeniu dławicy piersiowej amlodypina poprawia tolerancję wysiłku, wydłuża czas do wystąpienia bólu dławicowego i obniżenia odcinka ST o 1 mm, a także zmniejsza częstość napadów i zapotrzebowanie na glicerol triazotan. Lek nie wpływa negatywnie na profil metaboliczny ani lipidowy, co umożliwia jego bezpieczne stosowanie u pacjentów z astmą, cukrzycą czy dną moczanową. W badaniu CAMELOT (n=1997) amlodypina w dawkach 5-10 mg/dobę znacząco zmniejszyła ryzyko niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (16,6% vs. 23,1% placebo, HR 0,69; p=0,003), hospitalizacji z powodu dławicy (7,7% vs. 12,8%, HR 0,58; p=0,002) oraz rewaskularyzacji (11,8% vs. 15,7%, HR 0,73; p=0,03).
choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, dławica piersiowa Prinzmetala, działanie hipotensyjne, działanie przeciwdławicowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, glicerolu triazotan, inhibitor ACE, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, lek tiazydowy, niedotlenienie mięśnia sercowego, niepożądane zdarzenie sercowo-naczyniowe, niewydolność serca, obniżenie odcinka ST, obrzęk płuc, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory, rewaskularyzacja wieńcowa, skurcz naczyń wieńcowych, skurczowe ciśnienie tętnicze, TIA, udar mózgu, zabieg rewaskularyzacji, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie kliniczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vivacor
Stosowanie karwedylolu (Vivacor) wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą zastoinową niewydolnością serca, gdzie podczas zwiększania dawki może dojść do nasilenia objawów niewydolności lub retencji płynów. W takich przypadkach zaleca się modyfikację dawki leków moczopędnych oraz wstrzymanie zwiększania dawki karwedylolu do stabilizacji stanu klinicznego. U pacjentów z niskim ciśnieniem skurczowym (<100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, uogólnioną miażdżycą lub współistniejącą niewydolnością nerek obserwowano odwracalne pogorszenie czynności nerek, co wymaga wzmożonej kontroli funkcji nerek. Karwedylol może powodować bradykardię, a przy częstości akcji serca poniżej 55/min konieczne jest zmniejszenie dawki. Ponadto, lek może maskować objawy hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą oraz nasilać reakcje nadwrażliwości, w tym bardzo rzadkie ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), co wymaga natychmiastowego odstawienia leku.
alfa-adrenolityk, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, czynność nerek, digoksyna, dławica piersiowa Prinzmetala, glikozydy naparstnicy, guz chromochłonny, inhibitor ACE, komponenta bronchospastyczna, lek beta-adrenolityczny, łuszczyca, miażdżyca naczyń, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność tętnicza, objaw Raynauda, ostra hipoglikemia, ostry zawał mięśnia sercowego, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekła zastoinowa niewydolność serca, retencja płynów, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, tyreotoksykoza, zaburzenia czynności lewej komory, zespół Stevensa-Johnsona