inhibitor jonów wapnia
Inhibitory jonów wapnia (antagoniści wapnia) to grupa leków blokujących kanały wapniowe, zapobiegających napływowi jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego. Działanie to prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego.
W praktyce klinicznej wyróżnia się trzy główne klasy inhibitorów wapnia: pochodne dihydropirydyny (np. amlodypina, nifedypina), pochodne fenyloalkiloaminy (np. werapamil) oraz pochodne benzotiazepiny (np. diltiazem). Różnią się one selektywnością działania na naczynia obwodowe i układ przewodzący serca.
Inhibitory wapnia stosowane są głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej, zaburzeń rytmu serca oraz innych schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Ich dobór powinien uwzględniać indywidualne cechy pacjenta, współistniejące schorzenia oraz potencjalne interakcje z innymi lekami.
Działania niepożądane tej grupy leków obejmują: obrzęki obwodowe (szczególnie przy stosowaniu dihydropirydyn), zaparcia, bradykardię, bloki przedsionkowo-komorowe (głównie przy stosowaniu werapamilu i diltiazemu) oraz zaczerwienienie twarzy. Niektóre inhibitory wapnia mogą wchodzić w istotne interakcje z innymi lekami poprzez wpływ na enzymy cytochromu P450.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Wamlox 10 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Wamlox to preparat złożony zawierający amlodypinę (antagonistę kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonistę receptora angiotensyny II), stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego. Kombinacja ta wykazuje addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe, utrzymujące się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki, co zapewnia całodobową kontrolę ciśnienia. Badania kliniczne obejmujące ponad 1400 pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem wykazały, że dodanie amlodypiny (5 mg lub 10 mg) do walsartanu (160 mg) zwiększa skuteczność terapii, obniżając ciśnienie skurczowe/rozkurczowe odpowiednio o 3,9/2,9 mmHg i 6,0/4,8 mmHg w porównaniu do monoterapii walsartanem. U pacjentów z ciężkim nadciśnieniem (średnie ciśnienie rozkurczowe ≥110 i <120 mmHg) kombinacja amlodypina + walsartan (5 mg + 160 mg, zwiększana do 10 mg + 160 mg) obniżyła ciśnienie o 36/29 mmHg, porównywalnie do terapii lizynoprylem + hydrochlorotiazydem. Długotrwałe stosowanie wykazało utrzymanie efektu przeciwnadciśnieniowego przez ponad rok bez ryzyka nagłego wzrostu ciśnienia po odstawieniu leku.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, ciśnienie końcoworozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu I, cukrzyca typu II, dusznica bolesna, dusznica naczynioskurczowa, hiperkaliemia, inhibitor jonów wapnia, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory, przewlekła choroba nerek, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dipperam 5 mg + 80 mg
Dipperam to lek złożony zawierający amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonista receptora angiotensyny II), stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego. Kombinacja ta wykazuje addytywne działanie hipotensyjne, utrzymujące się przez 24 godziny, co zapewnia całodobową kontrolę ciśnienia tętniczego. Badania kliniczne na ponad 1400 pacjentach z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem wykazały, że dodanie amlodypiny (5 mg lub 10 mg) do walsartanu (160 mg) istotnie zwiększa skuteczność obniżania ciśnienia tętniczego, osiągając normalizację ciśnienia rozkurczowego (<90 mmHg) u 62-75% pacjentów, w porównaniu do 53% przy monoterapii walsartanem. Wysoką skuteczność potwierdzono także u pacjentów z ciśnieniem wyjściowym 171/113 mmHg, gdzie terapia skojarzona obniżyła ciśnienie o 36/29 mmHg, przewyższając efekty leczenia lizynoprylem z hydrochlorotiazydem. Dipperam jest dostępny w dawkach 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg amlodypiny i walsartanu, odpowiednio.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, białkomocz, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, cukrzyca typu II, dławica naczynioskurczowa, dławica piersiowa, frakcja przesączania, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor jonów wapnia, konwertaza angiotensyny, kurczliwość mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodylatacja, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wskaźnik sercowy, zawał mięśnia sercowego