zakażenie jelita cienkiego
Zakażenie jelita cienkiego to stan chorobowy wywołany przez patogeny (bakterie, wirusy, pasożyty lub grzyby), które kolonizują błonę śluzową jelita cienkiego, prowadząc do zaburzenia jego funkcji. Najczęstsze patogeny obejmują bakterie takie jak Escherichia coli, Salmonella, Campylobacter, wirusy (rotawirusy, norowirusy) oraz pasożyty (Giardia lamblia, Cryptosporidium).
Główne objawy zakażenia jelita cienkiego to biegunka, bóle brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia oraz gorączka. W przypadkach ciężkich może dojść do odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych oraz upośledzenia wchłaniania składników odżywczych. Szczególnie niebezpieczne są zakażenia u pacjentów z obniżoną odpornością, osób starszych oraz małych dzieci.
Diagnostyka obejmuje badanie kału (posiew bakteriologiczny, badania parazytologiczne, testy na obecność toksyn), badania serologiczne oraz w wybranych przypadkach endoskopię z pobraniem wycinków. Leczenie zależy od czynnika etiologicznego – stosuje się antybiotykoterapię celowaną, leki przeciwpasożytnicze lub przeciwwirusowe, a także leczenie objawowe i nawodnienie.
Profilaktyka zakażeń jelita cienkiego polega na przestrzeganiu zasad higieny, właściwym przechowywaniu i przygotowywaniu posiłków, piciu przegotowanej lub butelkowanej wody w rejonach endemicznych oraz stosowaniu szczepień ochronnych (np. przeciwko rotawirusom u dzieci). W przypadkach przewlekłych zakażeń może dojść do zespołu rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego (SIBO), który wymaga specjalistycznego postępowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Lamblioza – Diagnostyka i diagnoza
Giardioza, wywoływana przez Giardia intestinalis, jest powszechną przyczyną biegunek u dzieci i dorosłych, przenoszoną drogą fekalno-oralną. Diagnostyka opiera się głównie na wykrywaniu cyst lub trofozoitów w próbkach kału, przy czym mikroskopia z bezpośrednim testem immunofluorescencyjnym (DFA) stanowi złoty standard, osiągając czułość >90% po trzykrotnym badaniu. Zaleca się pobranie trzech próbek kału w odstępach 2-3 dni ze względu na nieregularne wydalanie cyst. Metody immunologiczne, takie jak ELISA (czułość 88-98%, swoistość 87-100%) oraz testy immunochromatograficzne, a także techniki molekularne (PCR) o bardzo wysokiej czułości, stanowią wartościowe uzupełnienie diagnostyki, zwłaszcza w przypadkach negatywnych wyników mikroskopii przy utrzymujących się objawach. W trudnych diagnostycznie sytuacjach pomocne mogą być badania endoskopowe z pobraniem płynów dwunastniczych lub biopsji jelita.
alkohol poliwinylowy, amplifikacja kwasów nukleinowych, antygen Giardia, badanie kału na pasożyty, badanie parazytologiczne kału, bezpośredni test immunofluorescencyjny, biopsja jelita, dysfagia, endoskopia, ezofagogastroduodenoskopia, flotacja kału, Giardia intestinalis, giardioza, infiltracja limfocytarna, koncentracja kału, lamblioza, leczenie przeciwpasożytnicze, mikroskopia immunofluorescencyjna, PCR, PCR w czasie rzeczywistym, przewlekła biegunka, reakcja łańcuchowa polimerazy, test immunochromatograficzny, zakażenie bezobjawowe, zakażenie jelita cienkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka krwotoczna – Leczenie
Biegunka krwotoczna to zakaźne zapalenie jelit, głównie okrężnicy, objawiające się biegunką z krwią lub śluzem, bólem brzucha, gorączką, nudnościami i wymiotami. Etiologia obejmuje bakterie (np. Shigella) i pierwotniaki (Entamoeba histolytica). Leczenie opiera się na odpowiednim nawodnieniu (stosowanie ORS z optymalną mieszanką wody, soli i cukru), celowanej antybiotykoterapii (np. ciprofloksacyna 15 mg/kg 2x/d przez 3 dni, ceftriakson 50-80 mg/kg/d przez 3 dni) lub terapii przeciwpasożytniczej (metronidazol, tinidazol, jodochinol, paromomycyna, diloksanid furoat). Suplementacja cynku (20 mg/d przez 10-14 dni u dzieci) skraca czas trwania biegunki o 25% i zmniejsza objętość stolca o 30%. W ciężkich przypadkach wskazana jest hospitalizacja, dożylne nawadnianie (roztwór Ringera, sól fizjologiczna) oraz intensywne leczenie. Dieta BRATT i unikanie tłustych, pikantnych potraw wspomagają rekonwalescencję.
amebiaza, antybiotykoterapia, azytromycyna, bakteria Shigella, biegunka amebowa, biegunka bakteryjna, biegunka krwotoczna, cefalosporyna, ceftriakson, ciprofloksacyna, doustny płyn nawadniający, elektrolit, Entamoeba histolytica, jodochinol, lek przeciwpasożytniczy, loperamid, megacolon toxicum, metronidazol, nieswoiste zapalenie jelit, okrężnica, ostre uszkodzenie nerek, paromomycyna, perforacja jelita, posocznica, probiotyk, ropień wątroby, shigelloza, subsalicylan bizmutu, tinidazol, toksyczne rozdęcie okrężnicy, wstrząs, wypadanie odbytnicy, zaburzenie hemodynamiczne, zakażenie jelita cienkiego, zapalenie jelit, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Reitera